کانون ایرانیان مبارز- استکهلم

2010-10-26T11:36:00.002+02:00

"Utan kampvilja dör man"
2010-10-25

På gatorna under revolutionen i Iran 1978–1979 var Haedar Jahangiri lycklig. Det fanns hopp om demokrati och en bättre framtid. Men allt annat än detta skulle han uppleva under de kommande åtta åren.

Haedar Jahangiri skulle inte ge sig utan strid. Men nu stod han där med ryggen mot väggen med bakbundna händer och ögonbindel. Hörde häktesvakterna göra gevären skjutklara. Då förstod han att det inte var mycket han kunde göra för att inte gå samma väg som sin 24-årige bror Mohamadgoli och 26-åriga syster Mahin. En häktesvakt hade berättat att de blivit ihjälskjutna som djur och nergrävda på en soptipp.
– Det var som att allt försvunnit, det kändes tomt inuti, gjorde ont. Men samtidigt fick jag inte ge upp kampviljan. Utan den kommer man att dö, även om man överlever, säger han.

Vakterna hade sagt att han också skulle skjutas som ett djur och grävas ner bland soporna långt från kyrkogården. Det var december 1981. Haedar var 18 år, han och 90 medlemmar av den politiska rörelse han tillhörde hade arresterats, hans frihetsrevolution hade kidnappats av Ayatollah Khomeinis islamister och två av hans syskon hade dödats utan rättegång. Men när Haedar med bakbundna händer, förbundna ögon kände den friska luften i lungorna och väggen mot ryggen och hört vakterna göra i ordning vapnen förstod han att han inte ens kunde försöka slåss eller springa. Plötsligt ledde någon iväg honom, tog av honom ögonbindeln, frigjorde hans händer och knuffade in honom i baksätet på en bil. Där satt en vakt.
– Det var som en dröm och mardröm på samma gång. Jag hade inte sett de här gatorna på tre månader och visste inte vart de körde mig.

Skulle inte skjutas
Vakten frågade vad Haedar gjort. Ingenting, sa han. Vakten skrek att Haedar ljög. Hur kunde han då bli dömd till livstids fängelse?! Tanken gled in i Haedars medvetande: Livstids fängelse. Han skulle inte skjutas som ett djur, grävas ner på soptippen. Han skulle leva. Framme vid fängelset dök en ny tanke upp: Här skulle han sitta inspärrad resten av sitt liv. Det blev tre år.
Revolutionen i Iran var slutet för shahens diktatur, men också slutet för den liberalisering med fler rättigheter för kvinnor, ekonomiska och kulturella förbättringar som skett åren innan. Den islamistiska regimen tog över revolutionen, gjorde den till sin. Förbjöd andra budskap och attackerade arbetarrörelsen. Och när regimen fick militärmakten 1981 inleddes jakten på oliktänkande. Tidningar förbjöds och människor fängslades i tusental.
– Det blev rena helvetet. Många vänstermänniskor i väst såg heller inte något annat än att den islamistiska regimen var en antiimperialistisk motkraft. Den nya regimen i Iran var inget annat än högerextremisterna vi nu ser i väst och talibanerna i Afghanistan som missleder det folkliga missnöjet. De vill till och med kontrollera folks tankar.

En iransk Che Guevara
Haedars 15 år äldre storebror Alagoli var en ikon i kampen, först mot shahens diktatur och sedan mot den islamistiska. Som ett slags iransk Che Guevara samlade han bönder och nomader mot jordägarna på landsbygden. Han åkte till iranska delen av Kurdistan och hjälpte kurderna i deras kamp för självständighet. Under shahens tid satt Alagoli fängslad i sju år. Han var de yngre syskonens och många andra kämpande oppositionella iraniers förebild.

Alagoli släpptes i samband med revolutionen och blev sedan en av den islamistiska regimens mest jagade fiender. Han höll ut med sin här till våren 1984. Regimen saknade bevis på att Haedar begått något brott, men så länge hans bror levde och gjorde motstånd ansågs det viktigt att hålla Haedar inspärrad.

Vid åttatiden på kvällen 14 februari 1984 satt Haedar och de andra fångarna och tittade på tv. Sändningen avbröts av marschmusik och en nyhetsuppläsare meddelade att en av regimens värsta fiender Alagoli Jahangiri var död. Nyhetsuppläsaren berättade inte att Alagoli hade hållit regimens armé stången i 20 timmar innan han svalde en cyanidkapsel för att inte bli tagen levande. Inte heller framgick det att regimens soldater skjutit på en död kropp.
– Trots att nyhetsuppläsaren berättade att min bror var död hörde jag inte mer. Jag bara hoppades att han blivit dödad direkt, eftersom jag visste vad de gjorde med fångar som han.

Korsfäste den sönderskjutna kroppen
För att förnedra Alagoli och skrämma folk hängde soldaterna upp hans halvnakna, sönderskjutna kropp på ett kors. Den korsfästa kroppen visades upp i de byar och städer där han haft sympatisörer.

Alagoli blev 36 år. Haedar hade bara träffat honom i några månader sammanlagt. Men Alagoli skulle fortsätta vara en förebild för Haedar, hans syskon och andra.
– Det han kämpade mot var all elakhet som finns. Inget annat fanns än gott mot ont, så extremt var det.

Haedar släpptes fri, men regimens företrädare ville att han skulle framträda i tv och läsa upp ett tal där han var positiv till regimen och fördömde sina kamrater och kampen. Han vägrade och sattes på nytt i fängelse. Till slut släpptes han igen och försökte organisera motstånd. Men det var svårt när så många blivit mördade och nästan alla överlevande män i vapenför ålder skickats till kriget mot Irak.

Flydde från landet
Haedar förstod att han måste fly. Han tog sig till Turkiet och efter två månader hamnade han i Sverige. Idag har Haedar i datorn en mapp för varje dött syskon och död kamrat. Jag frågar hur det känns att visa bilderna och berätta vad han har varit med om.
– När man pratar om det blir man lättad, men senare kommer alla minnen tillbaka och då blir det svårt att hantera. Jag kan må dåligt i dagar efteråt.
När vi skakar hand och skiljs åt har han mörka svettfläckar under armarna.
Victor Estby

FAKTA Haedar Jahangiri
Född: 1963 i Iran.
Bor: I Stockholms innerstad.
Familj: Sonen Kaveh, 18 år. Mamma i Iran.
Bakgrund: Gick i sina äldre syskons politiskt aktiva fotspår. Deltog i revolutionen i Iran i slutet av 70-talet och fick sitta i fängelse i flera omgångar. Fyra av hans syskon och många av hans vänner och bekanta har blivit mördade av den iranska regimen. 1987 blev han tvungen att fly landet och hamnade i Sverige.
Gör: Läser en driftteknikerkurs och siktar på att snart arbeta som VVS-ingenjör. Fick sluta som busschaufför efter en felbehandlad arbetsskada.
Favoritplats i Stockholm: Södermalm och särskilt utsikten från Monteliusvägen som får honom att känna gemenskap med människorna som bor och arbetar i den här staden.

Revolutionen i Iran
* Pågick mellan 1978 och 1979. Landets monark shahen Mohammad Reza Pahlavi störtades i ett folkligt uppror, bestående av socialister, liberaler och islamister. Av rädsla för ett mer ryssvänligt styre stödde USA islamisterna och deras ledare Ayatollah Khomeini tog makten och började förfölja, fängsla och döda oliktänkande. Efter revolutionen har sex miljoner iranier varit tvungna att fly landet undan förtrycket.

2010-10-01T15:52:00.000+02:00

برعلیه نژاد پرستی و نازیسم در سوئد و سیاست ریاضت کشی نیروهای دست راستی، بپا خیز یم!

نتایج انتخابات پارلمان سوئد در 19 سپتامبر 2010 بطور قطعی نشان داد که حزب خارجی ستیز "دمکرات های سوئدی" با سوار شدن بر امواج نارضایتی بخشی از مردم، موفق شده است که این نارضایتی را بر علیه پناهندگان، مهاجرین و خارجی ها – بویژه آنان که از کشورهای غیر اروپائی به سوئد آمده اند – کانالیزه نماید.
خارجی ستیزان و نازیست ها با ارائه آماری غیر واقعی از وضعیت اشتغال خارجی های مقیم سوئد، تفاوت های فرهنگی و پراکندن شایعات بی اساس و مغرضانه، توانستند آراء نزدیک به 6 درصد از راَی دهندگان را بدست آورده و 20 کرسی پارلمان سوئد را اشغال نمایند.

از زمان بدست آوردن حق راَی همگانی توسط مردم سوئد، این اولین بار است که حزبی رسماً خارجی ستیز با ریشه های آشکار نازیستی توانسته است، با تکیه بر دشمنی با پناهندگان، مهاجرین و خارجی ها، به پارلمان سوئد راه یابد.
این زنگ خطری جدی است که باید با احساس مسئولیتی بیش از پیش به آن برخورد نمود.

صدها حزب و تشکل سوئدی و خارجی تبار تصمیم گرفته اند که برای ابراز انزجار از اهداف حزب " دمکراتهای سوئدی" و اعتراض به سیاست های ارتجاعی ریاضت اقتصادی تحمیلی دولت سوئد بر مردم، در روز 4 اکتبر – روز بازگشائی پارلمان سوئد – با برگزاری تظاهرات علاوه بر انعکاس اعتراض شان ، بر همبستگی انسانی با پناهندگان وخارجی های ساکن سوئد نیز تاکید نمایند.
این تشکل ها به حزب " دمکراتهای سوئدی " ، حامیان و همفکران آنان اعلام نموده اند که هرگز از مبارزه برعلیه افکار، تبلیغات و اهداف غیر انسانی نژاد پرستانه و نازیستی کوتاه نخواهند آمد.

" کانون ایرانیان مبارز – استکهلم " علاوه بر پیوستن به این کمپین مبارزه ضد راسیستی و ضد نازیستی، از شما دعوت مینماید که در تظاهرات روز دوشنبه 4 اکتبر، که بهمین مناسبت برگزار میشود شرکت نمائید.
کانون ایرانیان مبارز – استکهلم
30 سپتامبر 2010

روز و ساعت تظاهرات : دوشنبه 4 اکتبر 2010 ساعت 17:00

محل تظاهرات : میدان سرگل ( مرکز شهر استکهلم )

توجه : پس از چند سخنرانی ، بسوی پارلمان سوئد راهپیمائی خواهد شد.

2010-08-16T14:36:00.002+02:00

فراخوان مشترک درباره یادمان کشتار سراسری زندانیان سیاسی در ایران

به یاد جانفشانان و جانباختگان کشتارهای سراسری و برای نجات جان زندانیان دربند

آه ای شقايقان
بهاران من
ياران من
از خاك و خاره خون شما را
حتی
طوفان نوح نيز نيارد سترد
زانك
هر لحظه
گسترانگی اش بيش می شود
آن گونه ای كه باران
هر چند تندتر
شاداب و سرخ گونه تر از پيش می شود
زندگی نامه شقایق 2 شفیعی کد کنی

هر سال که می گذرد، بر ابعاد سرکوب، شکنجه، تبهکاری و کشتار رژیم سرمایه¬داری جمهوری اسلامی افزوده می¬شود. با سپری شدن بیش از سه دهه، هنوز ابعاد فاجعه کشتار سراسری زندانیان سیاسی دهه شصت به روشنی در تاریخ معاصر ایران ترسیم نشده است. سازمان دهندگان و مجریان این جنایت بزرگ علیه بشریت با ترفندهای مختلف تلاش بر پنهان نگاه داشتن این جنایات داشته و دارند. بخش وسیعی ازدست اندرکاران قتل عام زندانیان سیاسی این دهه هم چنان در ایران فرمانروایی می¬کنند. بخشی دیگر تلاش دارند با پاشیدن گرد و غبار بر فجایع هولناک دهه شصت، اذهان را مخدوش کرده و نقش خود را چنان کم رنگ جلوه دهند که گوئی جزئی از قدرت مداران نبوده اند.
در شرایط پر جوش و خروش کنونی که موج ایستادگی و مقاومت زنان و مردان جامعه ایران به کرانه¬های تازه¬ای گسترش یافته است، سرکوبگران حاکم، تمام تلاش خود را به کار می¬گیرند تا مردم مبارز و به ویژه جوانان را از نسل پایدار و پرشوری که بر علیه تمامیت حکومت ایستاده و در مقابل سرکوب عریان و ارتجاع مذهبی سر تعظیم فرود نیاورده، جدا سازند. این نسل، مبارزه ای را پی ریزی کرد که با جنبش بزرگ توده¬ای علیه رژیم دیکتاتوری شاه اوج گرفت و با تداوم مبارزه در نظام جمهوری اسلامی و تا دستیابی به عدالت اجتماعی، آزادی و برابری از پای نخواهد نشست.
در مبارزات یک سال اخیر، مردم درد کشیده ما که بیش از یک قرن است برای آزادی¬های سیاسی، اجتماعی، قلم، بیان، حق تشکل¬های مستقل، حق اعتصاب، اعتراض و به طور کلی یک زندگی انسانی مبارزه کرده اند این بار هم تاوانی گزاف را پرداختند. کشتار خیابانی و دستگیری¬ها یاد آور سرکوب¬های سال ۶٠ بود. افزون براین، استفاده وسیع از شکنجه تجاوز در زندان¬ها به ویژه اردوگاه کهریزک، موج بی¬سابقه دیگری از سرکوب و هراس¬افکنی را در جامعه به وجود آورد. در این میان سرکوبگران دیروز و "اصلاح طلبان" امروز که با ناباوری با موج فزاینده اعتراضات مردم در خیابان¬ها مواجه شدند، برای نجات جمهوری اسلامی و تقسیم قدرت و مهار جنبش همه امکانات و ترفندهای خود را به کار گرفتند تا مانع از ژرف¬تر و عمومی¬ترشدن مبارزات آزادیخواهانه مردم شوند.
فجایعی که رژیم سرمایه داری-اسلامی و ضدانسانی ایران طی 31 سال حکومت ننگین خود بر علیه بشریت انجام داده و فجایعی را که در سال¬های گذشته در زندان¬های جمهوری اسلامی رخ داد و هم اکنون نیز در تمامی زندان¬های ایران در حال وقوع است، از یادها و حافظه تاریخی و جمعی ما محو نخواهد شد و مردم ایران نسبت به آن بی تفاوت نخواهند ماند. زندانیان سیاسی و عقیدتی گمنامی که برای سرنگونی رژیم کنونی و دگرگونی تمام روابط و مناسبات آن دست به مبارزه زده¬اند، هم چون زندانیان سیاسی دهه 60 و به ویژه جانفشانان تابستان 1367 به امید پیروزی و نیز امیدواری به پی گیری مبارزه¬اشان توسط نیروهای انسان دوست و پیشرو، روزها و لحظات زندگی¬شان را با مبارزات سخت اما پیگیر در شکنجه گاه¬ها و زندان¬های رژیم ایران می گذرانند.
همچنان که در اخبار ماه¬های گذشته شاهد بودیم، زندانیان سیاسی در وضعيتي بسیار خطرناک به سر می¬برند. اعدام، جان بسیاری از آن ها را تهدید می کند و خطر قتل عام زندانیان سیاسی دیگر افزایش پیدا کرده است. برخی از زندانیان سیاسی سال¬هاست تحت شرایط سـخت بازجـویی قرار دارند و بدون هـیچ حکمی در زندان به سر می¬برند. از مبارزینی که در زندان¬های شهرسـتان هسـتند کـمتر خـبری به افکار عـمومی راه می¬یابد. دستگیری¬های گسترده از مبارزین جنبش كارگری، زنان، دانشجویی، جوانان، معلمین، خلق¬ها و ملیت¬های سراسر کشورمان با بازتابی اندک در رسانه¬های داخلی و بین المللی روبرو است.
زندانیان سیاسی در طول سه دهه گذشته، فریاد خود را به شیوه¬های مختلف به گوش مردم ایران و جهانیان رسانده¬اند. در این راه، تلاش فعالین سیاسی و مدافعین آزادی زندانیان سیاسی در داخل و خارج از کشور نقش مهمی در این مـبـارزه داشته است. از همین رو، ما امضاکنندگان این فراخوان بر این تصـمـیم هسـتیم که یادمان¬های کشتار سراسری زندانیان سیاسی را امسال با هماهنگی و گستردگی بیشتری برگزار کنیم تا در عین بزرگداشت یاد و خاطره جانفشانان و جانباختگان کشتارهای دهه شصت و کشتارهای یک سال اخیر، مبارزه گسترده¬تری را برای آزادی زندانیان سیاسی کنونی، متوقف ساختن شكنجه و اعدام زندانیان و جلوگیری از دستگیری مخالفان سیاسی در کشورمان سازمان دهیم.
این یادمان¬ها، با کوشایی و یاری همه ما، می¬تواند از هم اکنون به کارزاری بر ضد اعدام و سرکوب در ایران تبدیل شود. قتل عام زندانیان سیاسی در دهه شصت و به ویژه قتل عام گسترده تابستان 67 و سرکوب، کشتار و اعدام¬های یک سال اخیر ما را به مبارزه¬ای بی¬امان، پی گیر، گسترده و سراسری برای درهم كوبیدن بساط زندان¬های سیاسی و شكنجه و اعدام در سراسر ایران فرا می¬خواند. ما به خوبی آگاهیم كه این بساط با موجودیت جمهوری اسلامی پیوند خورده و به جز با سرنگونی آن ممكن نخواهد بود. ما حول خواسته¬های زیر همگان را به کارزاری گسترده و سراسری علیه سرکوب، زندان، شکنجه و اعدام فرا می خوانیم:

- الغای مجازات اعدام و توقف فوری موج اعدام¬ها در ایران
- ممنوعیت هر گونه شکنجه
- آزادی تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی
- پیگیری خواست¬های خانواده¬ها و بازماندگان جانفشانان و جانباختگان، از جمله حفظ گلزار خاوران در تهران و همه محلهایی که در شهرستانهای مختلف ایران برای گورهای دسته جمعی زندانیان سیاسی توسط رژیم جمهوری اسلامی استفاده شده اند؛ به عنوان سند جنایت علیه بشریت و کشتار زندانیان سیاسی در ایران و نیز محاکمه آمران و عاملان این کشتار
- گسترش تلاش¬ها در عرصه بین¬المللی برای محکوميت نقض گسترده، مستمر و برنامه¬ريزی شده حقوق بشر در ايران و تعيين ناظری ويژه و دائمی برای نظارت بر وضعيت حقوق بشر در ايران از سوی کميسيون حقوق بشر سازمان ملل و عفو بین الملل
- اعزام هیئت¬های بازرسی بین المللی و بی طرف برای بررسی مستقیم وضعیت رندانیان سیاسی ایران در سراسر کشور

زندانی سیاسی آزاد باید گردد
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

برای اعلام حمایت و همراهی با این فراخوان با آدرس زیر تماس بگیرید:
tondardialog@web.de

امضاها
امضای شخصیت ها، افراد مستقل،:
افراد:
ستاره عباسی، زری اسپَرَم، عباس مظاهری، مرجان افتخاری، مژده ارسی، همایون ایوانی، محمود خلیلی، سیاوش محمودی، فیروز مستعان، علی دروازه غاری، ناصر پرنیان، بهروز سورن، فرخ قهرمانی، میلا مسافر، سهیلا مسافر، هوشنگ دیناروند، شازی دابوئی، زرین پاکنژاد، داود موزرمی، رویا دیناروند، علی رسولی، داود غفاری، محسن خوشبین، علی پیچگاه، امین حصوری،نوشین شاهرخی، فیروزه راد ، مجتبی نظری ، احمد شریفی، طوبی خلیلی، حسن پویا، مجید امید، سیمین کاووسی، ابراهیم کاتبی، سهیلا ده بزرگی ، محمد جامعی ، سیمین متین، لیلا قرایی، کیومرث گودرزی، آمادور نویدی، سرژ آراکلی، پرویز قلیچ خانی ، محمد محبی ، بصیر نصیبی، کاملیا اخباری، شیرین پردر، محسن ضیائی، نیکی میرزائی، امیرجواهری لنگرودی، کریم خوش عقیده، محسن توصیفیان، عسگر شیرین بلاغی، داود رحیمی، مصی شرافتی، شهین چیت ساز، رحیم استخری، میترا حسیبی، نسترن بهکیش، حسین نقی پور،مجتبی شکیبا پور تبریزی(جهان)، ح ریاحی، پروین ریاحی، جمشیدصفاپور، رضوان مقدم ، حسین افصحی، شهاب شکوهی ،میترا مسکوب، مژگان امیری، زری عرفانی ، نیلوفر شمیرانی ، آمنه بامدی، مهران توسلی، مهین آل آقا، صحرا آزاد، سیروس کفائی ، سیامک موُیدزاده، پویا عزیزی، اسد گلچینی، پیا اطیابی (از سوی کمیته بین الملل نجات انسانیت)، جمشید اطیابی، جمشید باروتی، مجید خوشدل ، امیر امیرقلی، سودابه اردوان، فریده رضوی، سیاوش کوهرنگ، ر- گراکوهی، مجد آزادی ، صبری نجفی ، سیمین اصفهانی ، مهرنوش معظمی گودرزی ، حمید موسوی پور اصل ، راجی، جعفر امیری ، فریدون منصوری، محمد تک دهقان، مریم افشاری، بابک مرادی، پیمان بشیری (توماج)،
مریم کمالی، ژزف زکریا، مهرنوش شفیعی ،آدا مهربانی، ناهید ولی پور نماکی، محسن رضوی ، سیامک جهانبخش،
اصغر نصرتی(چهره)، مهدی تحقیقی، پیروز زورچنگ، محمد رضا باقری، صدیقه شمس، نیلوفر باقری، نینا باقری،رناته گرناندت، حبیب نظیر، امیر نظیر، حیدر جهانگیری، زریر جهانگیری، شیرین کوثری، مهرداد طالقانی، اکرم اسکندری، فاطمه میرداودی، حسین دریانی، سعید آرمان، جهانگیر محبی، پیران آزاد، جواد رهنما، آرام فراهانی،
پرویز حدادزاده، ناصر علیزاده، منوچهر شهابی، یوسف زرکار، پروانه زرگر(نقاش)، محمود مقدس، محمد بهشتی، عمر محمدی، پروین حسینی، مهسا اسدیان، شورش محمدی ، چنور محمدی، فریبا فهیم ، نظام غلامیان، رئوف فهیم،
عبدل محمودی ، کاک بهروز، طوبی مولودی ، رضا رحیمی، شریفه رشادتیان، هادی گل مژده، پژمان رحیمی، اقبال نظرگاهی، شهلا صفائی، ی- صفائی، لیلا جدیدی، مژگان صمیمی ، ن- خلیلی، رضا انصاری، نسترن آزاد، کیوان کاشفی، امید از ایران،

امضای تشکلهای دمکراتیک شهری و سازمانها و احزاب:
گفتگوهای زندان http://dialogt.org
اتاق اتحاد سوسیالیستها در پالتاک http://www.etehadesocialistha.com/
سایت گزارشگران www.gozareshgar.com
کميته دفاع از زندانيان سياسي ايران – برلن
کانون خاوران http://www.khavaran.com/
وبلاگ گل پیرا (سیدنی استرالیا) www. Golpira.blogspot.com.
شبکه زنان – استکهلم http://www.kvinnonet.org/
وبلاگ اشتراک http://eshtrak-e-nou.persianblog.ir/
نشریه آرش (پاریس) http://www.arashmag.com/
http://www.cinemaye-azad.com مجله اینترنتی سینمای آزاد
http://www.anjomaneara.org انجمن آرای ایران
http://iran-arbeiterbewegung-info.blogspot.comکانون همبستگی با جنبش کارگری ایران – هانوفر
http://andishegbg.blogspot.comفرهنگ اندیشه - گوتنبرگ- سوئد
کانون همبستگی با کارگران ایران- گوتنبرگ- سوئد
انجمن ایران همراه
کانون دفاع از آزادی بیان- گوتنبرگ- سوئد
بنیاد هنرو ادبیات – گوتنبرگ – سوئد
رادیو همبستگی با کارگران ایران- گوتنبرگ – سوئد
رادیو سرخ – گوتنبرگ – سوئد
رادیو آوا – بخش فارسی رادیو فلورا- هانوفر
کانون سیاسی پناهندگان مونستر آلمان
کمیته 18 مارس مونستر آلمان
کمیته دفاع از آزادی و برابری در ایران – وین
http://www.studentfile.org کانون دانشجویان ایرانی در هلند
رادیو پارس – سوئیس
جمعی از معلمین تهران
رهروان فرزادکمانگر

http://www.lajvar.se سایت لجور
http://www.mahnaaz.com وب سایت
http://massacreiniran.com/ کمیته یادمان کشتار زندانیان سیاسی دهه ۶۰ در ایران مونترال، کانادا
http://vancouveriha.com سایت ونکووری ها
www.pooyaazizi.com وب سایت پویا عزیزی
http://golchini.wordpress.com/ وب سایت گلچینی وردپرس
http://www.irannewsreport.com سایت خبری ایران نیوزرپورت
جمعی از دانشجویان دانشگاه آزاد تهران
اتحاد، مبارزه، پیروزی
تعدادی از خانواده های جانفشانان دهه 60
کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید) هلند
گروه اینترنتی چه گوارا http://tech.groups.yahoo.com/group/che1385
شورای ایرانیان مترقی و دمکرات شهر ماینز آلمان
www.degarguny.comسایت دگرگونی
http://aleborzma.wordpress.com/ البرز ورد پرس
کمیته همبستگی با جنبش کارگری ایران (استرالیا)
www.mihantv.com تلویزیون میهن
بنیاد فرهنگی نیما
گاهنامه فریاد
جمعی از چپ های شهر کلن- آلمان
http://www.bimarz.org/ سازمان سراسری پناهندگان ایرانی – بیمرز
رهروان دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی و همایون کتیرائی – لرستان ایران
پیک پیشرو – ایران
جمعی از خانواده جانفشانان دهه 60 شیراز
نشریه پیام پیشرو- ایران
جمعی از کارگران ساختمانی- ایران
www.radiopishgam.com رادیو پیشگام

امضاء ها ادامه دارد....

سایت ها و وبلاگهائی که فراخوان را لینک داده اند:

2010-06-24T12:31:00.000+02:00

متن اعلامیه کانون ایرانیان مبارز - استکهلم به زبان سوئدی

2010-06-12T06:08:00.001+02:00

Årsdagen för den nya proteströrelsen mot den islamiska regimen i Iran

Det iranska folkets kamp för frihet, demokrati och mot islamiska regimen i Iran står inte bara emot fusket i förra årets presidentval, utan grunden är 3o års förtryck, arresteringar, fängelse, tortyr och avrättningar från regimen i Iran.
Om iransk folkets modiga kamp mot den barbariska regimen i Iran kan organisera sig landsomfattande, kommer de att ha möjlighet att krossa den här regimen. Orsaken till att kampen får frihet och demokrati inte kan vinna över islamiska regimen idag är att denna kamp inte har landsomfattande ledning och inte har organisk kontakt med arbetarklassens kamp i Iran.
Imperialistiska och sionistiska krafter har sina massmedia. De försöker att presentera iranska folkets kamp beroende av kapitalets intresse. Men,det iranska folket kommer inte att glömma imperialisternas och de reaktionära krafternas gemensamma intresse med islamiska regimen i Iran under de senaste 3o åren, spec. när den iranska regimen krossade det iranska folkets kamp t.ex i Kurdistan, Turkamans folk i Iran, massavrättningar av iranska fångar för 21 år sedan . Imperialisterna offrar frihet och demokrati för att försvara kapitalets intresse. Mänskliga rättigheter i konkurrens med kapitalets intresse förlorar glansen. Nu i Iran, har de som kallar sig reformister, blivit utsparkade från maktens korridorer, De har blivit tvingade att bli opposition mot regimens heliga ledare. Men reformisterna i sin propaganda betonar fortfarande att de är trogna Khomeni och gång på gång påminner om att de är trogna regimens grundlag. Därför önskar de att folkets kamp inte ska bli djupare och denna kamp ska vara fängslad i reformisterna intresse.
Kämpande iranska förbundet i Stockholm ber er stödja det iranska folkets kamp för frihet och demokrati, att fördöma den islamiska terrorregimen i Iran, att påverka den svenska regeringen och våra politiker att fördöma förtrycket och massaker i Iran.

Ned med islamiska terrorregimen i Iran.

Länge leve det iranska folket för frihet och jämlikhet.

Kämpande iranska förbundet i Stockholm
12 juni 2010

اعلامیه کانون ایرانیان مبارز - استکهلم

2010-06-12T06:03:00.000+02:00

بمناسبت سالگرد جنبش جدید اعتراضی مردم
بر علیه جمهوری اسلامی ایران !

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی ایران !
پر توان باد مبارزات ضد استبدادی و دموکراتیک مردم ایران !
کانون ایرانیان مبارز استکهلم – 9 یونی 2010

2010-06-12T06:01:00.000+02:00

خلاصه ای از سخنرانی رفیق امین در سمینار استکهلم تحت عنوان: در دفاع از جنبش ضد استبدادی و دموکراتیک مردم ایران بمناسبت سالگرد مبارزات دلیرانه آنان در 22 خرداد سال 88

مبارزات آزادیخواهانه و ضد استبدادی عظیم و میلیونی مردم علیه رژیم جمهوری جهل و جنایت اسلامی ایران ، نه تنها محصول تقلبات در انتخابات ریاست جمهوری دوره دهم بلکه اساسا معلول خشم و نفرت انباشته شده مردم در طول حیات ننگین حاکمیت رژیم بی کفایت و بغایت جنایتکار و چپاولگر جمهوری سرمایه دار و اسلامی بود، که چنان تو فنده فوران کرد. مبارزات شجاعانه مردمی که با دست خالی ولی با عزمی راسخ می رفت طومار کلیت رژیم را درهم کوبد.
گرچه این مبارزات آزادیخواهانه و ضد استبدادی با نهایت درنده خوئی و بربرمنشی ماشین سرکوبگر مزدوران رژیم بخاک و بخون کشیده شد، ولی باید علت اصلی این فروکش موقتی را در فقدان رهبری انقلابی و نبود سازماندهی آن و از هم مهمتر بدلیل عدم پیوند با جنبش طبقه کارگر جستجوی نمود.
با الهام از مبارزات میلیونی مردم ایران، جنبش خارج از کشور فعال شد. هر تشکل و گروهی مبنی بر فراخور حال خویش کوشید از آب گل آلود ماهی خود را صید نماید و با هدف تامین منافع اش در حال و آینده، خود را "پرچمدار" راستین جنبش جا بزند.
دول امپریالیستی همراه با رژیم صهیونیستی بغایت جنایتکار و اشغالگر اسرائیل، که فرماندهی سامانه اطلاعاتی و خبر رسانی را با امکانات بسیار عظیم مالی و فنی در انحصار خویش دارند، سعی فراوان نمودند تا با دفاع دروغین از جنبش مردم ایران خود را باصطلاح پرچمدار واقعی آن نشان دهند. این دروغگویان کم حافظه فراموش کرده اند که در دوران کشتار وحشیانه انقلابیون توسط مزدوران خون آشام جمهوری اسلامی در سالهای 60 و 67 ، که تنها در مدت بسیار کوتاه چند ماهه هزاران تن از فرزندان راستین انقلاب که در اسارتگاههای رژیم بسر می بردند و با نهایت درنده خوئی و قصاوت حیوانی بخون کشید شدند، سکوت مرگ اختیار کردند. این امر در حالی بود که علیرغم دهها هزار نامه اعتراضی خانواده های زندانیان سیاسی به مراجع بین المللی جهت جلوگیری از این جنایت هولناک عظیم ضد بشری، قادر نشد تا قلب های سنگ حاکمان دول امپریالیستی را معذب گرداند.در واقع آنان با سکوت خود به تائید این جنایت عظیم و هرگز فراموش نشدنی تاریخی پرداختند . و با این حرکت موذیانه و حساب شده بحمایت از رژیم درنده خوئی پرداختند که اکنون به دروغ خود را از مخالفین اش می دانند و با بوق و کرنای بسیار سعی وافر می نمایند که باصطلاح خود را از حامیان مبارزات آزادیخواهانه مردم وانمود گردانند. غافل از اینکه نمونه های کشورهای اشغال شده همسایه چون عراق و افغانستان دست های تا مرفق آغشته بخون این دول جنگ افروز و چپاولگر امپریالیستی را برای مردم ایران و جهان رو نموده است.
نمونه قربانی کردن منافع جنبش های آزادیخواهانه توسط کشورهای امپریالیستی جهت تامین منافعشان، بیانگر این امر می باشد که هدف غائی این دول جنگ افروز و اشغالگر، تنها و تنها کسب سود حداکثر از هر طریق ممکن می باشد. با فشارهای سیاسی و اقتصادی چون مصوبات زورگویانه و تحریم های اقتصادی- با بستن قراردادهای اسارتبار- با کودتاهای آشکار و نهان چون انقلابات مخملی- با اپوزیسیون سازی و ... بدنبال حداکثر سود سرمایه هستند و جز این از نهاد این دول غارتگر بیرون نتراود.
ایادی ریز و درشت دول امپریالیستی که درس های خود را از اربابانشان بخوبی آموخته بودند، با در اختیار داشتن امکانات مالی و فنی دریافتی بعنوان جیره جهت خدمت به ولی نعمت خویش وارد گود شدند و با دوز و کلک های تبلیغاتی سعی نمودند خود را "پرچمدار" جنبش مردم ایران نشان دهند. تا بلکه بتواند راه نفوذ ارباب در جنبش آزادیخواهانه مردم ایران را هموار نمایند.
پاره ای از جریانات "چپ" هم نیز با انتساب جنبش مردم به اصلاح طلبان، به نفی جنبش آزادیخواهانه و ضد استبدای مردم ایران پرداختند و عملا در همزبانی با رژیم جمهوری اسلامی، جنبش دموکراتیک مردم را جزو نیروهای بخشی از نظام یعنی لشگریان موسوی و کروبی دانسته و بدین طریق غیر مسئولانه در راهی قدم نهاده اند که خوشایند رژیم است.
اصلاح طلبان هم که همواره خود را مخلص نظام جمهوری اسلامی و رهبر خمینی می دانند، و بارها وفاداری خویش به قانون اساسی و پایبندی خود به اصل ولایت فقیه را اعلام داشته اند، تمام هم و غم خود را بکار گرفته اند تا بهر طریقی که شده از گسترش جنبش جلوگیری کنند و آنرا در چارچوب منافع خویش محسور و بکار برند.
کانون ایرانیان مبارز که اساس تشکیل اش دفاع صادقانه و راستین از حنبش ضد استبدای و دموکراتیک مردم ، و اصولا یکی از دلائل عمده تشکیل آن مرزبندی و شفاف نمودن مدافعین راستین از مدافعین دورغین جنبش بود، می باید با توجه به چهار اصل اساسی تصویبی اش، که ؛ خواهان ایرانی آزاد و آباد و شکوفان- ایرانی که آزادی و دمکراسی در آن جاری- ایرانی که عدالت اجتماعی در آن برقرار و از استقلال کامل برخوردار و دارای حاکمیت جمهوری دموکراتیک ملی باشد، بدفاع شجاعانه و جانان پردازد.
کانون ایرانیان مبارز با دفاع از جنبش ضد استبدادی و دموکراتیک مردم ایران اعتقاد راسخ دارد که راز پیروزی این جنبش، در پیوند با مبارزات طبقه کارگر ایران می باشد. لذا می کوشد با اشکال گوناگون مبارزاتی و با رهنمود های خویش جنبش را در مسیر برقراری این پیوند رهائی بخش سوق داده و تا حد توان خویش او را یاری رساند.
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی ایران !
پر توان باد مبارزات ضد استبدادی و دموکراتیک مردم ایران !

بیش از یکصد سال مبارزه در راه آزادی و دمکراسی

2010-06-08T11:50:00.002+02:00

2010-06-07T11:19:00.001+02:00

2010-06-06T13:58:00.001+02:00

لغو مجازات اعدام:
مانیفست سیاسی یا مانیفست انسانی؟
(با نگاهی رفتارشناسانه)

مقدمه:
هدف از نگارش این مقاله ، نگاهی اجمالی است به رفتار اجتماعی شهروندان ایرانی به یکی از پدیده های مورد بحث جامعه ایران : اعدام. این مقاله در نظردارد با نگاهی رفتارشناسانه ، برخوردهای تفکری گروه های مختلف فعالین و شهروندان دیگر جامعه، در جایی که انعکاس رفتاری آن بصورت اعتراضات برعلیه لغو مجازات اعدام صورت می گیرد را مورد بررسی قرار دهد و نشان دهد که آنچه ما شاهد آن هستیم نه لغو این مجازات برای کلیه "مجرمین" که صرفا فعالین سیاسی است و آنجایی نیز که "جرائم" دیگر با مجازات اعدام، مورد توجه قرار می گیرند صرفا دست مایه ای است برای افشای حکومت که این نگاه، ریشه در نوع تفکر فرهنگی دارد و اعتقادی به برابری انسانها و عدم حق یازیدن به تعیین ادامه زندگی و یا اتمام آن ندارد. از اینرو لغو مجازات اعدام ، یک مانیفست سیاسی است و نه آنگونه که می باید مورد توجه قرار گیرد، یعنی مانیفست انسانی!

نگاهی تاریخی به رابطه مجرم، جرم و مجازات:
در بسیاری از مقالات تحلیلی، بر له و یا علیه مجازات های مختلف عموما وجه حقوقی و قانونی مورد بررسی قرار می گیرد و از اینرو تبدیل به مقوله ای سیاسی و حکومتی می گردد. حال آنکه بررسی این مثلث، در یک بعد تاریخی نشان می دهد که هر سه راس این مثلث، با توجه به برآمدهای فرهنگی، جایگاه های اجتماعی، اخلاقیات اجتماعی و اعتقادی رقم زننده و تعیین کننده تاثیر هر راس، بر چگونگی شکل گیری راسهای دیگر است. به بیان دیگر آنجا که قوانین و حقوق شهروندی، توسط ارگانهای حکومتی و قضایی سعی دارد چارچوب های این مثلث را تعیین کنند، این تعیین کنندگی، می باید از یک پذیرش اجتماعی، بر اساس برآمدهای قید شده، بهره برده باشد.

در مورد این مثلث می توان جرم های مختلفی را بررسی کرد ولی از آنجاییکه بحث مورد نظر مقاله درباره اعدام است. بهتر است مسئله اعدام را به عنوان نمونه ذکر کنیم.

در طول تاریخ بشر، مجازات اعدام با زندگی اجتماعی و حکومتی در هم آمیخته و انگیزه های اخلاقی، اولین تکیه گاه مجازات مجرم است. البته در طول این تاریخ می توان نام های گوناگونی برای اعدام پیدا کرد، " محکومیت به مرگ"، " دستور به کشتن" و یا " جان گرفتن" ، تنها معدود واژه هایی است که در ادبیات بشری و در کشورهای مختلف و در مقاطع تاریخی گوناگون از آن نام برده شده است. همین مجازات اعدام، یا جان فردی را به دستور قانونی گرفتن اما، بنا به جرم های مشترکی نبوده است.

در بسیاری از جوامع بدوی، کیفرخواست صادق برای مجازات اعدام، جرم برعلیه جان ارباب بوده است. یعنی نه خود قتل، که قتل ارباب، صرفا مورد کیفری اعدام داده داشته است. دلیل مجازات هم سرکشی از صاحب خوداست. در دوره های برداری به عنوان مثال در برخی از مناطق، با توجه به اسناد ثبت شده، اگر برده ای برده دیگر را می کشت، خود می توانست توسط خواست برده دار به قتل برسد، زیرا حیات برده در دست برده داربود و از اینرو یک برده ی دیگر اجازه نداشت که به ملک او ، که برده به قتل رسیده بود، دست یازی کند. از اینرو مجرم، نه به اتهام قتل یک انسان دیگر، که به دلیل زیان رسانی به ملک برده دار می توانست، به اعدام محکوم شود. در عین حال تشخیص جرم و اجرای مجازات نیز در بسیاری موارد توسط خود برده دار صورت می گرفت. به همین دلیل قتل برده توسط برده دار جرم محسوب نمیشد.

بنابه همین استدلال تصاحبی، می توان از نمونه های دیگری نام برد که بعنوان مثال در دوره امپراتوریهای بزرگ، دستور به قتل فردی، تنها می توانست زمانی به عنوان جرم مورد مجازات داشته باشد که درباریان و از جمله سوء قصد به رهبری امپراتوری را مورد توجه قرار میداد. دستور به قتل از طرف رهبری، این بار نیز، نه به دلیل قتل انسانی دیگر که به دلیل کشتن وزیر و یا سرکرده لشکر درباری یعنی ملک امپراتوری ، جرم سنگین را به مجازات سنگین مرگ هم طراز می کرد. حال اینکه در بسیاری موارد دیگر، قتل های خانوادگی توسط سرکرده خانواده، به شرطی که از قشر شهروندان جامعه به حساب می آمد، می توانست صرفا زندانی شدن را در پی داشته باشد. نمونه آنرا در یونان باستان داریم که بسیاری از قوانین شامل حال شهروندان یونانی، یعنی صرفا بخش مرفه جامعه شهری یونان، می شد. در روم بعنوان مثال صرف کشتن شهروند رومی، حتا در حالت عدم ارتباطش با دربار، توسط یک غیر رومی مجازات اعدام را در پی داشت.

در چارچوب بررسی این مثلث در نمونه های قید شده، می باید این نکته را نیز اضافه کرد و آن اینکه کلیه این حقوق توسط خود مردم نیز تاییده شده بود. در نمونه های تاریخی ثبت شده، صرفا می توان به موارد اعتراضی برخورد که در آن توده های مردم نه به مجازات اعدام، که به کسانی که اعدام می شدند، توجه داشتند. به عنوان مثال در نمونه های اعتراضی توده ها به برده داری و یا حاکمان، خواست مردم و نقشه برای رهایی دارندگان حکم اعدام ،برای خلاصی آنان از مرگ بوده است و نه اعتراض به خود مجازات.

پس از شکل گیری جوامع پیشرفته تر شهری و تعیین فرآیندهای حقوقی و قضایی به خصوص توسط صاحبان مذاهب، مجازات اعدام شامل جرم های اجتماعی و جنایی نیز شد. رای دهندگان و تعیین کنندگان قوانین قضایی نیز عمدتا درباریان با مشورت دین داران و یا مستقیا در دوره هایی از تاریخ بشری، خود دین داران بودند. استدلال اما همان استدلال تصاحبی بود. به این عنوان که در حقیقت جان انسانها و چگونگی حیات آنان توسط خداوند تعیین شده است و از اینرو، هرگونه سرپیچی و یا بی توجهی به اجرای آن می توانست، به مجازات مرگ منتهی شود.

در نمونه بالا می باید به نکته دیگری از باور اجتماعی پرداخت . مسئله تنبیه به دلیل سرپیچی و پذیرش قوانین فرا انسانی، صرفا یک بازتاب رفتار اجتماعی نبود که یک اعتقاد فردی و اجتماعی به حساب می آمد. به بیان دیگر شیوه تنبیهی برمبنای سرپیچی، شامل یک اخلاق گرایی اعتقادی بود که در مکتب، خانواده و نزد استادان فن نیز به اجرا در می آمد. در حقیقت پذیرش تنبیه به عنوان یک اصل برای حفظ و بقا اخلاقیات و پذیرش جایگاه هرمی انسانها در حیات اجتماعی، سنگ پایه قوانین تنظیم شده ی جامعه بشری گشت.

در تمامی نمونه های ذکرشده تاریخی، بر این اصل می باید به این جمع بندی رسید که به واقع آنچه حاکمان اجتماعی در شدت و حدت مجازات تعیین می کردند، به واقع سنگ بنایی دارد که در خود اخلاقیات مردم، اعتقاداتشان، رفتارشان به خودی و غیرخودی، ریشه دارد. پذیرش اجتماعی مجازات مرگ، می باید مورد توافق اجتماعی قرارگیرد، تا حاکمان روا شدن آن به مجرمین و تعیین نوع جرم را رقم زنند.

بخش دیگر مهم در این مثلث، چگونگی اجرای جرم است. مجازات مرگ همانگونه که قید نمودم در هم تنیده با حیات اجتماعی انسانی است اما چگونگی اجرای آن ، به منش های فرهنگی و میزان نهادینگی اشکال بروز خشونت وابسته است و نموداری از پارمتر این منش و نهادینگی است.

در طول تاریخ اجتماعی انسان، چگونگی اجرای حکم اعدام ها، رابطه مستقیم با میزان پذیرش اعمال خشونت و شکل هرمی پذیرفته شده میان حکم دهنده و مجرم است. هرچه حق تملک مجرم به حکم دهنده بیشتر و از اینرو جرم اجرا شده بر حکم دهنده و یا حکم دهندگان ،سزاوار جزای بیشتر و شکل اجرای حکم، وحشیانه ترو با زجر دادن همراه بوده است. بعنوان مثال، در مورد بردگانی که سرپیچی می کردند، می توانستند به جلوی حیوانات انداخته شوند و یا در موردهای بعدی اجرا، می توان از سوزندان، تکه تکه کردن اعضای بدن بصورت زنده، خفه کردن در زیر خاک و دهها نوع دیگر اجرای حکم اعدام نام برد، که درهمان زمان، در میان بخش هایی از مردم نیز برای انتقام گیری و یا به قتل رساندن دشمن استفاده می شد و صرفا جنبه حقوقی و یا قضایی نداشت. بنابراین در این بخش نیز، یعنی اجرای حکم، می بایست یک پذیرش اجتماعی و یا انگیزه های مشترک فرهنگی و اخلاقی با آنچه در جامعه جاری است، وجود داشته باشد. در عین حال در جوامع بدوی و ماقبل مدنی، حقانیت اخلاقی و قوانین مبتنی بر اعتقادات تفکری، می توانست تعیین جرم و اجرای آن را در اختیار مالکی قرار دهد که بصورت سرپرست، پدر، برده دار، سرکرده سپاه و یا استاد فن، بتواند با ملک خود آنگونه رفتار کند که می خواهد.

به همین دلیل به یک مورد دیگر نیز در این مثلث برمی خوریم، یعنی اجرای حکم اعدام برای گوش مالی دیگری و ایجاد ترس. موارد بسیاری بصورت مستند در کتابهای تاریخی قید شده است که اجرای حکم مرگ بر علیه کسی چه در سطح خانواده، منطقه و یا کشوری، صرفا به دلیل جرم مرتکب شده حتا با توجه به معیارهای آن زمان، نبوده است ، بلکه بیشتر به دلیل درس آموزی دیگران و یا حفظ قدرت و موقعیت خود بوده است.

پذیرش اجتماعی مجازات مرگ و عدم حق گذاری به ادامه حیات یک مجرم، در صورت تعیین و تاکید بر جرم که ریشه در اخلاقیات مورد پذیرش اجتماعی دارد، راه را برای قدرتمندان و مالکان انسان بازگذارد تا بتوانند توسط همین منش تعیین جرم و مجازات، دگراندیشان، مخالفان ، شورشیان اجتماعی و ساختارشکنان را نیز از میدان بدر برند. در حقیقت این مالکان انسان، با همان استدلال اخلاقی مورد پذیرش توده ها، حقانیت اجرای حکم مرگ را نیز برای این دسته رقم می زدند. در هیچ کجای تاریخ بشری نمی توان نمونه حکومت و یا دولتی را یافت که در آن کشور، اجرای حکم مرگ از مخالفین دربار، حاکمان، مالکان و یا فرماندهان آغاز شده باشد. مسئله اجرای حکم مرگ مخالفین حکومتی ، همیشه بسط مجازات، جرم و مجرم به محدوده هایی فراتر از دوره های آغازین تکوین اجتماعی آن است. به این نکته کلیدی در ادامه بیشتر خواهیم پرداخت.

در پایان این بخش از مقاله لازم است نکات گفته شده را در چند جمله خلاصه کنم. مثلث جرم، مجرم و مجازات اگرچه رابطه ای است حقوقی و قانونی ولی زوایای راس های آن و حقانیت وجودی آن، در هم تینده با حق مالکیت بر انسان، اخلاقیات اجتماعی، ساختار هرم اجتماعی و فرهنگ اعتقادی اعضای یک جامعه است که پیش از آنکه چهره حقوقی و قضایی پیدا کند، میباید برمبنای پارامترهای قید شده، یک پذیرش اجتماعی داشته باشد. در عین حال این پذیرش باعث نمی گردد که زوایای راّسی این هرم، به پذیرش اجتماعی ابتدایی وفادار بماند، بلکه مالکان بر انسان می توانند با توجه به میزان قدرت خود و حقانیت جایگاهشان، بسط دهندگان جرم و مجازات به "مجرمی" باشند که خود ، مجرم بودن او را تعیین می کنند.

مجازات اعدام و جامعه مدنی:
در جوامع مدنی معاصر، اخلاقیات اجتماعی برآورد و زاییده کنش و واکنش شهروندان یک جامعه در برابری حقوقی است و در طی سالهای اولیه انقلابات بورژوازی در اروپا و دولت مداری مبتنی بر نیاز همه شهروندان بر زندگی برابر انسانی قرار گرفت و از اینرو اعتقادات فرا انسانی را در گشوده های نهادهای دولتی و حکومتی راه نداند. از اینرو مسئله لغو مجازات اعدام، فارغ از جرم مرتکب شده، به یکی از مبرمترین نمودهای حق زیستن انسان تبدیل شد.

درعین حال در کشورهایی که نتوانستند تفکیک کاملی از ادامه حیات اجتماعی با باورهای اعتقادی فرا انسانی ایجاد کنند و خود جامعه نیز از پروسه انقلابات بورژوازی اروپایی بی بهره ماند، این بار حفظ مجازات زندان با نامی دیگر و با انگیزه ای دیگر قانونیت یافت. این بار نمی توانستند بگویند که مالک انسانند، این بار نمی توانستند بگویند که بالاترها، حقوق متمایزی از پایین تر ها دارند و این بار نمی توانستند بگویند که انسان در خدمت خدایی است که نمایندگانش تعیین مجازات می کنند. این بار به اسم مدنیت، به اسم قانونمندی، به اسم "حفظ شهروندان از خطر جدی" و به اسم " جانیان بی احساس" به ادامه مجازات اعدام تاکیدکردند. نمونه این کشور، آمریکا می باشد. ولی حقانیت سخنان از همان منبع قدیمی اخلاقیات است. در بحث های مختلف موافقین حکم اعدام، گاها انگیزه های اصلی این خشونت حاکم بر فرهنگ اجتماعی آمریکا بیرون میزند. انتقام و "تسکین خانواده قربانی" محور اصلی و انگیزه انکارناپذیری است که چرا پس از اینهمه سال ، مردم آمریکا به مخالفت جدی با این مسئله نمی پردازند. دلیل هم بسیار روشن است. اولا نگاه اخلاقی مردم به مجرمین، نگاهی است نابرابر. مجرمین اخلاقیات انسانی را علنا زیر پا گذارده اند. این زیر پاگذاشتن را از محیط شخصی خود خارج کرده اند. نام شهروندان دیگر را خراب کرده اند و در یک کلام انسان نیستند. مسئله اساسی پس بر سر جرم نیست که انتقام و تسکین است. از اینروبه یک جنبش عظیم تبدیل نمی شود. از اینرو هر شهروندی خود را در کنار خانواده قربانی بیشتر می بیند تا مجرم؛ زیرا می خواهد خود را زیباتر، اخلاقی تر، مفیدتر و انسان تر بداند. زیرا می خواهد نشان دهد که از دیگری برتر است، از دیگری وفاداتر است و از دیگری سخت کوشتر ولی "پایبند به پرنسیپ های انسانی" و به همین دلیل هیچ گاه نمی تواند فکر کند که می تواند جان انسان دیگری را بگیرد، ولی در عین حال حاضر است این وظیفه را با حکومت خود و سیستم قضایی خود دهد تا دستش به خون انسان دیگر آغشته نشود و درعین حال انتقام خود را نیز گرفته است. یعنی اخلاقیات دوگانه! یعنی من نمی کشم ولی به حکومتم اجازه دهم به جای من انتقام از یک مجرم بگیرد و او را بکشد!

بنابراین می بینیم که انگیزه های اصلی که در طول حیات بشری، مجازات مرگ را حقانیت بخشید می تواند در رنگین کمان مدنیت، رنگ زیبایی گیرد که قابل پذیرش است و فقط و فقط زمانی قانون مندی این مجازات حفظ می شود که کلیت جامعه، دیگری را در مقایسه با خود، انسان نبیند و ادامه حیات یک انسان را بر این مبنا ، توسط سیستم قضایی در دست خود بداند. آیا این همان استدلال مالکیت را بیادتان نمی اندازد؟

مجازات اعدام درایران امروز:
علت اینکه مسئله مجازات اعدام در ایران را در بخش آخر این مقاله می آورم این است که می خواستم با گذری تاریخی و با آوردن نمونه های غیر ایرانی، مجالی به خواننده ایرانی این مقاله دهم تا بتواند این پدیده را با فاصله گیری از خود و خودی مورد بررسی قرار دهد و بعد به خود و خودی بازگردد، ولی این بار شاید با چشمانی دیگر.

واقعیت این است که در ایران نیز همانند کشورهای دیگر و مقاطع تاریخی قید شده، هم گونی بسیاری به چشم می خورد. تفاوتش شاید در مقطع فعلی خشونت زدگی و خشونت خواهی برآمده از سالیان سال به زیرپا افتادن است و تمکین شدید به معیارهای اخلاقی فرا انسانی که تنبیه را برخود می خرد تا عذاب وجدان کرده های ممنوع شده اش را به جان بخرد. از خانه پدری خود آغاز میکند، اخلاقیات را در مدرسه، تکوین شده می آموزد و در مقام ریاست خود بر این و آن و بر کوچکتر و تهیدست تر اعمال میکند و سپس به عنوان پیش کسوت، ریش سفید و "پیرهن پاره کرده" می آموزاند.

جامعه اخلاقی ایران، تنبیه، کنترل، نابرابر بودن جایگاه شهروندی را در باور اخلاقی و اعتقادی خود، با مشخصه های فرهنگی چند هزارساله اش مستند می کند و از اینرو قانونمندی را در جایگاهی فراتر از آنچه باید باشد قرار می دهد تا دلیل سکوت وتمکین خود را موجه جلوه دهد و خشم فروخرده خود را بر سر دیگری که ضعیف تر است خالی کند تا احساس حقارت نکند!

از اینرو مسئله مجازات اعدام در جامعه ایران، بعد انسانی خود را از دست می دهد و به یک مسئله حکومتی و سیاسی تبدیل می شود. زیرا انسان ایرانی ، هر مجرمی را سزاوار ادامه زندگی نمی داند. زیرا انسان ایرانی، تنبیه را تا سرحد مرگ محق بعضی ها می داند که پست تر، بی احساس تر، بی رحم تر و "حیوان تر" از او هستند. قاچاق چی، معتاد و دزد را کسانی می داند " که زندگی جوانان ما را نابود کردند" حال آنکه خود مجرم می تواند جوان بیست ساله ای باشد. مجرم را " خانه خراب کن" می داند، حال آنکه خانه خود مجرم میتواند خراب شده باشد. می تواند به میدان شهر رود و به دار آویختن یک قاچاق چی را نگاه کند ولی اگر فعال سیاسی بخواهد به دار آویخته شود، "فرزندش" را از دست داده است. می تواند به میدان شهر رود و شاهد شلاق زدن جوانی باشد که "مشروب خورده باشد" ولی تحمل شلاق خوردن تظاهرکنندگان را ندارد. می تواند ضرب و شتم شدید مجرمین توسط شهربانی و پلیس را بفهمد ولی از فهم ضرب و شتم دانشجویان در تعجب فرو رود. می تواند حلق آویز کردن های معتادین و قاچاقچیان توسط خلخالی را "لایروبی کثافت ها" بداند و با حلقه آویزی دیگری، چشمانش پر از اشک شود. می تواند کتک زدن "دخترهای خیابانی" را درک کند، ولی کتک خوردن دختر همسایه به دلیل "بدحجابی" را تحمل نکند.

جامعه اخلاقی ایران، مهر تایید زن آنانی است که قوانین حکومتی و دولتی را وضع می کنند. این حکومت های ایران نبوده و نیستند که مجازات اعدام را با اعدام مخالفین آغاز کرده باشند و یا آغاز کنند.اعدام مخالفین فقط و فقط بسط قوانین به گروه های دیگری از شهروندان است.

نگاهی کنید به شعارهایی که ما در کمپین های مختلف خود در لغو مجازات اعدام می دهیم. لغو مجازات اعدام برای اکثرمان، در زیر خواست های سیاسی مان است. در دفاع از افرادی که به دلایل سیاسی حکم اعدام گرفته اند، می گوییم " اینان که جرمی ندارند"!! سئوال این است : اگر جرمی داشتند، می باید اعدام می شدند؟ می گوییم" اینان حتا دادگاههای صالح نیز نداشته اند"، سئوال این است: آیا دادگاه صالحی برای دیگر جرم ها هست؟

آیا هیچ فکر کرده ایم که در اوج برابرطلبی مان برای احاد شهروندان، عمل ما، احساس ما، توجه ما و اخلاقیات ما، فریاد می کشد که نه برابری نیست، شهروندان با حقوق برابر نیستند و خودی از ناخودی متفاوت است؟ حتا اگر در کشور ایران بسر برند؟ حتا اگر خود، انتخاب گر چگونه زندگی کردنش نبوده باشد؟ و حتا اگر خود، در اجبارهای زندگیش، هیچگاه طعم خوش انتخاب را نچشیده باشد؟

بیایم از خود سئوال کنیم، آیا واقعا لغو مجازات اعدام را برای همگان می خواهیم؟ آیا برابری انسانی را از آن هر شهروند ایرانی می دانیم؟ پس اگر جوابمان با یگانگی با احساسمان، توجه مان، وجدانمان می گوید آری، آیا نباید لغو مجازات اعدام، مانیفست انسانیمان باشد؟!!!

علی فرمانده
alifarmandeh@yahoo.com
یازدهم خرداد هزار و سیصد هشتاد و نه معادل اول ژوئن دو هزارو ده

2010-06-04T18:29:00.004+02:00

بايکوت تمام کشتيهايی که بين اسرائيل و سوئد رفت و آمد ميکنند توسط اتحاديه بنادر سوئد

اتحاديه بنادر سوئد تصميم گرفت حمل و نقل کشتيها و محموله های اسرائيلی را بلوکه کند.
دليل آن حمله ارتش اسرائيل به کشتيهای حامل كمك‌هاى بشردوستانه براى مردم محاصره‌شده‌ى غزه عنوان شده است.
بيورن بورگ دبير اتحاديه ميگويد موضع ما اين هست: مقصرين اين حمله بايد محاکمه شوند و محاصره چندساله نوار غزه برچيده شود.
بايکوت کشتيها و محمولات اسرائيلی از نيمه شب سه شنبه 15 ژوئن آغاز می شود.
*****
ماتياس گاردل يکی از سرنشينان سوئدی کشتيهای عازم غزه ميگويد: اسرائيلی ها مرتکب قتل عمد و دزدی دريايی شدند. سربازهای مجهز به تفنگ ليزری به پيشانی دونفر و سر يک نفر از پشت و سينه يکی ديگر از قربانيان شليک کردند. تعدادی از آنها روزنامه نگار بودند

عمر تاریخی جمهوری اسلامی به پایان رسیده است

2010-06-04T16:28:00.005+02:00

نوبرآیان

نعمت میرزاده ( م - آزرم )

غزل قصیده برای دختران و پسران میهنم

این جوانان که هماهنگ زمان آمده‌اند
نوبرانند که نونو به میان آمده‌اند

تازه جویند و خود از گوهرۀ فردایند
زینهمه کهنۀ دیروز به جان آمده‌اند

نه ز آداب ِ سرورآور ایرانی‌مان
که بجان از سُنـَن مرگزیان آمده‌اند

وضع ِ قانون قبیله نکند کس امروز
جزهمانان که از آن رسم و زمان آمده‌اند

ریشۀ هرز دوانند به اندام وطن
زندگی سوز همان چون سرطان آمده‌اند

بسته بر نسل ِ جوان راه نفس مُفتی ِ پیر
دین‌فروشان به یقین، خصم جوان آمده‌اند

این جوانان خردمند که با منطق داد
ظلم را ریشه کنان، بسته میان آمده‌اند

خوان یغماست وطن از نظر دینکاران
تا برانند فقیه از سر خوان آمده‌اند

تا که آزادی و شادی به وطن باز آید
و به هر سفره فراوانی نان آمده‌اند

تا رَهَد زندگی از بند غم و تاریکی
روشنی بخش فضای خفقان آمده‌اند

چشم بد دور که از این شب سی ساله‌ی تلخ
این چنین زنده‌دل و صبح نشان آمده‌اند

باکشان نیست ازین تیره نهادان هرگز
شب ستیزند که خورشیدº دمان آمده‌اند

هیچ سدّی نتواند که ببندد رهشان
چشمه سارند که با ذات ِ روان آمده‌اند

هرچه دیدند و شنیدند ریا بود و دروغ
به عیان کردن ِ سالوس ِ نهان آمده‌اند

خندخندان و سرافراز چُنین در دم مرگ
نزدل حُجره که از کوی مُغان آمده‌اند

مانی و مزدکشان داده مگر راه نشان
که چُنین راهبر و دادوران آمده‌اند

پدران، شب زدگان، دیو، سلیمان دیدند
هم به جبران خطای پدران آمده‌اند

*

این جوانان به هواداری ِ آزادی و داد
روی با افعی ِ آتش به دهان آمده‌اند

بر سَر ِ بودن و نابودنشان بُرده فقیه
پس درین رزم همان با دل و جان آمده‌اند

این نبردی ست کزان روی نشاید پیچید
دو صف کهنه و نو رو به همان آمده‌اند

پسران شرزه پلنگند، مدارا جویان
دختران شیر، در آهوی چمان آمده‌اند

باز پس گیری ِ ایران ز خلافت اصل است
نسل ِ بابک همگی خُرد و کلان آمده‌اند

پای میهن به میان است و نشاید سُستی
دشمنان گرچه پر از توش و توان آمده‌اند

کاشکی زان طرف مرز و انیران بودند
در درونند و از آن سوی ِ زمان آمده‌اند

خصم آزادی خلقند که می‌پندارند
فاتحانند که در مُلک ِ کیان آمده‌اند

سده ها رفته که در گسترۀ ایرانشهر
تازی و تـُرک، زیان روی زیان آمده‌اند

*

جبهۀ خلق سِلاحش نه خشونت ورزی‌ست
دشمنان گرچه پر از تیر و سِنان آمده‌اند

رزم ما میهنی و میهن ما مِلک مُشاع
صاحبانش همگی دادستان آمده‌اند

هر که پروردۀ این خاک بُوَد، ایرانی ست
تا ببینند که هم این وهم آن آمده‌اند

سنجه آزادی ایران بُوَد و جز این مرز
کرد و ترک و عرب و فارس یکان آمده‌اند

سهم دارند درین خانه به یکسان همه خلق
و به یکسان به ترازو همگان آمده‌اند

*

قدرت خلق نباشد به خشونت محتاج
دشمنانند که ناچار چُنان آمده‌اند

جنبش مردم ما هست خشونت پرهیز
دادخواهند ازین رو به توان آمده‌اند

جنبشی خواسته‌اش شادی و آزادی و داد
آشکار است که خصمان نگران آمده‌اند

هست همذات خشونت سر و سامان فقیه
بی‌سبب نیست که بگسسته عِنان آمده‌اند

مردم و جنبش ما ضد خشونت هستند
این چنین است که مقبول جهان آمده‌اند

زود باشد که ببینیم که این دُژخیمان
شده درمانده ز هر سو به امان آمده‌اند

ساده زین گونه به خاموشی ِ دریا منگر
موج هایند که از دیده نهان آمده‌اند

چاره‌ها هست درین جنبش و نافرمانی
و اعتصابات که بنیاد کـَنان آمده‌اند

لشکر کار به همراه سپاه دانش
بخت پیروزی ما را به ضمان آمده‌اند

از لب بحر خزر تا دل سوزان جنوب
از ری و توس و مرند و همدان آمده‌اند

بینم آزادی ایران و در آن روز بزرگ
دختران و پسران، رقص کُنان آمده‌اند

ویژه از سنگر آزادی ِ ایران: تبریز
آتش افروز به قلـّه‌ی سَبَلان آمده‌اند

باغ میهن شده شاداب و پر از بوی بهار
خلق با شور شکفتن به بیان آمده‌اند

سیل امواج خروشندۀ تبعیدی‌ها
سوی میهن همه ز اقصای جهان آمده‌اند

تا ببینند جوانان، پدران از ره دور
بر سر و صورتشان بوسه زنان آمده‌اند.

پاریس – سی‌ام اردی بهشت ۱۳۸۹ خورشیدی

2010-06-04T12:02:00.003+02:00

خودكشى سه كارگر كارخانه مخابرات راه دور شيراز

آژانس ايران خبر:

سه كارگر نگون بخت كارخانه مخابرات راه دور شيراز در اثرفشارهاى ناشى از مشكلات معيشتى خود كشى كردند .
به گزارش خبرنگار آژانس ايران خبـــر وضعيت كارخانه مخابرات راه دور شيراز بشدت بحرانى است عليرغم تجمعات واعتراضات مستمر تاكنون حقوق پانزده ماه گذشته به آنان پرداخت نشده است .همه كارگران شركت مخابرات راه دور از مشكلات معيشتى بشدت در عذابند , زندگى برخى از آنها از هم پاشيده شده و تعداد ى از خانواده هاى كارگران اين شركت ,كارشان به طلاق كشيده شده است .اين كارگران بارها و بارها تجمع و تحصن اعتراضى داشته اند اما تا كنون هيچ مقام و ارگانى ,پاسخى به خواسته هاى برحق آنان نداده اند .

2010-06-04T11:04:00.001+02:00

اعتراض به کارل بیلت، وزير امورخارجه سوئد، در باره خلیج فارس

از سوی ايرانيان مقيم سوئد

به: کارل بیلت، وزیر امور خارجۀ سوئد

در جریان یک مناظرۀ رادیویی میان کارل بیلت (وزیر امور خارجه)، اوربان آلین (سخنگوی حزب سوسیال‌دمکرات) و هانس لینده (سخنگوی حزب چپ) در برنامۀ Studio 1 به تاریخ چهارشنبه ٢٦ ماه می ٢٠١٠ (۵ خرداد ١٣٨٩)، کارل بیلت به هنگام صحبت پیرامون پایگاه نظامی آمریکا در بحرین از عبارت ناقص و مبهم «خلیج» به جای نام درست «خلیج فارس» استفاده کرد.

اکنون ما گروهی از سوئدی-ایرانیان ساکن سوئد (که سوئد را میهن دوم خود می‌دانیم) به همراه سایر ایرانیان در سراسر جهان ندای اعتراض خود را به گوش کارل بیلت می‌رسانیم و باور داریم که این سخن او یک سهل‌انگاری در برابر تاریخ و جغرافی است.

حداقل از دو هزار سال پیش به این سو نام خلیج فارس همیشه یا دریای فارس، یا آب‌های فارس، یا همان خلیج فارس بوده - نه چیز دیگر. بطلمیوس (٩٠ میلادی) نوشت: Sinus Persicus. کوین توس کورسیوس روفوس (١٠٠میلادی) نوشت: Aquarum Persico. در لاتین: Mare Persicum. در فرانسه: Golfe Persique. در انگلیسی: Persian Gulf. در آلمانی: Persischer Golf. در ایتالیایی: Golfo Persic. در روسی: Persidskizaliv. در ژاپنی: Perusha Wan. در ترکی: Farsi Korfozi. در عربی: Al-Khalij Al-Farsi. در فارسی: Khalije Fars. در دانشنامۀ ملی سوئد آمده: خلیج فارس، شاخاب اقیانوس هند، میان شبه‌جزیرۀ عربستان و ایران، ٢٤٠٠٠٠ کیلومتر مربع، میانگین گودی ٢۵ متر، گودترین نقطه ١٠٢ متر. همچنین سازمان ملل متحد به تاریخ ۵ مارس سال ۱۹۷۱ میلادی طی یادداشتی (AD311/IGEN) به دولت ایران، بار دیگر نام خلیج فارس را به رسمیت شناخت.

سوئد همیشه کوشیده است در راستای صلح و ثبات در تمام نقاط جهان قدم بردارد. از این رو، ما امیدواریم که کارل بیلت مسئلۀ خلیج فارس را با درک و مراقبت بیشتری نسبت به گذشته مورد توجه قرار دهد.

البته که ما خواهان یک ایران دمکراتیک و سکولار هستیم و در این راه تلاش می‌‌کنیم، اما هرگز نمی‌پذیریم که کسی خودسرانه نام دیگری بر خلیج فارس نهد.

با احترام

چهره بی نقاب و واقعی جمهوری اسلامی را ببینید

2010-05-28T12:51:00.000+02:00

2010-05-23T14:42:00.006+02:00

اطلاعیه جهت برگزاری سمینار

در دفاع از جنبش ضد استبدادی و دموکراتیک مردم علیه رژیم جمهوری اسلامی ایران

و سالگرد کودتای 22 خرداد 88

تظاهرات با شکوه میلیونی مردم ایران که در اعتراض به "انتخابات" تقلبی دوره دهم ریاست جمهوری اسلامی از 22 خرداد 1388 بوقوع پیوست ، ارکان رژیم بربرمنش را به لرزه مرگ درآورد. مردم ایران و به ویژه پسران و دختران جوان به صورت میلیونی و توده ای در مقابل این کودتا و تقلب انتخاباتی ایستادند واز خشونت عریان و فاشیستی نیروهای امنیتی و مسلح رژیم هراسی بدل راه ندادند. دختران جوان نقش ارزنده ای در این حرکات اعتراضی و ضد استبدادی ایفا نمودند. این اعتراضات مردم بویژه در تهران چشم گیر بود. تنها در تهران بیش از 3 میلیون نفر به خیابان ها آمدند و تنفر خویش را نسبت به رژیم کودتا نشان دادند.
آن چه که مردم ایران امروز خواستار آنند و برای آن می رزمند، روشن است.
آزادی، دموکراسی، عدالت اجتماعی و یک حکومت سکولار خواست اکثریت جامعه ایران است. مردم ایران دارای تاریخ درخشان ضد استعماری و ضد امپریالیستی می باشند وتجارب دو انقلاب بزرگ مشروطه و بهمن 1357 و ملی کردن صنعت نفت را پشت سر دارند.
ما اعتقاد راسخ داریم در ایران پر تلاطم ما، نیروئی که از این مطالبات بطور شفاف و بی پرده دفاع نماید، و همچنین مخالف دخالت و نفوذ امپریالیسم در ایران باشد، دیر یا زود رهبری جنبش را بکف خواهد آورد و رژیم خون وشمیشر را از اریکه قدرت بزیر خواهد کشید.
خواست مردم ایران سرنگونی جمهوری خس وخاشاک اسلامی می باشد. مردم این رژیم ضد بشری را نمی خواهند و هزاران بار شعار "رژیم اسلامی نمی خواهیم"،"رژیم دزد و دروغگو نمی خواهیم"،"رژیم شکنجه و اعدام نمی خواهیم"... را در کوچه و خیابان فریاد کرد ه اند.
لذا کانون ایرانیان مبارز جهت دفاع از مطالبات دموکراتیک بحق مردم ایران و همچنین افشای سالگرد کودتای 22 خرداد 88 ، سمیناری برگزار می نماید. بدین مناسبت از تمامی آزادیخواهان، نیروهای مترقی و انساندوستان راستین دعوت می نمائیم تا با شرکت هرچه وسیع تر خویش بر غنای بحث افزوده و ما را در امر دفاع از مبارزات آزادیخواهانه و برابری طلبانه مردم ایران یاری رسانند.

زمان برگزاری سمینار: شنبه 5 یونی ، ساعت 4 تا 6 بعداز ظهر می باشد

محل برگزاری : آ . ب . اف سوندبی بری

هرچه گسترده تر باد اتحاد مردم علیه رژیم جهل و جنایت!

سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی!

گزارش جلسه کانون ایرانیان مبارز- استکهلم

2010-05-21T08:39:00.003+02:00

جلسه ی کانون ایرانیان مبارز، روز یکشنبه 26 مای درABF سوند بی بَری تشکیل شد.

این جلسه که از ساعت 4 بعد از ظهر شروع شده بود، تا ساعت 7 بعد از ظهر ادامه یافت.
دستور جلسه که از قبل به اطلاع دوستان و رفقا رسیده بود، بدین قرار بود:
1- ارزیابی از فعالیت های کانون در رابطه با مراسم اول ماه مه امسال.
2- ارزیابی از شرکت در تظاهرات یکشنبه 9 مای در مرکز شهر.
3- ارزیابی از شرکت در تظاهرات پنج شنبه 13 مای در مقابل سفارت جمهوری اسلامی.
4- ارزیابی در رابطه با تظاهرات 12 مای در میدان سرگل.
5- بحث، تبادل نظر و برنامه ریزی در رابطه با برگزاری جلسات بحث و گفت و گوهای علنی در رابطه با معضلات جنبش و مقولات مورد توافق، با دعوت عام از علاقه مندان به شرکت در مباحث آن مقولات.
6- بحث و تبادل نظر در مورد چگونگی یاری رسانی به جنبش های آزادیخواهانه و برابری طلب در ایران.
ابتدا چند تن از رفقا در مورد حضور کانون در آکسیون های برگزار شده صحبت کردند، رفقا متفق القول بودند با توجه به نوپا بودن این تشکل دمکراتیک، و همچنین با امکانات محدود، کانون توانسته است در حد امکانات خود در آکسیون های اعتراضی نسبت به اعدام های جنایتکارانه ی 5 تن از فعالان سیاسی به خوبی ظاهر شود. و با شعار سرنگون باد جمهوری اسلامی و پخش حدود 1500 اعلامیه، اعتراض خود را نسبت به این اعدام های جنایتکارانه ابراز کرده و عکس العملی مناسب و درخور نسبت به این جنایات نشان دهد.
بحث دیگری که مطرح شد، این بود که در تجمعات برگزار شده حضور سلطنت طلبان با پرچم و همچنین حضور برخی با پرچم پ.ک.ک، این نگرانی را به وجود می آورد، که این آکسیون ها منتسب به این گروه ها شود.
یکی از رفقای ارائه دهنده ی این بحث مطرح کرد: ما شدیداً با سلطنت طلبان مرزبندی داریم و نمی خواهیم منتسب به آن ها شویم. در این رابطه بحث هایی از سوی رفقا مطرح شد، پیشنهاداتی نیز ارائه شد .

آیتم جنبش ضد استبدادی، جنبش دمکراسی خواهی مردم ایران- 22 خرداد به عنوان موضوع سمینار پیش رو پذیرفته شد.
انتقاداتی که مطرح شد، عبارت بودند از:
الف- عدم برنامه ریزی دقیق
ب- تداخل وظایف مربوط به پخش اطلاعیه های کانون با وظایف حزبی.
در پایان آیتم های زیر برای برگزاری سمینارها مطرح شد که عبارتند از:
آیتم مبارزه ی ضد استبدادی و دمکراتیک،22 خرداد به عنوان موضوع سمینار برگزیده شد.

محورهای مصوب عبارتند از:
- تشکیل جلسات کمیته ی هماهنگی الزامیست.
- تدارک جلسه ی مسئولین تبلیغات.
- تشکیل صندوق مالی.
تم های پیشنهادی برای برگزاری سمینارها:
- معضل تظاهرات و آکسیون ها، پرچم ها و شعارها.
- دمکراسی، جنبش دمکراتیک و مختصات آن.
- جنبش کارگری.
- جنبش زنان.
- ضرورت وحدت وهمبستگی ملت ایران در مبارزات ضد استبدادی و ضد امپریالیستی و حقوق برابر ا قوام ایرانی.
- سازماندهی ضد استبدادی در سطح استکهلم.

2010-05-19T14:59:00.001+02:00

فراخوان سایت گزارشگران در محکومیت جنایت هولناک اعدام 5 تن از زندانیان سیاسی دربند

وجدانهای آگاه و بیدار!: جنایتی هولناک توسط جمهوری اسلامی بوقوع پیوست. 5 تن از فعالین سیاسی و روزنامه نگار دربند که مدتهای مدید تحت شکنجه های قرون وسطائی حکومت جمهوری اسلامی قرار داشتند در میان بهت و حیرت همگان بدار آویخته شدند. مرگ و نیستی منتقدین و مخالفان سیاسی رهاورد حاکمان از ابتدا تاکنون برای مردم کشورمان بوده است. از اسمان تاریک و غم انگیز ایران خون میبارد و کابوس مرگ پاکترین جوانان و اندیشمندان سیاسی پایان ندارد. فرزاد کمانگر – شیرین علم هولی – مهدی اسلامیان – فرهاد وکیلی – علی حیدریان بجرم دگر اندیشی طعمه خشونت طلبی و کینه توزی رهبران و دستگاه قضائی جمهوری اسلامی شدند.

حاکمان با دست یازیدن به این عمل شنیع در پی آن هستند تا فضای سرکوب و ترس را بر جامعه بیش از پیش مستولی کنند و به جنایات بی حد و حصر خود ادامه دهند. همچنین و بر اساس گزارش دیده بان حقوق بشر 17 تن از زندانیان کرد دیگر در خطر اعدام فوری میباشند. واکنش سریع جامعه بین الملل میتواند از جنایتی بمراتب هولناکتر جلو گیری نماید.

سکوت را بشکنیم و فریاد دادخواهی خانواده های داغدیده اعدام شدگان را هر چه رساتر کنیم.

ما فعالین سیاسی فرهنگی و اجتماعی ضمن محکوم کردن این جنایت حکومتی از مجامع ذیصلاح میخواهیم تا با محکوم کردن قاطع جمهوری اسلامی مانع از تداوم و تکرار این جنایات در کشورمان شوند.

ما خواستار رسیدگی بی واسطه نهادهای مدافع حقوق بشر و بین المللی – شخصیتها و ارگانهای مدافع زندانیان سیاسی به این جنایت هولناک هستیم.

رونوشت به زبانهای رایج به نهادهای مربوطه بین المللی و رسانه های مستقل و ازاد

gozareshgar67@yahoo.de

چهارشنبه 22 اردیبهشت 1389

2010-05-16T23:23:00.000+02:00

زندان و شلاق برای شادی صدر و محبوبه عباسقلی زاده

متهمان این پرونده جز این دو نفر حکم های تبرئه یا سبک دریافت کرده اند
شادی صدر و محبوبه عباسقلی زاده به اتهام شرکت در تجمع اعتراضی در ۱۳ اسفند سال ۸۵ به ترتیب به ۶ سال زندان و ۷۴ ضربه شلاق و دو سال و نیم زندان و ۳۰ ضربه شلاق محکوم شده اند.

محمد مصطفایی، وکیل این دو فعال حقوق زنان به خبرگزاری ایلنا گفت که دادگاه شادی صدر و محبوبه عباسقلی زاده روز ۱۸ اردیبهشت ۸۹ در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی پیرعباسی برگزار شده و حکم دادگاه روز یکشنبه ۲۶ اردیبهشت ۸۹ (۱۶ مه ۲۰۱۰) به او ابلاغ شده است.

اتهام این دو فعال حقوق زنان اقدام علیه امنیت کشور از طریق اجتماع و تبانی به قصد بر هم زدن امنیت عمومی، اخلال در نظم عمومی و تمرد در برابر مامورین به دلیل شرکت در تجمع تعدادی از فعالان حقوق زنان در ۱۳ اسفند ۱۳۸۵ در مقابل دادگاه انقلاب بوده است.

به گفته آقای مصطفایی در تجمع روز ۱۳ اسفند سال ۸۵ مقابل دادگاه انقلاب ۳۳ نفر از فعالان حقوق زنان دستگیر شدند که برای بقیه افراد حکم تبرئه یا احکام تعلیقی صادر شده است.

شادی صدر بعد از انتخابات ریاست جمهوری ایران بازداشت شد و دو هفته در بازداشت بود. او بعد از آزادی از زندان، از ایران خارج شد. محبوبه عباسقلی زاده نیز در حال حاضر در خارج از ایران سکونت دارد.

تفاوت های گفتار و کردار رهبران جمهوری اسلامی ایران !

2010-05-16T22:35:00.002+02:00

احمد نوین

انقلابی دیگر باید کرد!

پس از گذشت 31 سال از حاکمیت جمهوری اسلامی بر ایران، مقایسۀ وعده های داده شده و اعمال انجام شده، عبرت انگیز است. آموزنده است توجه کنیم که روح الله خمینی، رهبر بلامنازع نظام، چه وعده هائی را میداد و امروز پس 31 سال وضعیت در شهرها و دهات ایران چگونه است.
همینطور به سخنان دیگر رهبران و صاحب منصبان رژیم که در گفتار مدعی میشوند که که نظام اسلامی، عین دمکراسی است، اما به هیچ تنابندۀ مخالف نظر دستگاه ولایت و شخص ولی فقیه، اجازه ابراز نظر نمیدهند.
خمینی در گفتارمدعی میشد که "معنویات شما را، روحیات شما را عظمت میدیم. شما را به مقام انسانیت میرسانیم." و یا " پیامبر نیز خودش یک کارگر بود.." . اما، در عمل دستور قتل عام هزاران هزار معلم، کارگر، دانشجو، دانش آموخته ، استاد دانشگاه، نویسنده و ... زن و مرد، پیر و جوان را ، بدون تامل و در نهایت درنده خوئی صادر کرد. اشاره من از جمله به صدور فرمان اجرای قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان 1367 است.
خمینیدر بیان به مردم میگفت ؛ "مسکن برایتان میسازیم. آب و برق را مجانی میکنیم.". اما در عمل دستور حمله و بمباران ضد بشری شهرهای کردستان را صادر کرد.!. به ترکمن صحرا و خوزستان حمله برد و خانه مردم را بر سرشان خراب و فعالان سیاسی و اجتماعی را از دَم تیغ گذرانید.
اکنون خامنه ای و رئیس جمهور جنایتکارش که مردم را خس و خاشاک می نامد و در سفرهای استانی شان به مردم " وعده های سر خرمن" میدهند که؛ به آنان رفاه و بهروزی هدیه خواهند نمود، پس از 31 سال که نظام جهنمی اسلامیشان، مردم را خانه خراب نموده و در رابطه با خیزش اعتراضی یک ساله گذشته نیز تنها پاسخ شان زندان، شکنجه، اعمال تجاوزات جنسی و اعدام بود است، برای تعمیق دستبرد به نان از سفره کارگران و زحمتکشان، طرح "لایحه هدفمند کردن یارانه ها" را در دستور کارشان قرار داده اند.
31 سال مقاومت و مبارزه مردم در مقابل نظام جهل و جنایت جمهوری اسلامی،اعتصاب عمومی سراسری مردم در کردستان و پیش از آن آغاز و تداوم خیزش اخیر مردم در ایران در این مقطع، نشانه هائی جدی از این امر است که اکثریت عظیم، قدر قدرتی نظام ولایت را به چالش کشیده اند. به عبارت دیگر همه و همه نشان میدهد که مردم زحمتکش و محروم ایران، در تداوم تعمیق آگاهی های ذهنیشان، اکنون دورانی را آغاز نموده اند که قاعدتاً تمامی این آگاهی های ذهنی میبایست در عمل بکار گرفته شود.
اگر اثرات این آگاهی ها را در عمل توده ببینیم،آنگاه، شرایط ذهنی مادیت یافته در عمل توده ها، نوید بخش آغاز پدیداری شرایط عینی ای است که تغییراتی گسترده را می طلبد. تغییراتی که تنها با پدیداری انقلاب، پاسخ شایسته خود را دریافت خواهند نمود.
زمینه ساز و تضمین کننده پایداری آن انقلاب - که حق تعیین سرنوشت جامعه، توسط خود مردم حراست میشود - علاوه بر تعمیق آگاهی، سازماندهی کارگران و دیگر مزد و حقوق بگیران تحت ستم کشورمان است. امید که آن روز، دور مباد.
اکنون توجه شما را به سخنان روح الله خمینی در بهشت زهرا در 12 بهمن 1357 جلب میکنم و در پایان با ارائه تصاویری از بلوچستان ایران، قضاوت در رابطه با وعده وعیدهای خمینی و دیگر رهبران و صاحب منصبان این رژیم را به شما واگذار مینمایم.
خمینی در آن زمان چنین میگفت :
" علاوه بر اینکه زندگی مادی شما را میخواهیم مرفه بشد، زندگی معنوی شما را هم میخواهیم مرفه باشد. شما به معنویجات احتیاج دارید. معنویات ما را بردند اینها. دلخوش به این مقدار نباشید که فقط مسکن میسازیم، آب و برق را مجانی میکنیم، اتوبوس را مجانی میکنیم.دلخوش به این مقدار نباشید. معنویات شما را، روحیات شما را عظمت میدیم. شما را به مقام انسانیت میرسانیم. ……..ما هم دنیا را می آباد میکنیم و هم آخرت را. ……. این دارایی ها از غنائم ملت است و مال ملت است و مستضعفین. من امر کرده ام که به مستضعفین بدهند و خواهند داد. و پس از این هم تغییراتی دیگر در امور خواهد حاصل شد. لکن قدری باید تحمل کنید.به این حرفهای باطل گوش نکنید. اینها حرف میزنند. ما عمل میکنیم. اینها شما را میخواهند دلسرد کنند از اسلام. اسلام پشتیبان شماست"
اکنون پس از گذشت 31 سال از حاکمیت جمهوری اسلامی، توجه شما را به تصاویری از بلوچستان جلب میکنم. اینها " مشت نمونه خروار است." ، زیرا نظیر این تصاویر را در استان های دیگر کشورمان نیز میتوانیم مشاهده بکنیم.

2010-05-16T00:48:00.000+02:00

بیانیه ی کانون صنفی معلمان ایران در محکویمت اعدام های نوزده اردی بهشت

انسانهای آزاده و ملت بزرگ و صاحب فرهنگ ایران خبر اعدام 5 نفراز عزیزترین فرزندان این آب وخاک در سحرگاه 19 اردیبهشت روح وروان همه انسانهای آزاده و وجدانهای بیدار را در سراسرجهان به درد آورد و در این میان دل ملت ایران و معلمان این مرزوبوم را بیشتر اندوهگین ساخت و این نگرانی را پدید آورده که اعدام این عزیزان توسط صاحبان زر و زور سرآغاز فصل جدیدی از اعدام گسترده آزادی خواهان و فعالین سیاسی و مدنی در کشور باشد.

ملت عزیز ایران و انسان های آزاده و معلمان عزیز ، کانون صنفی معلمان ایران در حالی تأسف و تأثرشدید خود را از این اقدام ضد انسانی و ضد میهنی اعلام می دارد ، که چهارنفر از این عزیزان از هم میهنان کرد مابودند که در این میان همکار و معلم آزاده و دلسوز روستاهای کردستان آقای فرزادکمانگر یکی از این پنج نفربود که خبر اعدام وی توسط شب پرستان به همراه چهار نفر دیگر از هموطنانمان به صورت دسته جمعی و در نهایت بی خبری و بدون اجرای حداقل تشریفات قانونی و با وجود اشکالات و ابهامات فراوان در پرونده این عزیزان و نحوه ی دادرسی پرونده های آنها که بدون حضور وکلای تعیینی آنها در جریان تشکیل دادگاههای فرمایشی و اعمال شکنجه های فراوان روحی و جسمی این عزیزان در زمان بازداشت همراه بوده ، دل هر انسان با شرف و با وجدانی را از هر قوم ،ملیت ، مذهب و زبانی به درد می آورد .

هم میهنان عزیز، اعدام این هموطنان آن هم در آستانه 22 خرداد سالروزکودتای انتخاباتی از طرف حاکمیت زر و زور و جهل و در این میان اعدام 4 هموطن کرد تداعی کننده اعدام های گسترده دهه 60 می باشد که در آن زمان هم چرخه ی اعدام های گسترده و ضد میهنی ابتدا از مناطق کردنشین شروع شد و بعدها و باسکوت جامعه ونهادهای مدنی و احزاب وقت به دیگر مناطق کشورمان سرایت کرد و تاکنون نیز ادامه داشته و قطعاً با سکوت مردم ونهادهای سیاسی ومدنی ودانشگاهی و دانشجویان این روند در آینده و درمناطق بیشتری از کشور و با شدت بیشتری ادامه خواهد یافت.

ملت عزیز و بزرگوار ایران کانون صنفی معلمان ایران که در حال حاضر دهها نفر از اعضای آن یا در زندان ها و سیاه چال های قرون وسطایی هستند و یا در مناطق مختلف کشور در تبعید می باشند ضمن ابراز تأسف شدید خود از این اقدام بی شرمانه و وقیحانه ی صاحبان قدرت ، این رفتار ضد انسانی و ضدمیهنی آنها را به شدت محکوم می کند.

هم وطنان عزیز کانون صنفی معلمان ایران به نمایندگی از طرف همه معلمان کشور از یک طرف شهادت معلم آزاده و دلاور نستوه برادر عزیزمان شهید فرزادکمانگرعضو این کانون را خسرانی بزرگ برای آموزش و پرورش کشور می داند و از طرف دیگر وی را مایه افتخار و مباهات همه ملت ایران خصوصاًمعلمان این آب وخاک می داند و بر این باور است که درسی که شهید فرزاد کمانگر به همه مردم ایران خصوصاًدانشجویان،معلمان ودانش آموزان این آب و خاک داده است در تاریخ ماندگار خواهد شد و شهید فرزاد که تا آخرین لحظه و در طول 4 سال تحمل شدیدترین شکنجه های شکنجه گران در بیدادگاههای دیزل آباد کرمانشاه ،گوهردشت کرج و اوین تهران استقامت ورزید و جلادان شمر گونه را در حسرت یک ً آه ًباقی گذاشت و حتی حاضر نشد که از رهبر جمهوری اسلامی درخواست عفو و بخشش کند ،چرا که معتقد بود گناهی را مرتکب نشده است ،پس دلیلی ندارد که درخواست عفو بدهد و بر این باور بود که این مسئولین حکومت هستند که باید به خاطر اعمال شکنجه های فراوان روحی،روانی وجسمی اش درمدت بازداشت باید از وی طلب بخشش کنند.

همکاران عزیز بدون شک این وظیفه تک تک شما عزیزان است که در شرایط فعلی ،که کشور مان با بحران های فراوان سیاسی ،اجتماعی،اقتصادی و فرهنگی روبروست با الهام گرفتن از اندیشه ی همه انسان های راه اندیشه وقلم از جمله شهید فرزاد در جهت تنویر و آگاه سازی افکارعمومی برای نجات کشوربیش از گذشته تلاش نمایید و در این رابطه از هیچ تلاشی دریغ نورزید. امید است که خون شهید فرزاد وهمه شهیدان راه دفاع از حیثیت و کیان ایران زمین همانند چراغی فروزان ما را در رساندن به قله های آزادی و افتخار ایران و ایرانی رهنمون سازد.

کانون صنفی معلمان ایران ضمن تسلیت مجدد به همه ملت ایران و خانوادهپ های هر 5 شهید روز 19 اردیبهشت ، خصوصاًمعلم آزاد اندیش و اهل قلم شهید فرزاد کمانگر، خود را از صمیم قلب در غم و اندوه آنها شریک می داند و از ایزد منان برای این شهیدان راه سربلندی ایران علو درجات را مسئلت می نماید و امیدوار است که همه گروههای سیاسی و تشکل های مدنی واجتماعی با همبستگی و همدلی و به دور از خود خواهی و غرور در راه نجات میهن عزیزمان از هیچ تلاشی دریغ نورزند.

کانون صنفی معلمان ایران در پایان ضمن هشدار به صاحبان قدرت از حاکمیت مصرانه می خواهد که نسبت به آزادی همه زندانیان سیاسی ،مدنی وصنفی (دانشجویان،روزنامه نگاران،کارگران) ، خصوصاًمعلمان دربند از جمله آقایان عبدالرضاقنبری (که به اعدام محکوم شده است )، سید هاشم خواستار، رسول بداقی،عبدالله مؤمنی ، محمود بهشتی لنگرودی،علی اکبر باغانی،محمد داوری، علیرضا هاشمی،حسین باستانی نژاد و قربان احمدی اقدام نماید و بیش از این کشور را به ورطه ی نابودی نکشاند،چراکه ادامه بازداشت معلمان در بند و برخوردهای امنیتی با معلمان می تواند عواقب پیش بینی نشده ای را به دنبال داشته باشد و فضایی را در کشور ایجاد کند که دیگر هیچ کس و قدرتی توان کنترل آن را نداشته باشد و در این رابطه کانون معلمان ایران به حاکمان زر و زور وجهالت هشدار می دهد که این کانون مسئولان نابخرد را مسئول عواقب پیش بینی نشده اتفاقات آینده کشور و اعتراضات معلمان می داند وباید خود آنها در برابر ملت بزرگ ایران پاسخگو باشند.

کانون صنفی معلمان ایران

21 اردیبهشت1389

2010-05-14T23:40:00.000+02:00

نظرخواهی گزارشگران از فعالین سیاسی درباره اوضاع کنونی

لطفا برای آشنائی خوانندگان سایت خود را معرفی نمائید
پاسخ: کمیته حمایت از جنبش اعتراضی مردم ایران درمونیخ
www.demokratie-iran.blogspot.com
azadi.novin@gmail.com

اعتراضات خیابانی که از نزدیک به یک سال پیش شروع شد امروزه بطور محسوسی فروکش کرده است و یا به تعبیری شکل عوض کرده است و در مناسبتهای مختلف انجام میپذیرد. بطور کلی و درحال حاضر وضعیت این جنبش عمومی را چگونه ارزیابی میکنید؟
پاسخ: مبارزه مردم ایران ادامه خواهد داشت زیرا ریشه آن در فقدان عدالت اجتماعی، عدم امنیت، نفی حقوق دموکراتیک و نقض حقوق بشر در ایران است. فروکش جنبش به علت رهبری سازشکار آن، یکسان نبودن درجه پیگیری شرکت کنندگان در آن، ترکیب طبقاتی آن و جدائی آن از جنبش طبقه کارگر است به مثابه یگانه طبقه ای است که به تحقق کامل دموکراسی اعتقاد دارد و تنها در این تحقق کامل است که به حقوق خود دست می یابد. این جنبش نخستین جنبش توده ای بعد از انقلاب است که بیشتر در شهرهای بزرگ و بویژه تهران محدود شد. بنظر ما جنبش در پی تجربه اندوزی و جمع بندی از کمبودهای خویش است. این جنبش آتش زیر خاکستر است و در طی زمان عمیقتر و گسترده تر خواهد شد.

آیا خشونت اعمال شده از سوی حاکمان در برابر اعتراضات مسالمت آمیز مردم که منجر به کشته شدن دهها نفر و صدها زخمی و بازداشتی دیگر شده است میبایستی همچنان و همواره با پاسخی مداراطلبانه روبرو گردد؟
پاسخ: قهر مامای جامعه کهن برای تولد جامعه نوین است. قهر همیشه موتور تاریخ بوده است.تمام دستآوردهای بشریت از انقلاب اسپارتاکوس تا انقلاب کبیر فرانسه، روسیه ، چین، ایران در انقلاب مشروطیت و در بهمن و در سراسر جهان نقش مهمی ایفاء کرده است. اگر ملتهای مصر، الجزایر، اندونزی، ویتنام و... به قهر انقلابی در مقابل قهر ضد انقلابی حاکمیتها و نیروهای استعمارگر متوسل نمی شند چهره تاریخ چهره قرون وسطی بود. قهر مردم همیشه عکس العمل آنها در مقابل قهر حاکمیتهای ارتجاعی بوده و خواهد بود. تقبیح قهر، حمایت از حاکمیتهاست ،ولی قهر، قهر فردی و قهرمانان نیست، قهر قهر طبقات وسیع مردم و توده های انسانی است.

بنظر شما پاشنه آشیل جمهوری اسلامی کدام است؟ آیا با تمرکز مبارزات مردمی بر نقطه ضعفهای رژیم میتوان نتایج موثرتری حاصل کرد؟
پاسخ: چشم اسفندیار رژیم جمهوری اسلامی بی اعتمادی به توده مردم است. این است که نمی خواهد بفهمد نیروی اصلی، سرچشمه قدرت هر دولتی حمایت مردم است. رژیم بر خلاف آغاز انقلاب که حمایت توده ای داشت از مردم می ترسد. هر آنچه باعث بسیج مردم، ارتقاء آگاهی آنها شود برای رژیم خطرناک است. افشاءگری در مورد فساد، تبعیض، دزدی، تجاوز، شکنجه ، نفی حقوق دموکراتیک، دخالت در زندگی خصوصی مردم، فقدان امنیت و... نقاط ضعف این رژیم است که به وی صدمه زده وی را به انزوا می کشاند. ولی در این مبارزه باید توجه داشت که نباید ما با امپریالیستها و صهیونیستها همخوانی پیدا کنیم زیرا در آن صورت اعتماد مردم را از دست می دهیم. باید حفظ منافع ملی را با مبارزه دموکراتیک پیوند زد. هر کس دشمن رژیم جمهوری اسلامی است دوست مردم ایران نیست. نه عربستان سعودی، نه امارات متحده عربی، نه جمهوری آذربایجان، نه ترکیه، نه آمریکا، نه اروپا و روسیه هیچکدام دوستان مردم ایران نیستند.
کاستی های جنبش خیابانی کدامند؟
پاسخ:جنبش خیابانی دورنما ندارد، جنبش خیابانی تاکتیک ندارد، رهبری ندارد، شعارها متضادند، اهداف چندگانه اند، جنبش همه چیز و تئوری هیچ چیز است. اعتراض برای نفس اعتراض و نه کسب قدرت سیاسی، راه مقابله با قهر و تشکل نیروهای حاکمیت را پیدا نکرده است. این جنبش به علل فوق فرسایش می یابد.
نقش ایرانیان خارج از کشور در حمایت از مردم را چگونه دیدید؟
پاسخ:نقش ایرانیان در خارج نیز متفاوت است. نیروهای انقلابی و مترقی به شعارهای درست تکیه کرده آنها را تقویت نموده و بازتاب می دهند. آنها خواهان سرنگونی جمهوری اسلامی با دورنمای انقلابی هستند. متاسفانه نیروهای انقلابی و مترقی ایران به علت کمبود امکانات از تفرقه برخوردارند و نتوانستند سازمانی سراسری برای حمایت از مبارزات ایجاد کنند. بهمین جهت در سطح شهرهای مختلف فراوان ولی پراکنده اند. برعکس نیروهای ارتجاعی فورا سازمانهای جهانی آفریدند که سرنخ در دست خودشان بود و می خواستند و می خواهند از سایر نیروها به عنوان سیاهی لشگر تبلیغاتی استفاده کنند. “سازمان های مستقلی“ هستند بیکباره سلطنت طلب از کار در آمدند و بسیاری از اعضاء سالم خویش را حیرت زده کردند. سلطنت طلبان شعار “جمهوری ایرانی“ را تبلیغ نمی کنند چون تودهنی به سلطنت است. هواداران سلطنت هوادار تحریم ایران و تجاوز به ایرانند این است که هر حرکت انحرافی که دست تحریم ایران و تجاوز به ایران را به بهانه حضور جمهوری اسلامی باز بگذارد مورد تائید قرار می دهند.
تا کنون صدها شعار از سوی معترضین به جمهوری اسلامی طرح شده است. کدامیک از شعارها را گویای سطح مبارزات مردمی میدانید؟
پاسخ: بنظر ما هنوز نمی توان شعار معینی را گویای سطح مبارزات مردم دانست. شعار مرگ بر خامنه ای و پاره کردن تصاویر خامنه ای و خمینی نشانه آن است که سمت و سوی جنبش در تحول کنونی خواست سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی و استقرار یک جمهوری غیر مذهبی است. شعارها در عین حال نشانه بی اعتمادی به رژیم و اینکه این رژیم ظرفیت تحول و تغییر را ندارد و سرنوشتش مانند رژیم پهلویست. مردم از یک رژیم مذهبی بیزارند. شعارهای رای مرا پس بده بیان سطح مبارزه مردم نبود و نیست. تنها یک شعار کوتاه مدت تاکتیکی برای کشیده شدن به عرصه مبارزه بود و زود هم به فراموشی سپرده شد. تائید سرکوبها و تقلب در انتخابات که البته همیشه انتخابات تقلبی بوده است بخش مهمی از مردم را به سمت نفی کامل رژیم کشید. شعارهای ما میگیم شاه نمی خوایم خامنه ای رهبر میشه خط کشی روشنی با رژیم گذشته است. بنظر ما جنبش رادیکالتر می شود و سطح جنبش در جهت نفی تمامیت رژیم ارتقاء می یابد. شعار جمهوری اسلامی آری ولایت فقیه نه که خواست رفرمیستهاست برای مردم دلچسب نیست.
صرفنظر از اینکه شما بعنوان مخاطب این نظرخواهی خود را در محدوده فعالین چپ تعریف میکنید یا نه – جایگاه جنبش چپ را در جنبش عمومی مردم کشورمان چگونه ارزیابی میکنید؟
پاسخ:کمیته ما یک تشکل دموکراتیک است که در بر گیرنده همه نیروهائی است که اصول کمیته ما را پذیرفته اند. باین مفهوم البته نمی تواند ضد چپ باشد. در ایران یک گرایش وسیع به سمت چپ وجود دارد. زمینه قدرت گیری چپ در یک شرایط دموکراتیک بسیار زیاد است. ولی همه این چپ که خواهان تحقق عدالت اجتماعی است، الزاما کمونیست نیست، سردرگم است. پراکنده است، از مفهوم چپ درک روشنی ندارد. تشکل ندارد و بهمین جهت تاثیراتش در جنبش محدود است. یک سازمان قدرتمند کمونیستی که مورد اعتماد مردم باشد در ایران وجود ندارد. در طیف وسیعی که خود را چپ می دانند حتی هستند جریانهائی که چپ نیستند و خود را در میان چپ جا کرده اند و از طریق اینترنت و امکاناتی که در اختیار دارند به اعمال نفوذ مشغول اند. حتی هواداران سیاستهای ضد میهنپرستی که از تجاوز آمریکا به عراق و افغانستان و.. حمایت می کنند خود را در صفوف چپ وارد کرده اند. این است که چپ به علت این دسیسه ها و سرکوبها، به علت انحرافات جهانی و سقوط شوروی، به علت سردرگمی با مشکلات عدیده روبروست. بیرون آوردن این نیروی بالقوه معتقد به عدالت اجتماعی از زیر نفوذ این مارهای خوش خط و خال کار بسیار سخت و پرمخاطره است ولی ناشدنی نیست. در جنبش کنونی بدلایل برشمرده نقش چپ بسیار ضعیف بود و بنظر می رسد به علت سرکوبهای شدید سالهای اخیر در آینده نزدیک نیز این ضعف پابرجا باشد.

طیف رهبری کننده این جنبش را چگونه معرفی میکنید؟
پاسخ: رهبری جنبش در دست اصلاح طلبان بود. رهبرانی که می خواستند به اصلاحات در چارچوب رژیم برای نجات آن بپردازند. آنها خواست بیرون جهیدن از این چارچوب را نداشته و ندارند. بن بست آنها نیز در همین است. راه بیرون رفت از این تضاد طرح سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی در تمامیت آن است.

جمهوری اسلامی در پی اعدام بسیاری از دستگیرشدگان اعتراضات اخیر است و در امتداد آن تصفیه حساب با بسیاری که قبل از آغاز این اعتراضات در بازداشت بسر میبرند. چگونه میتوان کشتار زندانیان سیاسی را متوقف کرد؟
پاسخ:تنها با فشار مراجع بین المللی از یک طرف و ایرانیان خارج از کشور از جانب دیگر می توان بر رژیم فشار وارد آورد. در عمل باید یک اتحاد عمل سراسری از نیروهای انقلابی و مترقی که خواهان آزادی، دموکراسی، استقلال، عدالت اجتماعی و جمهوری در ایران هستند بوجود آورد که این مبارزات را سازمان دهد و بر مراجع بین المللی تاثیر بگذارد و آنها را تحت فشار قرار دهد. ما بیک نیروی مستقل ایرانی نیاز داریم. نیروهای خارجی که در سازمانهای غیر دولتی و بشردوستانه جمعند همیشه می توانند به عنوان ابزار سیاسی قدرتهای جهانی مورد سوء استفاده قرار گیرند. متاسفانه امروز حمایت از حقوق بشر بیک ابزار سیاسی بدل شده است. حتی جرج بوش و نتانیاهو هم هوادار حقوق بشر شده اند. اگر ما نتوانیم بیک شکل معین همکاری دست پیدا کنیم خطر اینکه استقلال خویش را در عمل از دست دهیم فراوان است. ولی عرصه دیگری برای فشار بر رژیم وجود ندارد
آیا ناگفته ای دارید؟
پاسخ:بنظر ما باید در مبارزه علیه رژیم جمهوری اسلامی مرزها را با دشمنان مردم ایران روشن ساخت. این امر موجب جلب اعتماد مردم ایران خواهد شد. باید با امپریالیستها، صهیونیستها، سلطنت طلبان، دشمنان استقلال ایران مرز بندی کرد. باید کسانی را که حقوق بشر را بر اساس قومی تقسیم می کنند افشاء کرد و نشان داد که حقوق بشر تجزیه بردار نیست. باید روشن کرد که مبارزه علیه رژیم جمهوری اسلامی مبارزه علیه اسلام نیست. مذهب امر خصوصی مردم ایران است. مذهب را نمی شود با صدور یک فرمان و کارزار توهین و تحقیر از میان برداشت. مذهب را باید از دولت و آموزش جدا ساخت.

با سپاس از شما
گزارشگران
www.gozareshgar.com

2010-05-14T23:29:00.000+02:00

نقش سوئد در تحرکات تجزیه طلبانه

دکتر حسن شبستری

تاکنون در بارِۀ نقش سوئد در مسائل امنیتی جهان و بخصوص ایران، تحقیقات کمی صورت گرفته است و یا شاید در حد هیچ! و این البته به دو دلیل بوده است.

اول، ظاهر عملکرد دمکراتیک این کشور در سطح ملی و جهانی و تبلیغاتی که پیرامون این قضیه ( بخصوص در دوران جنگ سرد ) صورت گرفته است.

دوم بدلیل آنکه دستگاههای امنیتی سوئد بسیار با تجربه اند و پخته و حساب شده و بدور از هیاهو عمل می کنند! ما می خواهیم در حد اشاره، در این نوشته به این موضوع و ارتباط آن با امنیت ملی و منافع ملی ایران، صحبت کنیم.

سیمای سوئد:

سوئد کشوری کوچک، با جمعیتی نزدیک به ده میلیون نفر، در شمال اروپا واقع شده و بخشی از منطقۀ معروف به اسکاندیناوی می باشد. نظام سیاسی این کشور، پادشاهی مشروطه است و دولت، هر چهار سال و در انتخاب عمومی و از طریق احزاب برنده در مبارزات انتخاباتی، تشکیل شده و امور کشور، توسط نخست وزیر و وزرای منتخب، اداره می شود.

اقتصاد این کشور، سرمایه داری و متکی بر صنایع پیشرفته، بازرگانی بین المللی و بازار بورس است... و اما حقایق تاریخی! ؛

سوئد تا قرن نوزده، کشوری عقب افتاده، متکی بر کشاورزی و دامداری و تولید کننده و صادر کننده چوب و محصولات دریائی بوده است. صنعت این کشور محدود به صنایع استخراج سنگ آهن، ذغال سنگ و کشتیرانی بوده و در این زمینه رابطه گسترده با آلمانی ها، یاری بسیاری به آنها رسانده است. در قرن نوزده، بدلیل بحران اقتصادی، بخش اعظم نیروی کار این کشور به آمریکا مهاجرت می کند و در باز گشت، پول و فن آوری را برای سوئد به ارمغان می آورد. با تکیه به سرمایه و فن آوری نوین از طرفی، و قدرت گیری سوسیال دمکراسی در ساختار نظام سیاسی، در اواخر قرن نوزده واوائل قرن بیست، سوئد گامهای بلندی به جهت پیشرفت برمیدارد که صد البته تداوم ارتباط با اقتصادهای آمریکا و آلمان، به این کشور کمک بسیار می کند.

سوئد بجهت فرهنگی، ساختاری لوتری دارد. تعبد و فرمانبرداری، نظم و فردگرائی افراطی، و ریاکاری و جاسوسی و پنهان کردن نیات و مقاصد، و عملگرائی کاسبکارانه، ونژاد پرستی و شوونیسم افراطی و پنهان، ویژگیهای اصلی و بنیادی، چنین فرهنگی است.

جامعه، در لایه های زیرین جهان بینی، عمیقأ خرافی است! سوئد از منظر فرهنگی، تا حد زیادی، فاسد و منحط است، اما اینهم جزئی از فرهنگ و سنن ایشان است که بر روی همه چیز سرپوش گذارده، ضعفها را توجیه می کنند!

سوئد در حال حاضر، در واقع توسط حدودأ سی خانواده میلیاردر، کنترل و هدایت می شود و احزاب این کشور، بدون توجه به نامهائی که برای خود برگزیده اند، در واقع باندهای مافیای اقتصادی هستند که در بازی دمکراتیک، در قدرت، جابجا می شوند.

سوئد، بر اساس فرهنگ توضیح داده شده، جامعۀ اخته ای است که بر پایه نظم آهنین و ساختار امنیتی بسیار پیچیده و محکم و بر اساس آخرین دستاوردهای علوم جامعه شناسی و روانشناسی اجتماعی، کنترل می شود. نظام تربیتی و آموزشی، بخصوص در مقاطع پیش دبستانی و دبستانی و دبیرستانی، نقشی اساسی در شکل دهی ساختار فوق الذکر بازی می کند.

سوئد، طبقه کارگری کوچک دارد، که از طریق اتحادیه های کارگری زرد، کنترل می شود. طبقه متوسط، بخش بزرگی از جامعه سوئد را تشکیل می دهد، که از نظر اقتصادی وفرهنگی، متکی بر سنتهای سوسیال دمکراسی، و جناح راست سرمایه بین الملل، و نئولیبرالیسم، می باشد.

ساختار امنیتی سوئد:

ساختار امنیتی و جاسوسی و ضد جاسوسی سوئد، از جهت پیچیدگی تشکیلات وعملکرد، شاید تنها با یکی دوکشور دیگر، همچون انگلستان و اسرائیل، قابل مقایسه باشد!

حتی در برخی موارد ( همچون جمع آوری اطلاعات ) بسیار برتر از دو کشور فوق الذکر عمل می کند. سنت جاسوسی و جمع آوری اطلاعات، از سنتهای کهن فرهنگی و عمیقأ نهادینه شدۀ جامعۀ سوئد است و بر خلاف بسیاری کشورها و فرهنگها، علاوه بر اینکه عملی نکوهیده نیست، که حتی ستایش انگیز و بسیار مثبت است! بر این اساس و به همین نسبت، ساختار امنیت داخلی این کشور، از هزاران لایۀ در هم تنیده شده تشکیل می شود، که گذر از آنها، گاهی نا ممکن بنظر می آید. این ویژگی، باعث شده است که دستگاههای اطلاعاتی سوئد در حوزۀ بین المللی، بسیار قدرتمند عمل کرده و ضمن اینکه به حداکثر اهداف دست می یابند، حداقل آسیب را دریافت کنند! یهودی های مهاجر در زمان جنگ جهانی دوم، نقشی اساسی در ساختار امنیتی و اقتصادی و رسانه ای سوئد بازی می کنند!

دستگاههای اطلاعاتی سوئد، اهداف چندگانه ای را دنبال می کنند. کسب اطلاعات علمی و صنعتی، نفوذ در ساختار و تشکیلات اداری اقتصاد جهانی، کسب و فروش اطلاعات به سرویسهای اطلاعاتی دیگر کشور ها، کمک به پیشبرد اهداف نئو لیبرالیستی وانهدام موانع سیاسی ( همچون نفوذ در تشکیلات سیاسی گروهها و حتی دولتها )، تحقیقات فرهنگی وتهیه مواد خام مطالعاتی برای دیگر کشورها، وبسیاری اهداف دیگر، از جمله کارهائی است که دستگاه جاسوسی و ضد جاسوسی سوئد موسوم به « سِپو » به آن مشغول است. اما اصلی ترین کار این سرویس جاسوسی وامنیتی ( سپو ) دلالی اطلاعات و همکاری با سرویسهائی همچون سیا، موساد و اینتلیجنس سرویس ( بخصوص در رابطه با کشورهای جهان سوم وکشورهای غیر غربی ) است!

این سرویس ( سپو ) ساختاری عمیقأ ضد مردمی دارد و درست نقطۀ مقابل جنبشهای آزادیخواهانه، عدالت طلبانه و ضد استعماری عمل می کند! و در پیشبرد اهداف خود، حاضر به انجام هر اقدامی از جمله ترور، بمبگذاری، شرکت در عملیات خرابکارانه، مشارکت در جنگهای استعماری و منطقه ای و ... بسیاری اعمال ضد بشری دیگر است!

سوئد و ایران!

پیشینۀ روابط امنیتی ایران و سوئد، به اواخر عصر قاجار و بنیانگذاری دستگاههای امنیتی و پلیس ایران توسط مأموران امنیتی سوئد بر میگردد و در دوره های مختلف، به تناوب، این ارتباط ادامه داشته است، اما با وقوع انقلاب پنجاه و هفت و درگیریهای سیاسی جمهوری اسلامی با کشورهای غربی، این رابطه نیز همچون روابط دیگر، دچار تغییرات اساسی شد. پس از تحول سیاسی پنجاه و هفت، و بسته شدن برخی سفارتخانه های غربی و خروج مستشاران این کشورها از ایران، بهترین فرصت برای سوئد پیش آمد تا نقش تاریخی خود را در رابطه با یک دستگاه نفوذ و کسب اطلاعات و فروش آن به کشورهای نیازمند!! بازی کند.

مهاجرت دهها هزار ایرانی به سوئد نیز، بهترین امکان را برای یک برنامه ریزی دراز مدت اطلاعاتی و جاسوسی و ضد جاسوسی، فراهم آورد.

از این تاریخ ( بسته شدن سفارت آمریکا ) است که سفارت سوئد در تهران، رسمأ بعنوان پایگاه اصلی عملیات اطلاعاتی برای غرب و بخصوص آمریکا، انگلیس واسرائیل واردعمل می شود! با توجه به دید مثبتی که جمهوری اسلامی و دستگاههای امنیتی اش، و همچنین مردم ایران، نسبت به کشور سوئد داشته اند، و کماکان دارند!!؟ مأمورین و جاسوسان زبدۀ سوئدی، به راحتی! شبکۀ خود را در سراسر ایران می گسترانند. ( خانه های امن، دفاتر صلیب سرخ، دفاتر بازرگانی، مراکز فرهنگی... )، آنها تنها متکی به عناصر دیپلمات و کارمندا ن سفارت، گردشگر و محقق و خبرنگار و فعال حقوق بشری و فعال فرهنگی، تجار و بازرگانان و یا افراد شرکتهای پوششی، نیستند، بلکه سالهاست که از طریق نفوذ گسترده در بین مهاجرین ایرانی مقیم سوئد که به ایران در رفت و آمد می باشند و همچنین افراد و گروههای قاچاقچی، معتاد و تبهکار و...، به انجام مأموریتهای اطلاعاتی در همۀ زوایای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و بخصوص نظامی! و صنعتی و تحقیقاتی، مشغولند. همۀ اطلاعات جمع آوری شده، غیر از دستگاه اطلاعاتی سوئد ( سپو)، مستقیمأ در اختیار سیا و موساد، قرار می گیرد. لازم به ذکر است که سفارتهای دانمارک، نروژ و هلند و آلمان نیز، با سفارت سوئد در تهران، همکاری گسترده دارند.

واما بحث اصلی!

با شروع مهاجرتها در اوائل دهۀ شصت خورشیدی، و در پی جنگ ایران و عراق، مردمانی از خوزستان و کردستان و بلوچستان و همچنین فعالین گروههای سیاسی ( بجهت سهل الوصولتر بودن اخذ پناهندگی ) به سوئد سرازیر شدند. با ادامۀ جنگ، بیکاران و معتادین و قاچاقچیان و اقلیت کوچکی از جویندگان دانش و اهل قلم نیز، به جمع قبلی پیوستند. این روند، تقریبأ تا اواخر دهۀ هفتاد خورشیدی، با فراز ونشیب ادامه داشت. در آغاز مهاجرتها، جمع بسیار گوناگون مهاجرین، بجهت ناآشنائی با سرزمین جدید، و اسکان در مناطق مشخص، بصورت خودجوش، مبادرت به تشکیل انجمن هائی تحت عنوان ( انجمن ایرانیان ) کردند. البته وجود امکاناتی عمدتأ اقتصادی، که می شد از طریق این انجمنها بدست آورد نیز، بخشی از انگیزه فعالین این انجمنها بود.

در پی فروپاشی اتحاد شوروی و طرح آمریکا بجهت ایجاد جهان تک قطبی و گسترش نئو لیبرالیسم و اقتصاد بازار، طرح فروپاشی قدرتهای منطقه ای نیز، در دستور کار سازمانهای اطلاعاتی غرب ( و از جمله سوئد ) قرار گرفت. در پی چنین طرحی بود که پس از فروپاشی اروپای شرقی، بالکان تجزیه شد و نفوذ گسترده در حاکمیتهای بازمانده از اتحاد شوروی نیز آغاز شد.

طرح فروپاشی و تغییر جغرافیای سیاسی خاورمیانه نیز، بر خلاف تصور رایج، پس از روی کار آمدن جرج دبلیو بوش مطرح نشد! بلکه بسیار پیشتر، یعنی در ابتدای ریاست جمهوری جرج بوش پدر، در دستور کار قرار گرفت. از جمله امکاناتی که در این جهت، برای غرب و بخصوص آمریکا و انگلیس، مطرح بود، استفاده از دستگاههای اطلاعاتی ناشناخته برای دستگاه امنیتی ایران، همانند سازمان جاسوسی سوئد بود!

در راستای چنین مأموریتی، یکی از کانونهائی که مورد توجه قرار گرفت، اجتماعات و محل تجمع ایرانیان، به جهت یک کار دراز مدت بود. اولین گام، نفوذ به این انجمنها، از طریق افراد سوئدی بظاهر خیرخواه و بشر دوست، و همچنین موسسات خیریه، بود. پس از جمع آوری اطلاعات لازم، و شناسائی افراد مستعد، ایجاد دوستی، روابط خانوادگی و حتی ازدواج!!، ارتباطات و زمینه های لازم به جهت ایجاد شبکه در داخل کشور، فراهم شد. همزمان با این طرح، طرح سازماندهی قومی ( و به اصطلاح خودشان، ملیتی؟! ) اقوام؟ ایرانی! نیز مطرح شده، و از طریق دادن امکانات مالی، رادیوئی و رسانه ای، حمایت از برگزاری جشنها و مراسم، و همچنین تشکیل انجمنهای مستقل و جدا از انجمن های ایرانیان، همانند انجمن کردها، انجمن آذری ها، انجمن بلوچها و... فراهم گردید.

میدان دادن، و تبلیغ گسترده و به رسمیت شناختن هویت جداگانه از هویت ایرانی برای این گروهها، کار را به آنجا رساند که پس از مدتی، نسل دوم اینگونه مهاجرین، دیگر خود را نه ایرانی، بلکه، ترک و کرد و بلوچ میدانستند و می دانند! و حتی مردم عادی سوئد نیز، غالبأ بر این تصورند که این جمعیتها، هویت و سرزمینی مستقل دارند که به اشغال ایرانیان درآمده است!!!

تاکید بر مسائل و تفاوتهای گویشی و زبانی، مذهبی، و رسم و رسوم منطقه ای این گروههای انسانی، و برگزاری گرد همایی ها و جلسات توجیهی، با حضور اساتید دانشگاهها و سخنوران ( مستخدمان سپو! ) و تبلیغات گسترده پیرامون تفاوتهای فرهنگی،... همه و همه، آنچنان سازماندهی شد که بتواند نوعی نمونک ( ماکت ) از طرح بزرگ فروپاشی ایران باشد.

در گام دوم، این تشکیلات، باید به مناطق بومی داخل کشور وصل می شد، تا با کار تدریجی، آنچه در خارج عمل شده بود، در داخل کشور نیز عملی شود! اینچنین است که بیکباره شاهد مثلأ برگزاری گردهمائی پیرامون زبانها و گویشهای اقوام، در ایران، و در دانشگاه سیستان و بلوچستان و با شرکت مأمور کارکشته سپو ( کارین – ج ) هستیم. ( و اخیرا نیز در سنندج – 16 اردیبهشت 1389 ).

در حال حاضر، سوئد به همراه کانادا و انگلیس، از جمله پایگاههای اصلی فعالیت تجزیه طلبان است. وطن فروشانی که از حمایت گسترده مالی و تدارکاتی اطلاعاتی و رسانه ای این کشورها و دستگاههای اطلاعاتی آنها برخوردارند.

دستگاه اطلاعاتی سوئد ( بر خلاف بسیاری از کشورها ) به کار تدریجی و فرهنگی دراز مدت ( برای رسیدن به مقاصد ) اعتقاد دارد، چرا که آنها به تأثیر گذاری و ماندگاری اینگونه عملیات، در طی تجارب طولانی کار اطلاعاتی خود پی برده اند. هم از اینروست که در عین حفظ روابط دوستانه؟! با جمهوری اسلامی، توانسته اند آنچه را آمریکائیها با تهدید و ارعاب و زور نتوانسته اند بدست آورند، بدست بیاورند.

آنها ( سوئدی ها ) تحت عنوان حمایت از تنوع فرهنگی و زبانی و قومی ( یعنی چیزی که خود بهیچوجه در رابطه با کشورشان و دیگر کشورهای غربی بدان اعتقاد ندارند )، هدایت رهبران قومگرا و تجزیه طلب را در دست گرفته، و از اینطریق، در جهت چند پاره کردن جامعۀ ایران، توانسته اند گامهای بلندی بردارند.

اکثر رهبران تجزیه طلب ایرانی، بدون اینکه شاید خود متوجه باشند؟! از نظر نظری و تئوریک، توسط کارشناسان « سپو » تغذیه می شوند و مجموعه ای از اطلاعات نادرست تاریخی و هویتی و قومی و زبانی را به شبکۀ فرهنگی جامعۀ ایران، تزریق می کنند. اکنون دیگر، حرفها و سخنانی را که تا چند سال پیش، فقط در محافل وطن فروشان و جاسوسان می شد شنید، از زبان نوجوان و جوان فلان کوره ده و شهرستان آذربایجان و کردستان و بلوچستان و خوزستان می شنویم، و اینهمه نیست، جز ثمرۀ کار حساب شده دستگاه اطلاعاتی سوئد و شرکای انگلیسی و اسرائیلی آن! و عجیب تر از همه آنکه، در تمامی یکدهۀ گذشته که سپو، بیشترین فعالیت را در ایران داشته، دستگاهای امنیتی جمهوری اسلامی، کوچکترین واکنشی از خود نشان نداده اند

2010-05-14T15:17:00.000+02:00

در محکومیت سرکوبهای رژیم ، صدور و اجرای احکام اعدام ، بویژه اعدام پنج تن از فرزندان مردم در 9 ماه می توسط دژخیمان جمهوری اسلامی ایران در زندان اوین.

پیام کانون ایرانیان مبارز توسط احمد نوین در تظاهرات 12 ماه مای 2010 ، در محکومیت سرکوبهای رژیم ، صدور و اجرای احکام اعدام ، بویژه اعدام پنج تن از فرزندان مردم در 9 ماه می توسط دژخیمان جمهوری اسلامی ایران در زندان اوین.

درود میفرستم به شما که در این میدان جمع شده اید تا پژواک صدای دادخواهی مردم ایران را باطلاع افکار عموم برسانید.
" جو هیل" یک کارگر مبارز و انقلابی امریکائی بود که در قرن گذشته برای دفاع از حقوق کارگران، برای تثبیت هشت ساعت کار، تامین حقوق اجتماعی و حداقل دستمزد کارگران مبارزه میکرد. مقامات پلیس و مقامات قضائی جو هیل را دستگیر و با وارد نمودن اتهاماتی واهی، او را اعدام نمودند. زمانی که میخواستند جو هیل را اعدام کنند، او گفت ؛ بر مرگ من زاری نکنید. سازماندهی کنید.
سه روز قبل هم در کشور ما با وارد نمودن اتهاماتی واهی ، معلم و کارگر فرزاد کمانگر را بهمراه چهار نفر دیگر از مبارزین که تا آخرین نفس ایستادند و به نظام جنایتکار جمهوری اسلامی ایران نه گفتند را ، ، بقتل رسانند.
بستگان مادر فرزاد خبر میدهند که او از تشویش خارج شده و میگوید " به ما تسلیت نگوئید. بما تبریک بگوئید. ما هم یک شهید دیگربه قربانیانی که جمهوری اسلامی طلبیده، به جنبش آزادیخواهانه مردم ایران هدیه کردیم، تا نهال آزادی باور بماند.".
درود به مبارزانی که مقاومت کردند و تا آخرین نفس به جمهوری اسلامی نه گفتند. درود به مردم آزادیخواه ایران که در زیر وحشیانه ترین سرکوب های رژیم جهل و جنایت، همچنان به مبارزه شان و مقاومتشان ادامه میدهند.
تجمع ما در اینجا، فریاد های ما، پژواک دادخواهی دهها میلیون نفر از هموطنان ما در داخل ایران است. ما اجازه نخواهیم داد، در حالی که در سازمان ملل متحد، مشغول بحث بر سر داشتن و یا نداشتن سلاح اتمی ایران هستند، جمهوری اسلامی ایران، در سیستم متعلق به عهد عتیق، جوانان ما را به قتل برساند.
بدنبال اعدام جنایتکارانه فرزاد کمانگر، علی حیدریان، فرهاد وکیلی، شیرین علم هولی و مهدی اسلامیان، خطر اجرای احکام اعدام سایر فعالین کُرد و غیر کُرد، مبارزین را تهدید میکند. ضروری است که با اقداماتی گسترده، در اعتراض به اعدام ها و جلوگیری از اعدام بقیه محکومین به اعدام ،به این جنایات اعتراض کنیم. افکار عمومی را بسیج بکنیم. رژیم جمهوری اسلامی ایران را بیش از پیش منفر بکنیم. دست خونریز جلادان رژیم را از مردم دور کنیم و زمینه را برای پایان دادن به حکومت جهل و جنایت مهیاتر کنیم.

ما " کانون ایرانیان مبارز در استکهلم " ، در اعتراض به اعدامهای جنایتکارانه ای که قصد آنها این بوده که خیزش ضد استبدادی یکسال گذشته مردم ایران را ، مرعوب نماید، به سهم خودمان تلاش نموده ایم.
اکنون از شما دعوت میکنیم که فردا 13 ماه می به مقابل سفارت جمهوری اسلامی هم برویم، تظاهرات بکنیم ورژیم را افشاء بکنیم و از اعدامی های دیگری که زیر تیغ هستند دفاع بکنیم.
با برگزاری تظاهرات در مقابل سفارت جمهوری اسلامی ایران، مخالفت یک پارچه و کوبنده خودمان را با مجازات ضد بشری اعدام و همه جنایات رژیم نشان بدهیم و دست جمهوری اسلامی را کوتاه بکنیم و از مبارزات کارگران، زنان، دانشجویان، جوانان، نویسندگان، وبلاگ نویسان، مادران عزادار، زندانیان سیاسی و ملیت های ایران دفاع بکنیم.
همین حالا، علاوه بر کسانی که اخیراً در زندان اوین اعدام شده اند، در کردستان نیز در دادگاههای فرمایشی رژیم برای هجده نفر از فعالین، حکم اعدام صادر کرده اند.
در بلوچستان، همین الان، حداقل برای 12 نفر از فعالین بلوچ حکم اعدام صادر شده است. در گذشته ای نه چندان دور، چند گروه از جوانان خوزستان را در دادگاههای فرمایشی رژیم به اعدام محکوم کردند و کشتند.
در 23 تیرماه سالی که گذشت، سیزده تن از جوانان بلوچ دار زدند ؛ احسان فتاحیان به اتهام ارتباط با کومله زحمتکشان، محمد رضا زمانی و آرش رحمانی پور را بجرم عضویت در انجمن پادشاهی و فصیح یاسمنی و خدایار رحمت زهی شهنواز هم توسط دژخیمان جمهوری اسلامی به دار آویخته شدند.
دستگاه مرگ رژیم جمهوری اسلامی ایران، الان در حال پرونده سازی برای اعدام تعداد دیگری از فعالین کشورمان است که در جریان جنبش ضد استبدادی یازده ماه گذشته دستگیر شده اند.
علاوه بر اینها، بهائیان ، یهودیان و فرقه های گوناگون مسیحی در ایران، صرفا بخاطر اعتقاداتشان، بارها و بارها ترور و اعدام شده اند. الان هم تحت پیگرد، دستگیری، شکنجه هستند. خطر مرگ آنها را هم تهدید میکند.
اعدامهای فله ای افغان ها! این انسان هائی را که به ناچار به سرزمین ما پناهده شده اند، و برای بدست آوردن لقمه نانی تلاش میکنند را نیز جمهوری اسلامی ایران " بی پاداشت" نگذاشته است. 3000 نفر آنها در ایران در خطر اعدام هستند. اعدام های پیاپی نیز انجام میگیرد تحت عنوان قاچاقچی ها. اینها هم صفحات سیاه دیگری از جنایات جمهوری اسلامی ایران است.
ما " کانون ایرانیان مبارز در استکهلم " از شما که در این تظاهرات شرکت نمودید، سپاسگزاریم . در تظاهرات های دیگر هم شرکت بکنیم. اجازه ندهیم که رژیم ضد بشری جمهوری اسلامی با استفاده از تمایزات ملی، مذهبی، عقیدتی و فرهنگی ما را نسبت به مجازات ضد بشری اعدام بی تفاوت بکند.
این وظیفه تک تک ما است که در خارج از کشور هم با همه توانمان علیه جمهوری اسلامی بر خیزیم و مشت محکمی بر دهانش بکوبیم.
مرگ بر جمهوری اسلامی ، زندانی سیاسی آزاد باید گردد ، مرگ بر دیکتاتور

اطلاعیه جلسه کانون ایرانیان مبارز - استکهلم

2010-05-14T10:06:00.000+02:00

روز یکشنبه 16 ماه مه ، جلسه کانون ایرانیان مبارز، از ساعت 16 تا 19 در ABF سوندبی بری sundbyberg خواهد بود.

دستور جلسه :

1 - ارزیابی از فعالیت های کانون در رابطه با مراسم اول ماه امسال.

2 - ارزیابی از شرکت در تظاهرات یکشنبه 9 مای در مرکز شهر.

3 – ارزیابی در رابطه با تظاهرات 12 ماه می در میدان سرگل.

4 - ارزیابی از شرکت در تظاهرات پنجشنبه 15 ماه مه در مقابل سفارت جمهوری اسلامی ایران.

6 - بحث ، تبادل نظر و برنامه ریزی در رابطه با برگزاری جلسات بحث و گفتگوهای علنی در رابطه با معضلات جنبش و مقولات مورد توافق، با دعوت عام از علاقه مندان به شرکت در مباحث آن مقولات.

7– بحث و تبادل نظر در مورد چگونگی یاری رسانی به جنبش های آزادیخواهانه و برابری طلب در ایران.

کانون ایرانیان مبارز – استکهلم

2010-05-14T09:57:00.000+02:00

با سلام و خسته نباشید

جهت درج، پخش و مطالعه

با آرزوی موفقیت

علی فرمانده

نظرخواهی گزارشگران از علی فرمانده درباره اوضاع کنونی

اعتراضات خیابانی که از نزدیک به یک سال پیش شروع شد امروزه بطور محسوسی فروکش کرده است و یا به تعبیری شکل عوض کرده است و در مناسبتهای مختلف انجام میپذیرد. بطور کلی و درحال حاضر وضعیت این جنبش عمومی را چگونه ارزیابی میکنید؟

پاسخ: راستش را بخواهید من همانطور که در مصاحبه های قبلی و هم چنین مقالات خودم عنوان کرده ام، جنبش مشخصی را در ایران نمی بینم. زیرا مشخصاتی که در تعریف جنبش و در تجربیات تاریخی ایران و جهان با آن آشنا هستیم، به واقع با وضعیت چند دهه اخیر کاملا متفاوت است و متاسفانه هر حرکت اعتراضی گسترده ای صرفا به دلیل گسترده گی آن نام جنبش به خود میگرد. اینکه خود رژیم و یا جناحهای حکومتی ، می خواهند فعالیت های خود را به اسم جنبش ، معرفی نمایند و یا اینکه حرکتهای اعتراضی و نارضایتها را به اسم جنبش، معرفی کنند یک حرف است، اینکه اپوزیسیون سیاسی و غیر حکومتی رژیم هم از این واژه ها استفاده کند و یا با تحلیل های مختلف حرکتهای اعتراضی را این بار به اسم ، "جنبش های اعتراضی" معرفی نماید حرف دیگری است. این اپوزیسیون، به دلیل محدودیت های خود ، عدم سازمان یابی لازم، عدم دست رسی به مکانیسم های دخالت گرا، می خواهد وظایف و آرزوهای خود را در اعتراض های مردمی تجلا بخشد و از اینرو آنان نیز به تبعیت، جنبش ها را این بار به اسم سرنگونی خواهی و یا اعتراضات سازمان یافته ای جا می اندازند که متاسفانه آنچه در حال حاضر در حال جریان است به حاشیه می رود و واقعیت آنگونه که ما می خواهیم، نشان داده می شود.

به نظر من آنچه ما شاهد آن هستیم با آنچه قبلا در رابطه با حرکتهای اعتراضی شاهد آن بودیم از لحاظ محتوایی ، به مرحله جدیدی نرسیده است و هنوز از یک محتوای خیزشی و اعتراضی صرف برخوردار است. به همین دلیل هم اوج ها و فرودهای مختلفی دارد که نه صرفا به دلیل سرکوب و یا عدم رهبری (آنطور که عموما ، بدان پرداخته می شود) که به دلیل خصلت صرف اعتراضی حرکتها و عوامل روانی – اجتماعی همانند ترس، انطباق یافتگی با شرایط سخت و امثالهم نیز تاثیر گذارنده شرایط هستند.

آیا خشونت اعمال شده از سوی حاکمان در برابر اعتراضات مسالمت آمیز مردم که منجر به کشته شدن دهها نفر و صدها زخمی و بازداشتی دیگر شده است میبایستی همچنان و همواره با پاسخی مداراطلبانه روبرو گردد؟

پاسخ: ببینید در این مورد باید به چند نکته بصورت مجزا از هم پاسخ داد. اولا "می بایستی" این فرض را قرار می دهد که گویا مردم آلترناتیو های مختلفی دارند و حالا انتخاب کرده اند که تاکنون "مداراطلبانه" رفتارکنند. چنین انتخابی پس از سالهای 60 کلا از جامعه ایران رخت بربسته است. حرکتهای اعتراضی دو دهه اخیر بر بستر "امکانات موجود" سازماندهی شده و می شوند و نه ایجاد امکانات! این دو مقوله کاملا متفاوت است، اولی هدف اعتراضی و واکنشی دارد و دومی سازمان گری تحول بنیادی. بستر دوم در شرایط فعلی وجود خارجی ندارد چون فعالین خود را هم ندارد، چون سازماندهی خود را هم ندارد. برخی از تلاشهای محدود فعالین کشور نیز به بعد اجتماعی لازم و نیازهای مبارزاتی نمی رسد. بنابراین جواب این سئوال بر مبنای می بایست ها نیست. چون دست هیچ کدام ما ، حتا با گفتن اینکه خیر نمی بایست باشد، عملا مشکلی را حل نمی کنیم، مگر اینکه تحلیلی داده باشیم و یا می باید های خود را مطرح کنیم. چون این تصمیم به دنبالش ممکن است هدف را سازمان دهد ولی امکان و وسیله را ایجاد نمی کند.

دوما من اعتقادی به این ترکیب واژگانی اعتراض مسالمت آمیز ندارم. البته این را هم درک میکنم که چرا گفته می شود. علتش هم روشن است، چون می خواهد نشان دهد که مردم بی دفاع و آرام و زجرکشیده در مقابل غول سرکوبگر و آدم کش، دست به عمل "خشونت آمیزی" نمی زنند. پس این هدفش نشان دادن قربانی است در مقابل قربانگر! ولی اگر بیایم بار تاریخی و مفهومی این مسئله را مورد بررسی قرار دهیم، متوجه می شویم که هیچ اعتراضی مسالمت آمیز نیست، مگر اینکه هدف یک جنبش و وسیله رسیدن به این هدف با آگاهی بر سیاست مسالمت استوار باشد. چنین مسئله ای (با تمام فریادهایی که نیروهای مسالمت خواه می زنند) واقعیت مطلق نیست. واقعیت این است که اگر در مقابل نیروهای سرکوبگر رژیم ، مردم وسیله دیگری را انتخاب نمی کنند، به دلیل انتخابشان نیست، به دلیل ناگزیری شان در این رودرویی است. سیاست مسالمت آمیز اعتراضی آنجایی خود را باید نشان دهد که مردم بتوانند در مقابل یورش ها و کشتارها وسیله دیگری داشته باشند، ولی انتخاب کنند که با تمامی ضرب و شتم و با تمامی دستگیری و کشته شدن ها ، مسالمت آمیزانه عمل کنند. در عین حال خود اعتراض، عملی غیر مسالمت آمیز است. اعتراضات خیابانی، در جاهایی درگیر شدن با نیروهای انتظامی ، ضرب و شتم نیروهای سرکوب در بعضی موقعیت ها، نشان می دهند که اتفاقا اگر مردم توانش را داشته باشند و به توانند شرایطی و وسیله ای را انتخاب کنند، مطمئنا شکل مسالمت آمیز آن نخواهد بود. در این اعتراضات بیشتر، احساسات چندین دهه و بغض و نفرتهایی به جلو برده می شود و نشان از سکوت کشاندن اجباری بخش های وسیعی از مردم در سالهای 60 بوده است. "مسالمت" مردم از ناچاری شان است و نه از انتخاب!

به نظر شما پاشنه آشیل جمهوری اسلامی کدام است؟ آیا با تمرکز مبارزات مردمی بر نقطه ضعفهای رژیم میتوان نتایج موثرتری حاصل کرد؟

پاسخ: به نظر من آن چیزی که رژیم جمهوری اسلامی را سرپا نگاه داشته ، نه اینست که مردم پاشنه آشیل رژیم را نمی دانند و نه اینست که ضعف های رژیم را نمی شناسند. مشکل اساسی این است که مردم و نیروهای فعال خارج از حکومت، پاشنه آشیل دارند و ضعف های بسیار. تمرکز بر حکومت و نا دیدن گرفتن و ارزیابی خود در طول تاریخ معاصر ایران، پاشنه آشیل ماست.

به واقع برای رسیدن به نتایج موثر به نفع مردم و طبیعتا به ضرر حکومت فعلی و یا حکومت های آتی می باید این ارزیابی را از خود شروع کرد. انقلاب خواهد بود، سرکشی خواهد بود، قیام خواهد بود، اعتراض خواهد بود، سرکوب هم خواهد بود، آنچه در این میان جاری نیست، تحول است! عدم وجود تحول ها هم از حکومت ها آغاز نمیشود که با سرنگونی ، کناره روی و یا به پایین کشیدن ها پایان یابد، عدم وجود تحول، در بن بست های به بالا بردن ها، آلترناتیو های خیزشی داشتن ها، امیدهای ناگهانی هم ریشه در اعتقاد به "بالایی" هاست که بیشتر از اینکه ضعف حکومت و پاشنه آشیل آنها باشد، پاشنه آشیل تاریخی جامعه ایران است! متاسفانه در نظر خواهی، باید جواب ها کوتاه باشد و فرصت پرداختن زیاد به آن را ندارم.

کاستی های جنبش خیابانی کدامند؟

پاسخ: جنبش خیابانی نه، ولی حرکتهای خیابانی، کاستی شان در خود پدیده وجود دارد و دوم در نگاه حصرت طلبانه ما به این حرکتها. ببینید حرکتهای خیابانی از لحاظ خصلتی صرفا یک جنبه اعتراضی و خیزشی دارند. اگر ما انتظارمان این باشد که این حرکتهای خیابانی می باید سازمانی، جنبشی و تحول خواهانه عمل کنند، این مشکل و کاست در دیدگاه ما به این پدیده است و نه در حرکتهای خیابانی. از اینرو هم هست که برخی از ما، حرکتهای خیابانی را به ناگهان به جنبش خیابانی تبدیل میکنیم ، بدون آنکه حتا توان آنرا داشته باشیم که مشخصات و وجه تمایز این "جنبش" را با دیگر جنبش ها ترسیم کنیم.

نقش ایرانیان خارج از کشور در حمایت از مردم را چگونه دیدید؟

پاسخ: همانگونه که می توانست باشد، یعنی عکس العمل به آنچه در ایران روی میدهد و انعکاس این عکس العمل به صورت آکسیون های حمایتی و روشنگری های افشاگرانانه در مورد سرکوب ها. البته بخش دیگری ممکن است سازمان دهی مبارزات داخل و ایجاد رهبری برای "جنبش های توده ای" و امثالهم را در دستور کار گذاشته باشند، که البته عملا بیش از همان دسته اول کاری نکردند.

تا کنون صدها شعار از سوی معترضین به جمهوری اسلامی طرح شده است. کدامیک از شعارها را گویای سطح مبارزات مردمی میدانید؟

پاسخ: منظورتان از معترضین را متوجه نمی شوم. اگر منظور از معترضین ، شرکت کنندگان در تظاهرات های اعتراضی در ایران هستند که خوب، طیف های مختلف همانطور که خود نیز شاهد بودید، شعارهای کاملا متفاوتی را در مقاطع مختلف مطرح کردند. اگر منظورتان از متعرضین، فعالینی است که در خارج از ایران و با توجه به اهداف سیاسی خودشان و بدون امکان در تاثیرگذاری بر حرکتهای اعتراضی، شعارهایی را مطرح کرده اند و طبیعتا مردم هم پاسخی نداند، که خوب جواب مشخص است. اگر شعارها در سطح مبارزات مردم بود، و اگر مردم در ارتباط ارگانیک با آنان بودندو اگر مردم خود را در کنار آنان میدیدند، مطمئنا این شعارها مطرح میشد. شعارهای جاری از طرف کلیه طیف های شرکت کننده در حرکتهای اعتراضی نشان دهنده سطح مبارزات است. شعارهای جاری تجلی خواست های مختلف شرکت کنندگان است، و خواست ها تجلی سطح مبارزات و نه برعکس!

صرفنظر از اینکه شما بعنوان مخاطب این نظرخواهی خود را در محدوده فعالین چپ تعریف میکنید یا نه – جایگاه جنبش چپ را در جنبش عمومی مردم کشورمان چگونه ارزیابی میکنید؟

پاسخ: متاسفانه در شرایط فعلی ، فعالین چپ در ایران، توان لازم برای ایجاد مکانیسم های تاثیرگذار و راهبری حرکتهای را ندارند و خود نیز سعی می کنند عموما با توجه به حرکتهای اعتراضی عمومی ایجاد شده، در این حرکتها شرکت جویند و بیشتر در کنار مردم قرار دارند تا سازمانگران تحول خواهی اعتراضات. فعالین چپ تعدادشان با توجه به فعالین دیگر در این حرکتها بسیار محدود و پراکنده است. آنهم دلایل خود را دارد که باز به دلیل محدودیت نظرخواهی نمی توانم به خوبی آن را بازکنم. البته بخش هایی را در سئوالات قبلی پاسخ دهم. جایگاه اصلی چپ در تحولات اجتماعی در طول تاریخ و در کشورهای مختلف، همیشه به عنوان جایگاهی برای ساختارشکنی و تحول گرایی است، چیزی که امروز با توجه به شرایط ایران بسیار از آن دور هستیم.

طیف رهبری کننده این جنبش را چگونه معرفی میکنید؟

پاسخ: طیف رهبری کننده تاکنونی حرکتها ( نه جنبش) ، عموما در دست شخصیت های پنهان و آشکار حکومتی و دولتی است. بخش دیگر که در این حرکتها شرکت میکند و می خواهد که حرکتها را حتا با وجود نیروی محدود خود، به سمت تحول خواهی و ضد حکومتی سوق دهد، رهبری تثبیت شده و مورد پذیرش تمامی فعالین ندارد. در عین حال خود این فعالین نیز سازمان یافته و دارای ارتباط ارگانیک با یکدیگر نیستند. البته این مسئله به همین سادگی چند خطی جواب من نیست و امیدوارم به توان این سئوال ها را در مصاحبه های طولانی تر و یا مقاله ها توضیح داد. البته منظورم توسط صرف من نیست بلکه همه فعالینی است که دست به این بررسی ها می زنند.

جمهوری اسلامی در پی اعدام بسیاری از دستگیرشدگان اعتراضات اخیر است و در امتداد آن تصفیه حساب با بسیاری که قبل از آغاز این اعتراضات در بازداشت بسر میبرند. چگونه میتوان کشتار زندانیان سیاسی را متوقف کرد؟

پاسخ: حیات جمهوری اسلامی و کلا حکومتی جامعه ایران با این مسائل گره خورده. مسئله کشتارها یک مسئله حقوقی و قضایی صرف نیست، یک مکانیسم حکومتی است که می باید با موجودیت خود این حکومت و اینگونه حکومت ها به آن نگاه کرد. در ثانی توقف کشتار، صرفا مسئله زندانیان سیاسی نیست، معترضین خیابانی نیز به گلوله بسته می شوند. ثالثا، نوع زندانیان سیاسی نیز متفاوت است. برخورد رژیم با فعالین علنی و یا اکثرا اعتراضی، کاملا متفاومت با فعالین مخفی و کسانی است به عنوان مثال به حرکتهای مسلحانه و یا شکل های دیگری به مبارزه برخاسته اند. نگاهی به برخورد رژیم نسبت به فعالین کرد و بلوچ بنمایید و نگاهی هم به برخورد رژیم نسبت به فعالین به عنوان مثال انجمن های مختلف دانشجویی و یا غیره. بنابراین مسئله "کشتار زندانیان سیاسی" مسئله بسیار پیچیده تری از دوران دهه 60 است که زندانیان سیاسی عموما فعالین سیاسی و سرنگونی خواه رژیم بودند. این نکته به مفهوم کم اهمیت دادن و یا پربها دادن به این یا آن فعال سیاسی و یا اجتماعی مطلقا نیست. نکته من در این است که کلیه مکانیسم های انتخابی رژیم بر مبنای میزان به خطرافتادگی حیات خود است و بس. در همان لحظه ای که "به دلیل فشارهای بین المللی" و یا " حضور اعتراضات وسیع توده ای" و یا " تغییر سیاست ها" این یا آن زندانی را آزاد میکند، در همان لحظه در جایی دیگر در ایران، فعالی را اعدام می کند و به مردم تیراندازی می کند.

آیا ناگفته ای دارید؟

پاسخ: متشکرم از اینکه توانستم در این نظرخواهی شرکت کنم و برای شما و خوانندگانتان آرزوی بهروزی، موفقیت و پیروزی دارم.

علی فرمانده، چهاردهم اردیبهشت هزار و سیصد و هشتاد و نه معادل چهارم مه دو هزار و ده

alifarmandeh@yahoo.com

با سپاس از شما

گزارشگران

www.gozareshgar.com

عکسهائی از تظاهرات 13 مای در مقابل سفارت جمهوری اسلامی در استکهلم

2010-05-13T20:32:00.000+02:00

عکسهائی از تظاهرات ایرانی های استکهلم در اعتراض به اعدامهای زندانیان سیاسی

2010-05-12T20:13:00.000+02:00

2010-05-11T19:01:00.000+02:00

ننگ و نفرت بر رژیم جمهوری اسلامی ایران !

پنج تن از فرزندان مردم را اعدام کردند!

رژیم جمهوری اسلامی ایران که درداخل کشور با سرکوب مبارزات آزادیخواهانه و برابری طلبانه کارگران، زنان، دانشجویان، جوانان ، ملیت های ساکن ایران و .... بشدت به انزوا کشیده شده و در صحنه بین المللی نیز با دست زدن به ماجراجوئی های متعدد مردم کشورمان را با خطر تشدید محاصره اقتصادی و احتمال حمله نظامی امپریالیست ها روبرو گردانیده است .
رژیم تاریک اندیش که با ایجاد وضعیت اقتصادی فضاحت بار، تولیدات صنعتی و کشاورزی را بمرز ورشکستگی کشانده است، پس از آنکه نتوانست با گذشت یازده ماه سرکوب خونین، جنبش ضداستبدای مردم ایران را از پای در آورد ، در آستانه اولین سالگرد آغاز اعتراضات توده ای، هراسان از اوجگیری مجدد مبارزات مردم ایران و برای مرعوب نمودن مردم حق طلب کشورمان علاوه بر تشدید خشونت و سرکوب های خیابانی، قتل زندانیان سیاسی را نیز شدت بخشیده است.
در سحرگاه 19 اردیبهشت ( 9 ماه مه ) یک بار دیگر دژخیمان جمهوری فقاهتی بدون اعلام قبلی و بدون اینکه حتی به وکیل مدافع و یا خانواده های زندانیان سیاسی فرزاد كمانگر، علي حيدريان، فرهاد وكيلي، شيرين علم هولي و مهدي اسلاميان خبر دهند، پنج تن از فرزندان مردم را از سلول های زندان اوین خارج و اعدامشان کردند.
هدف خشونت ضد انقلابی رژیم علاوه بر مورد فوق الذکر، جلوگیری از پیوستن مبارزات مردم کردستان به جنبش سراسری مردم ایران است. اما نه اجرای طرح "حجاب و عفاف" ، نه اجرای طرح "امنیت اجتماعی" نه سرکوب خواستهای بحق مردم کردستان، آذربایجان، بلوچستان، ترکمن صحرا، خوزستان، لرستان و.... و تشدید اعدام مبارزین، هیچکدام قادر نخواهند شد که از هماهنگی و همبستگی مابین جنبش های اجتماعی مردم در ایران جلوگیری نمایند.
نه قتل زندانیان سیاسی، نه حمله به زنان در خیابان ها، نه شکنجه های کهریزکی، نه تجاوزات جنسی در زندان ها، نه بگلوله بستن جوانان در خیابانها، نه اجرای احکام اخراج کارگران و دیگر مزدبگیران تحت ستم و تحمیل فقر و فلاکت به مردم ایران و... هیچکدام از جنایات رژیم، جلوگیر گسترش مبارزات مردم نیست. تا وقتیکه ظلم هست، مبارزه نیز ادامه خواهد داشت. این را تاریخ میگوید.
کانون ایرانیان مبارز در استکهلم ضمن عرض تسلیت به خانواده های قربانیان اخیر نظام اسلامی در ایران، ضمن دفاع از خواست آزادی همه زندانیان سیاسی و غیر انسانی دانستن حکم اعدام، از همه آزادیخواهان دعوت مینماید که ضمن محکوم کردن جنایات اخیر رژیم، با پژواک صدای آزادیخواهانه و برابری طلبانه مبارزات مردم ایران و بیداری افکار عمومی در کشورهای محل اقامتمان، از جانبی بهر طریق ممکن با وارد نمودن فشار بر رژیم جهل و جنایت حاکم برایران، مانع تداوم این احکام ضدبشری شویم و از جانب دیگر با حمایت از مبارزات مردم در ایران، به سرنگونی جمهوری جهل و جنایت یاری رسانیم.

زنده باد آزادی – زنده باد انقلاب

کانون ایرانیان مبارز – استکهلم

http://www.iranianemobarez.blogspot.com/

تظاهرات در مقابل سفارت جمهوری اسلامی ایران – ساعت سه بعد از ظهر روز پنجشنبه 13 ماه می

اطلاعیه کانون ایرانیان مبارز- استکهلم

2010-05-11T15:14:00.000+02:00

حزب چپ سوئد در حمایت از مبارزات مردم ایران و محکومیت جمهوری اسلامی ایران، بیانیه ای صادر کرد:

ایرانیان مبارز!

پس از اجرای احکام اعدام 5 نفر در ایران با حزب چپ سوئد تماس گرفتیم و از آنان تقاضا نمودیم که در این مورد عکس العمل نشان دهند.

احتمالاً متن بیانیه حزب چپ سوئد در این مورد که در وبلاگ کانون ایرانیان مبارز درج گردیده است را مطالعه نموده اید.

http://www.iranianemobarez.blogspot.com

اکنون پاسخ آنان را نیز به اطلاع افکار عمومی میرسانیم.
اگر به احزاب، سازمان ها و اتحادیه های دیگر هم مراجعه کنیم، احتمالاً مشوق آنها در محکومیت رژیم خواهیم بود. ما برای رهبران ال، برخی از سندیکاهای سوئدی ، دیگر احزاب و بنیادهای مدافع حقوق بشر از جمله نمایندگان احزاب پارلمانی، احزاب مترقی خارج از پارلمان، عفو بین الملل، کانون حقوقدانان سوئد، اتحادیه معلمان سوئد، کانون قلم و نویسندگان سوئد، رسانه های همگانی، تعدادی از تشکل های خارجی در استکهلم و.... هم مطالبی ارسال نموده ایم.

از شما ایرانیان مبارز نیز تقاضا میکنیم که در تماس با افکار عمومی صدای حق طلبانه مردم ایران را پژواکی گسترده تر دهید. باشد که افشاگری های اپوزیسیون نظام و دستگاه ولایت جمهوری اسلامی ایران، در انزوای بیش پیش این رژیم تاریک اندیش و جلب حمایت بین المللی، بیش از گذشته با وارد آوردن ضرباتی کاری بر آمران و عاملان جنایت در ایران، بتوانند این جنایتکاران را به عقب نشینی وادارند. تا در فرصتی مناسب مردم لگدمال شده کشورمان بتوانند به حیات این رژیم پایان دهند.

کانون ایرانیان مبارز - استکهلم

اکنون پاسخ حزب چپ :

با سپاس از ارسال ایمیل اخیر.
حزب چپ سوئد، بعلت جنایاتی که بر علیه حقوق بشر در ایران انجام میشود، نگران است. ما اعدام ها در ایران را محکوم میکنیم.
ما از دولت سوئد میخواهیم که قویاً جمهوری اسلامی ایران را محکوم نماید و بر رژیم ایران در رابطه با نقص حقوق بشر در ایران فشار وارد نماید.
حزب چپ سوئد، تاریخی طولانی در دفاع از اقلیت های کُرد در ایران، ترکیه و عراق دارد. لذا در رابطه با سرکوب ها در ایران بسیار نگران است.
حزب چپ سوئد، بیانیه ای مطبوعاتی صادر کرد. ما مواضع شفاف خودمان را در رابطه با خشونت های اخیر رژیم جمهوری اسلامی ایران هم، اعلام نمودیم.
در آن بیانیه مطبوعاتی نوشته ایم، در حالی که مراجع جهانی، تنها بر امر تحرکات اتمی رژیم خم شده اند، ما شاهد کشتار دگراندیشان در رژیمی تاریک اندیش هستیم....
با درودهای دوستانه : حزب چپ سوئد.

متن اطلاعیه حزب چپ سوئد در محکومیت اعدام های اخیر در ایران!

ما اعدام های اخیر در ایران را محکوم می کنیم.
امروز(رژیم) ایران پنج نفر از فعالین حقوق انسانی و روزنامه نگار: فرزاد کمانگر, شیرین علم هولی, مهدی اسلامیان, فرهاد وکیلی و علی حیدریان را در زندان اوین اعدام کرده است.
رژیم جمهوری اسلامی طی سه دهه نویسندگان, فعالین حقوق انسانی, روزنامه نگاران روشنفکران را به قتل رسانده است. اما در دوره اخیر این سرکوب حادتر شده و اعدام های فوق یک بخش از موج جدید تداوم این سرکوب ها است.
ما در حزب چپ علیه روشی که مخالفین سیاسی را با حمایت دولتی به قتل میرساند بطور قدرتمند اعتراض کرده ایم. از جمله عفو بین الملل و بسیاری از سازمانهای مدافع حقوق انسانی این کار را کرده اند. اما امروز همانند دفعات دیگر این اعتراضات نادیده گرفته شده و پنج نفر از آزادیخواهان جان خود را از دست دادند.
حزب چپ با این اعتراض میخواهد توجه شما را به شرایط غیر انسانی در ایران جلب کرده و از دولت سوئد و رسانه ها میخواهد که حوادث ایران را بدقت دنبال کرده و علیه آنچه که در ایران اتفاق می افتد اعتراض کنند. در حالی که سازمان ملل در حال بحث بر سر داشتن و یا نداشتن سلاح اتمی ایران مشغول بحث است انسانها در سیستم سیاسی متعلق به عهد عتیق به قتل می رسند.
لارس اوهلی, رهبر حزب چپ
آمینه کاکاباوه, نماینده حزب چپ در مجلس سوئد
10 مه 2010
ترجمه از اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران- سوئد

اعلامیه سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

2010-05-11T10:05:00.000+02:00

اعدام و ارعاب محکوم است

ما در ماتم معلمي هستيم که ابزارش گچ و قلم بود و کودکاني را تعليم ميداد که بسياري از آن‌ها شبها گرسنه سر بربالين ميگذاشتند

اعدام و ارعاب محکوم است

ما در ماتم معلمي هستيم که ابزارش گچ و قلم بود و کودکاني را تعليم ميداد که بسياري از آن‌ها شبها گرسنه سر بربالين ميگذاشتند. جرم او دفاع از حقوق بشر بود. جرمي که در صد سال گذشته بسياري را در خاک و خانواده‌هايي را در ماتم فروبرده است. در چهار سال گذشته بسياري از نهادهاي ملي و بين المللي زنداني بودن فرزاد کمانگر را محکوم کرده و مهمتر از آن خواهان رسيدگي قانوني و بيطرف به پرونده اش بودند، نمايندگان سازمانهاي جهاني در چندين نوبت خواستار اعزام هيئتي براي ديدار مستقيم با او شدند، که هيچ‌گاه مورد موافقت قرار نگرفت.

متاسفانه خانواده ايشان اين حق را نداشتند و نتوانستند در آخرين لحظه عزيز خودشان را ببينند، اين اعدامها زماني در جامعه ما اتفاق افتاد که مردم ما هميشه و در هر مکاني هرنوع خشونت را نفي کرده اند.

جنبش کارگري ايران و جهان معلمي را از دست داد که حتي در زندان نيز از يادگيري و ياددهي کوتاهي نکرد. ما از دست دادن فرزاد را به خانواده کمانگر و هم طبقه اي هاي ايشان در سراسر جهان تسليت ميگوييم .

ما همانطوري که در چند سال گذشته مکرراً اعلام کرده ايم خواهان لغو مجازات اعدام هستيم و احکام دادگاههاي غير قانوني را مردود ميشماريم و خواهان آزادي کليه زندانيان جنبش مدني از جمله آقايان مددي و اسالو هستيم.

با اميد به گسترش صلح و عدالت در تمام جهان

سنديکاي کارگران شرکت واحد

اتوبوسراني تهران و حومه

ارديبهشت 1389

2010-05-10T23:06:00.000+02:00

باور نمی کند، دل من مرگ خویش را
نه، نه من این یقین را باور نمی کنم
تا همدم من است، نفسهای زندگی
من با خیال مرگ دمی سر نمی کنم
آخر چگونه گل، خس و خاشک می شود ؟
آخر چگونه، این همه رویای نو نهال
نگشوده گل هنوز
ننشسته در بهار
می پژمرد به جان من و، خاک می شود ؟
در من چه وعده هاست
در من چه هجرهاست
در من چه دستها به دعا مانده روز و شب
اینها چه می شود ؟
آخر چگونه این همه عشاق بی شمار
آواره از دیار
یک روز بی صدا
در کوره راه ها همه خاموش می شوند ؟
باور کنم که دخترکان سفید بخت
بی وصل و نامراد
بالای بامها و کنار دریاچه ها
چشم انتظار یار، سیه پوش می شوند ؟
باور نمی کنم که عشق نهان می شود به گور
بی آنکه سر کشد گل عصیانی اش ز خاک
باور کنم که دل
روزی نمی تپد
نفرین برین دروغ، دروغ هراسناک
پل می کشد به ساحل آینده شعر من
تا رهروان سرخوشی از آن گذر کنند
پیغام من به بوسه لبها و دستها
پرواز می کند
باشد که عاشقان به چنین پیک آشتی
یک ره نظر کنند
در کاوش پیاپی لبها و دستهاست
کاین نقش آدمی
بر لوحه زمان
جاوید می شود
این ذره ذره گرمی خاموش وار ما
یک روز بی گمان
سر می زند جایی و خورشید می شود
تا دوست داری ام
تا دوست دارمت
تا اشک ما به گونه هم می چکد ز مهر
تا هست در زمانه یکی، جان دوستدار
کی مرگ می تواند
نام مرا بروبد از یاد روزگار ؟
بسیار گل که از کف من برده است باد
اما من غمین
گلهای یاد کس را پرپر نمی کنم
من مرگ هیچ عزیزی را
باور نمی کنم
می ریزد عاقبت
یک روز برگ من
یک روز چشم من هم در خواب می شود
زین خواب چشم هیچ کسی را گریز نیست
اما درون باغ
همواره عطر باور من، در هوا پر است ...

سیاوش کسرایی

***

"وقتی آدم می تواند گذشت داشته باشد،فداکاری کند ،برای فکری

،آرزویی ،برای ایمان و عقیده ،برای هر چه شایسته از دست دادن

زندگی است .این زندگی پر ملالت و یکنواخت چه ارزشی دارد .

آماده برای مرگ بودن زندگی را شیرین می کند."

2010-05-10T22:04:00.000+02:00

اطلاعیه حزب چپ سوئد در محکومیت اعدام های اخیر در ایران

ما اعدام های اخیر در ایران را محکوم می کنیم
امروز(رژیم) ایران پنج نفر از فعالین حقوق انسانی و روزنامه نگار: فرزاد کمانگر, شیرین علم هولی, مهدی اسلامیان, فرهاد وکیلی و علی حیدریان را در زندان اوین اعدام کرده است.
رژیم جمهوری اسلامی طی سه دهه نویسندگان, فعالین حقوق انسانی, روزنامه نگاران روشنفکران را به قتل رسانده است. اما در دوره اخیر این سرکوب حادتر شده و اعدام های فوق یک بخش از موج جدید تداوم این سرکوب ها است.
ما در حزب چپ علیه روشی که مخالفین سیاسی را با حمایت دولتی به قتل میرساند بطور قدرتمند اعتراض کرده ایم. از جمله عفو بین الملل و بسیاری از سازمانهای مدافع حقوق انسانی این کار را کرده اند. اما امروز همانند دفعات دیگر این اعتراضات نادیده گرفته شده و پنج نفر از آزادیخواهان جان خود را از دست دادند.
حزب چپ با این اعتراض میخواهد توجه شما را به شرایط غیر انسانی در ایران جلب کرده و از دولت سوئد و رسانه ها میخواهد که حوادث ایران را بدقت دنبال کرده و علیه آنچه که در ایران اتفاق می افتد اعتراض کنند. در حالی که سازمان ملل در حال بحث بر سر داشتن و یا نداشتن سلاح اتمی ایران مشغول بحث است انسانها در سیستم سیاسی متعلق به عهد عتیق به قتل می رسند.
لارس اوهلی, رهبر حزب چپ
آمینه کاکاباوه, نماینده حزب چپ در مجلس سوئد
10 مه 2010
ترجمه از اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران- سوئد

اعلامیه کانون ایرانیان مبارز- استکهلم

2010-05-09T20:17:00.000+02:00

نه به خشونت نه به اعدام

چند ساعت قبل، در سحرگاه یکشنبه 19 اردیبهشت ماه 89، بار دیگر، جمهوری خون و جنون و شکنجه پنج نفر از جوانان این مرز و بوم را که در بیدادگاههای مخفی، با توطئه و سناریو سازی و اتهامات دروغین محکوم به اعدام شده بودند، بدون اطلاع حتی وکیل و خانواده آنها ، به قتلگاه فرستاد.
فرزادکمانگر ، علی حیدریان ، فرهاد وکیلی ، شیرین علم هولی به اتهام دروغین و بدون سند و مدرک وابستگی به پژاک و مهدی اسلامیان با پرونده سازی و اتهام کذب وابستگی به انجمن پادشاهی و همگی به اتهام جعلی و ساختگی بمب گذاری به جوخه اعدام سپرده شدند.
این جانیان کسانی را با این اتهامات رذیلانه سلاخی کردند که مبلغ صلح و عشق و دوستی و عدم خشونت بودند. فرزاد کمانگر معلم شریف کرد که مثل صمد بهرنگی به فرزندان زحمتکشان میهنش ایران درس اتحاد و همبستگی و انسانیت و آزادگی میداد و اندیشه و شخصیت او در نوشته هایش منعکس است در آخرین نامه اش از زندان رجائی شهر اتهام واقعی خود را که چیزی جز پایبندی به اصول انسانی نیست نشان می دهد و انزجار جمهوری جنایتکاران را از مفهوم انسان و انسانیت به نمایش می گذارد.

هموطنان مبارز

برای پایان دادن به حکومت خشونت و اعدام جمهوری اسلامی راهی جز اتکاء به نیروی همبسته همه خلقهای زحمتکش ایران وجود ندارد.
نابود باد جمهوری ضد بشر اسلامی
زنده و پایدار باد همبستگی خلقهای ایران برای ایجاد ایرانی آزاد و آباد و دمکراتیک

آخرين نامه نوشته شده توسط فرزاد كمانگر از زندان رجائى شهر

نه» به خشونت «نه» به اعدام

صلح ، خواب کودک است
صلح ، خواب مادر
گفتگوی عاشقان در سايه سار درختان
صلح همين است
صلح لحظه ای است که ديگر
توقف اتومبيلی در خيابان
هراس بر نمی انگيزد
و زمانيست که کوبيدن بر در
نشانه ديدار يک دوست «1»

آغاز ، رويا و افسانه ای شيرين است ، چون با زندگی شروع می شود.
«و انسان را آفريد به نظاره اش نشست و برای آفرينش اين موجود به خود آفرين گفت»«2»
«در عزل کلمه بود ، کلمه با خدا بود ، کلمه خود خدا بود پس کلمه انسان شد» «3»
انسان موجودی الهی و مقدس شد چرا که از روح لايزالی در آن دميده شده بود و حق حيات در زندگی يافت ; « هر کس حق دارد از زندگی و آزادی و امنيت شخص خويش برخوردار باشد» «4»
و اين سو تر خدايگان زر و زور چوبه دار بر افراشتند تا خالص طناب و مرگ شوند و گام به گام تا به امروز زندگی و مرگ ، روشنی و تاريکی ، فرياد و سکوت و رهايی و اسارت همزاد و هم گام همه صفحات تاريخ را ورق زدند .

و باز در هزاره سوم مرگ و اعدام ادامه دارد ، اعدام يک سناريوست و اين سناريو بازيگر نقش اول می خواهد ، بازيگرش «انسان » است ، اشرف مخلوقات ، شاهکار آفرينش از جنس من و شما و عده ای که خود را مالک جان او می دانند و سناريو را نوشته اند ، آگاهانه دور ميزی می نشينند ، خيلی ساده به سيگارشان پوک ميزنند ، چايشان را می نوشند و آگاهانه کاغذی را امضا ميکنند تا حق حيات را از انسانی سلب کنند، به همين سادگی .

تصميم گرفته می شود جوانکی نحيف ، سفيد ، سياه ، زرد ، شرقی �. را کشان کشان به سوی چوبه دار می برند ، گويی جای کسی را تنگ کرده باشد . آگاهانه طنابی بر گردنش می آويزند و دست و پا زدن او را آگاهانه می نگرند به همين زشتی و سادگی .
چه تهوع آور است لبخندی که بر لبانشان می نشيند .
چه ترسناک است سکوت بهتی را که پس از شنيدن خبر اعدام يا کشته شدن يک انسان ميشنويم و باز هم سکوت ميکنيم و چه زشت و نفرت انگيز است قرنی که در آن هنوز چوبه دار خواب از چشمان مادری نگران می ربايد .از آغاز خشونت ، خشونت آفريده است و مرگ ، مرگ آفريده است . و گفتگو صلح و دوستی و برادری به ارمغان آوريده است .
از ابتدا در سرزمينی که باروت بوی غالب است ، بوی بنفشه مشام کسی را نوازش نداده ، آسمانی که در آن نسير گلوله شنيده می شود عرصه پرواز کبوتر نخواهد شد . سنگی که سنگر می شود ، هيچ گاه پايه و ستون خانه ای نخواهد شد به همين سادگی .
گلوله خشونت می آفريند و خشونت مرگ و تک صدايی و زندان را بر جامعه تحميل می کند
اعدام و خشونت آغازی برای زايش مجدد خشونتی ديگر است به همين سادگی .
کاش اين هفته ، اين چند ماه ، اين چند سال همه اش يک خواب باشد .
کاش اعدام يک خواب يک کابوس گذرا باشد .
به همين سادگی ، کاش يک خواب باشد ، يک خواب ، به همين سادگی .
پا ورقی
1- شعری از يانيس ريتسوس
2- آيه ای از قران
3- آيه ای از انجيل
4- بند سوم اعلاميه جهانی حقوق بشر

کانون ایرانیان مبارز – استکهلم
19 اردیبهشت 1389

2010-05-09T20:16:00.000+02:00

اطلاعیه کانون نویسندگان ایران در تبعید

جمهوری اسلامی یعنی؛

جنایت، جنایت، جنایت!

اقدام وحشیانه جمهوری اسلامی در اعدام پنج زندانی سیاسی دیگر؛ شیرین علم هولی، فرزاد کمانگر، علی حیدریان، فرهاد وکیلی و مهدی اسلامیان در سحرگاه امروز ١٩ اردیبهشت در زندان اوین، بار دیگر نشان داد که این رژیم ارتجاعی در وحشت از مبارزات مردم ایران برای آزادی و برابری، حاضر است دست به هر اقدام جنایت¬کارانه بزند تا شاید روزنی برای برون رفت از درماندگی و زبونی خود بیایبد.
اعدام این پنج زندانی سیاسی در سحرگاه امروز در زندان مخوف اوین، نشانه بارز دیگری از درماندگی رژیم جمهوری اسلامی برای درهم شکستن مقاومت این پنج زندانی و خیزش آزادی¬خواهانه و برابری¬طلبانه مردم ایران است. رژیم تا نهایت ارتجاعی و ضد بشری جمهوری اسلامی مذبوحانه تلاش می کند در واکنشی زبونانه به اعتراضات گسترده کارگران، معلمان، زنان و دانشجویان و فرهنگ¬ورزان، بار دیگر به جنایت متوسل شود.
جمهوری اسلامی هنگامی این ٥ زندانی سیاسی را بدون اطلاع خانواده و وکلایشان اعدام نمود که پرونده سه تن از آنان هنوز در مرحله بازنگری قرار داشت. رژیم در پی آن است تا با دستگیری، شکنجه، اعدام و ایجاد جو ارعاب همگانی، مانع پیکارهای سترگ بعدی شود.
پیش از اعدام این پنج زندانی سیاسی که مدت¬ها زیر شدیدترین شکنجه¬های جسمی و جانی بودند، و به عنوان «عوامل گروه‌های ضد انقلاب» از آنان نام برده شده است، موجی از اعتراضات در داخل و خارج از ایران علیه این احکام جنایتکارانه به راه افتاد و همگان با محکوم کردن جمهوری اسلامی، خواهان لغو حکم اعدام آنان شدند.
اعدام این پنج زندانی سیاسی، خشم طوفانی همه آزادی¬خواهان جهان را بی¬درنگ برانگیخته و آنان را به اقدام در برابر این بیدادگری و جنایت¬های تازه واداشته است.
اکنون نیز جسم و جان زندانیان سیاسی دیگری که به خاطر مبارزات دانشجویان، فرهنگ¬ورزان و زنان و کارگران که به ویژه در اول ماه مه دستگیر شده¬اند در خطر قرار دارد و اقدام هر انسان آزادی¬خواه را در راه رهائی و آزادی آنان می¬طلبد.
کانون نویسندگان ایران در تبعید، بنابر منشور و آرمان خود در دفاع از آزادی اندیشه و بیان و حقوق مسلم مردم برای رهائی از ستم و بیداد، اعدام این پنج زندانی سیاسی را محکوم و از همه مردم آزادی¬خواه جهان درخواست می¬کند که صدای اعتراض خود را در برابر این جنایت ها بلند کنند و به مقابله همه جانبه با بیداد این رژیم ارتجاعی و پوسیده بپردازند.

کانون نویسندگان ایران در تبعید
یک¬شنبه ١٩ اردیبهسشت ١٣٨٨

www.iwae.org
kanoon_dt@yahoo.com

2010-05-07T11:56:00.000+02:00

محاکمه معلم قرآن و «امام» به اتهام آزار جنسی يک دختر 11 ساله در استکهلم

ترجمه گزارش خبرگزاری رسمی سوئد.5 ماه مه 2010

يک امام 48 ساله که به کودکان قرآن تدريس ميکند به اتهام آزار جنسی يک دختر 11 ساله که شاگردش بود محاکمه ميشود.
بنا بر کيفرخواست، تجاوز در ماه های اوت و سپتامير ساله گذشته در خانه والدين دختر واقع در جنوب استکهلم صورت گرفته است. مرد 48 ساله مرتب به اين خانه ميرفت و به دختر مزبور و برادر 14 ساله اش قرآن و عربی درس ميداد.

وقتی سرانجام دختر ماجرا را برای والدين خود تعريف کرد آنها فورا با پليس تماس گرفتند. به گفته دادستان مادر کودک نگران بود که بچه های ديگری هم مورد سوء استفاده قرار گرفته باشند.
آزار جنسی عبارت از اين بود که مرد 48 ساله بدن و سينه دختر را لمس ميکرد.

دادستان ميگويد آزار جنسی کودکان مساله وخيمی است، بويژه وقتی که اين عمل در خانه و توسط شخصی صورت بگيرد که بچه به او اعتماد ميکند. به نظر من اين مرد از موقعيت خود سوء استفاده کرده و مجازات او بايد در سطح زندان باشد. به عقيده او شواهد عليه اين مرد بسيار قوی است.

ماجرايی که دختر تعريف ميکند قابل اعتماد است و واکنش دختر هنگام تعريف ماجرا برای والدين با موارد مشابه خوانايی دارد. بچه به شدت متاثر بود و آنقدر خجالت می کشيد که به زحمت جرات پيدا کرد ماوقع را برای والدين خود تعريف کند. برادر بزرگ هم که ديرتر به درس قران پيوسته بود موضوع را تاييد ميکند و بر نزديک شدن بيش از اندازه مرد به خواهرش شهادت ميدهد.

مادر دختر به خبرگزاری سوئد گفت او خودش را به عنوان امام به من معرفی کرد. به نظرمن اين مساله موضوع را جدی تر ميکند. من از کاری که او کرده است به شدت شوکه شده ام.

محاکمه قبل از تابستان در دادگاهی در استکهلم صورت خواهد گرفت. مرد جرم خود را انکار ميکند.

فیلمی مستند از پدوفیل های مجاهد مسلمان افغان که از تلویزیون نروژ پخش شده است

http://www.nrk.no/nett-tv/klipp/633526

به مناسبت روز معلم در ایران ( خمینی مدعی بود با حاکمیت اسلام مردم را می خواهد به مقام والای انسانیت برساند و معنویجات را گسترش دهد.)

2010-05-03T11:00:00.000+02:00

بهاره مقامي متجاوز جنسي خود را شناسايي کرد:آخوند حسين طائب،فرمانده وقت بسيج

داستان یک تجاوز

به مناسبت روز معلم

• خانم بهاره ی مقامی معلم مدرسه ی کودکان که در جریان اعتراضات بعد از انتخابات، توسط نیروهای حکومت دستگیر و سپس از سوی حسین طائب فرمانده ی وقت بسیج مورد تجاوز قرار گرفت، به مناسبت روز معلم شرحی از اتفاقاتی که در زمان دستگیری بر او گذشته، نوشته است ...

اخبار روز: خانم بهاره ی مقامی معلم مدرسه ی کودکان که در جریان اعتراضات بعد از انتخابات، توسط نیروهای حکومت دستگیر و سپس از سوی حسین طائب فرمانده ی وقت بسیج مورد تجاوز قرار گرفت، به مناسبت روز معلم شرحی از اتفاقاتی که در زمان دستگیری بر او گذشته، نوشته است. وی یادآوری کرده است که این نوشته به بهانه ی مقاله ای است که روز جمعه ی گذشته تحت عنوان «برای معلم کودکان, بهاره مقامی» منتشر شد: www.akhbar-rooz.com
به مناسبت روز معلم

در بلندای اندیشه و در اندیشه ای بلند بود که حافظ گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند...جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد. حال پس از گذشت صدها سال از این اوج به چونان هزیزی رسیده ایم که رئیس دولتمان - که باید دولتمرد باشد - مخالفین را بزغاله می خواند و گویندگان اسرار را نه تنها بر سر دار سربلند نمی کند، که در کنج سردابه ها و دخمه های ننگین حرص و هوس به داغی می آلاید که دیگر سری برای بلند کردن باقی نمی ماند. سر می ماند، اما جان گویی که از درون جسم رخت بر بسته است. حالا برای سر بلند کردن عبور از دیوار های سترگ فرهنگی پوسیده و متعصب لازم است. از همه سوی پیام های هم وطنانم را می شنوم که می گویند بهاره سر بلند کن، آری، از بیرون گود گفتنش آسان است... همین پیام های روح بخش بود اما که مرا به زندگی باز گرداند، زندگی قبلیم نه، یک زندگی جدید، با یک هدف جدید و برای فردایی جدید. نه تکرار وهم آلود قرنها تبعیض و استبداد و سرکوب. جان اما دیگر برایم آنقدرها عزیز نیست، می دانم آنقدر فریادم تکثیر شده است که خاموشی نمی پذیرد. در ماه هایی که گذشت بارها آرزوی مرگ کردم، جانم را هم اگر بگیرند به آرزویم رسانده اند، پس می گویم، می گویم چرا که من دیگر شکست ناپذیرم، تبدیل به صدایی شده ام که از هزاران حنجره فریاد می شود، هم میهنم، پروازم را به خاطر بسپار. از حسین می نویسم.

دقت کرده اید که در فیلمها و سریالهای جمهوری اسلامی نام شخصیت جنایتکار و قاچاقچی فیلم همیشه کامبیز است، یا کورش یا جمشید؟‌ و در مقابل شخصیت مثبت و نجات دهنده همیشه حسین است، یا علی، یا محمد، ترجیحاً ملقب به حاجی و سید؟ در سرگذشت من اما نقشها جابجا شده بود، حسین قصه ی غصه ی من، مرا به گور عشق و امید هدایت کرد. گویی دری از درهای جهنم باز شده بود و موجودی که انگار تجسم هر آنچه زشت و کریه است و منفور پا به جهان گذاشته بود. کوهی از نفرت و توحش که در لباس مردی روحانی به نماز ایستاده بود، و دقایقی پس از پایان نماز در بستر خونین دختری هراسان به تجاوز نشسته... نامش را نمی دانستم، عکسش را که در اینترنت دیدم او را شناختم، کابوس شبان و روزهایم را. صورت پوشیده از ریشش را و نفرین ابدی چشمهای هرزه اش را. عبای متعفن و خیس از عرق تابستانش را. حسین طائب را.

گفت دانشجوی کجایی؟‌ گفتم دانشجوی دانشگاه تربیت معلم بوده ام، حالا هم درسم تمام شده و کار می کنم، معلمم. گفت به دستور کی به خیابان آمدی؟‌ لیدرت کی بوده؟‌ گفتم هیچ کس، لیدر نداشتم. پاسخ دست سنگینش بود که پشت سرم فرود آمد، صورتم خورد به میز مقابل و صدای دندانهایم را شنیدم که ریخت توی دهنم. خودش ماها را انتخاب کرده بود، من و هشت دختر دیگر را، از میان گروه ۳۰-۴۰ نفری بازداشت شدگان. نمی دانم بر چه اساسی انتخاب می کرد، هیچ کدام از ما فعال سیاسی نبودیم. ما را جدا کرد و برد به یک بند. گویا در زندان خیابان سئول در قرارگاه ثارالله بودیم، این را از روی شرح حال های دیگرانی که آنجا بوده اند می گویم، چون همه ی ما را وقتی گرفتند چشم بند زدند و با ماشین های سیاه رنگی بردند. همین را می دانم که در زیر زمین بودیم. بعد از حدود یک شبانه روز سرگردانی و بی خبری به بندمان آمد. آمد و یکی از ما را که دختر زیبا و مهربانی به اسم مهسا بود همراه برد. تا بحال شده پرنده کوچکی را در دست بگیرید و ببینید که قلبش چقدر تند می زند؟ ‌قلب مهسا همان طور می طپید. فکر کردیم شاید می خواهند آزادش کنند، یا شاید خانواده اش آمده اند دنبالش، شاید وثیقه بگذارند و ببرندش. هیچ کس نمی دانست که چه سرنوشتی در انتظار است. یکی از دختران همبند که شوخ طبع و سر خوش بود سعی می کرد که جوک بگوید و بقیه را بخنداند و حال و هوا را کمی عوض کند. همه اما از بی خبری و انتظار در عذاب بودند. ناگهان صدای ضجه جگرخراش مهسا بلند شد. صدای فریاد او آنقدر جانسوز بود که همه ما را در جا میخکوب کرد. همه در سکوت و بهت و ناباوری به هم خیره شدند. رعب و وحشت بر تن همه مان سایه انداخته بود، دیگر کسی جوک نگفت، دیگر کسی نخندید، مهسا را دیگر ندیدم...

یادآوری این صحنه ها هنوز هم برای من سهمگین است، هنوز هم نگاه آخر او را به خاطر دارم، هنوز هم صدایش در گوشم می پیچد،با این حال در نهایت نا امیدی می نویسم مهسا جان، اگر هستی و این را می خوانی از خودت پیغامی بده. بگو که هستی، بگو که زنده ای.

حسین پس از اینکه بازجویی!! را تمام کرد مرا به دست دو زندانبان بی صبری که دم در مراقب بودند سپارد تا آنها هم به من تفهیم اتهام کنند و محاکمه و حکم، همه را یک جا برگزار کرده باشند. چه بودم برایشان؟‌ غنیمت جنگی؟! اما کدام جنگ؟‌ واجب القتل؟‌! اما به کدامین جرم؟‌ مفسد فی الارض؟! برای معلمی؟‌ خس و خاشاک؟!‌ آری، من خسی بودم در چشم تنگ نظر و متعصب و ذهن متوحش و هرزه ی آنان...

*****
دست در دست هم دهیم به مهر
میهن خویش را کنیم آباد
یار و غمخوار یکدگر باشیم
تا بمانیم خرم و آزاد

شعری ساده و کودکانه، که شاید باید بیشتر بخوانیمش.
یک سال پیش در چنین روزی وارد کلاس درس که شدم بوی گل به استقبالم آمد. نوگلان کوچکم را دیدم که هر یک شاخه گلی در دست داشتند و لبخندی به لب. در یک لحظه عالمی را سِیر کردم، آینده ی این ۳۲ غنچه ی زیبا را دیدم که هر کدام برای خودشان دختر خانمی شده اند و شاهدی یا مادری یا مدیری. در همه وجودم لبخند شکفت و شادی غنچه کرد. این دومین سالی بود که روز معلم را به عنوان یک معلم تجربه می کردم، و امسال سومین سال است...امسال اما کلاسم خالیست، از لبخند و غنچه و شکوفه خبری نیست. از خوابی شیرین برخاسته ام انگار، گلستان ایرانم را می بینم که از سیاهی، به لجنزاری مانند است، ابرهای تباهی را می بینم که جلوی نور مهرآمیز خورشید ایرانم را گرفته اند و به شهود و ادراک و آزادی اجازه عرض اندام نمی دهند... آری این دیار سخت به آموزگاران نیازمند است، چرا که در نور معرفت است که لجنزار رنگ می بازد و بهار شکوفه می کند.
بهاره مقامی
۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۹

مریم صبری، دلیل عزل حسین طائب

پس از پخش ماجرای دردناک مریم صبری و ظلمی که در زندان ولایت فقیه بر وی رفته بود، با توجه به اینکه توصیف وی از محل بازداشتش بسیار شبیه به بازداشتگاه خیابان سئول معروف به ابوغریب بوده، همین نکته سبب می شود که مصلحی وزیر اطلاعات موضوع را پیگیری نموده و گزارشی تهیه نماید. بر اساس این گزارش نام مریم صبری جزو بازداشتی های این بازداشتگاه می باشد ولی بر خلاف رویه معمول که باید پرونده به رؤیت قاضی رسیده و توسط قاضی، نسبت به ادامه بازداشت یا آزادی در ازای وثیقه تصمیم گیری شود، مریم صبری بدون طی مراحل قضائی آزاد شده است. بازجوی مربوطه مورد تحقیق قرار گرفته و وی ابراز می دارد که آزادی مریم صبری و تعداد دیگری از دختران بازداشت شده به دستور حسین طائب صورت گرفته است. تیم وزارت اطلاعات به سراغ تعدادی از این دختران رفته و متوجه می شوند که آنها نیز سرگذشتی مشابه مریم صبری داشته اند و در این بازداشتگاه مورد تعرض قرار گرفته اند.
وزیر اطلاعات گزارش را برای رهبری برده و طائب توسط رهبر برای ادای توضیحات فرا خوانده می شود، طائب این اتهامات را ساختگی دانسته و آنرا نتیجه انتقام جوئی مصلحی از خود می داند، زیرا قبل از مصلحی قرار بوده طائب بعنوان وزیر اطلاعات معرفی شود و اینک مصلحی می خواهد این رقیب احتمالی خود در آینده را با این اتهامات از میان بردارد. گروه مستقلی از قوه قضائیه پرونده را بررسی و کثافتکاری طائب را تائید می کند.
رهبر علیرغم میل باطنی خود و با وجود مقاومت فرزندش مجتبی، بدلیل تعدد موارد خلاف و ابعاد بسیار زشتی که این تخلفات داشته، سرانجام به عزل طائب رضایت می دهد. بنا به گزارش هیأت قوه قضائیه، اعمالی که طائب مرتکب شده قابل قیاس با پرونده حجت الاسلام میثم، قاضی شرع و رئیس دادسرای منکرات اهواز است. این قاضی شرع سالها پیش در اهواز بعنوان رئیس دادسرای منکرات، به تعداد بسیار زیادی از دختران بازداشتی تجاوز نموده بود. اکثر این دختران بدلیل کامل نبودن حجاب اسلامی و یا پوشش نامناسب، توسط گشت دستگیر شده و به بازداشتگاه منکرات منتقل شده و در اختیار قاضی پست فطرت قرار می گرفتند. هنگامی که بدلیل فساد و جنایات بیشمار، و شکایت تعداد زیادی از مردم اهواز، هیأتی از قوه قضائیه برای رسیدگی موضوع به اهواز رفت، تنها ظرف چند روز و پس از صحبت با تعدادی از دختران مورد تجاوز قرار گرفته و بازجویی از قاضی شرع و زیردستانش، مستقیماً موضوع را به رهبر گزارش دادند و خواستار مداخله وی شدند، زیرا رئیس قوه قضائیه خواستار این شده بود که قاضی میثم بازداشت و به زندان تهران منتقل شود و شاکیان مربوطه نیز در دادسرای تهران شکایاتشان را مطرح نمایند تا رسیدگی شود و از نظر هیأت اعزامی به اهواز این موضوع می توانست منجر به یک آبروریزی وحشتناک برای روحانیت و نظام شود. با حکم رهبری، قاضی شرع متجاوز بدون هیچگونه محاکمه ای همانشب اعدام شد. فردای آنروز با پخش شدن خبر اعدام این جنایتکار، شهر اهواز به تشنج کشیده شد و مردم خشمگین به خیابانها ریختند.
حکومت در حال حاضر در موقعیتی نیست که بخواهد طائب را اعدام کند تا بر جنایتهای او سرپوش بگزارد و در عین حال زنده ماندن طائب نیز سبب می شود تا در جنگ داخلی حکومت، هر روز برگ دیگری از پرونده ننگین وی برملا شود. شاید تدبیر رهبر این باشد که برای تکذیب شایعات، پست جدید و کم اهمیتی به طائب بدهند و پس از مدتی در جاده چالوس ماشینش را به دره رهنمون سازند و نقطه ای بر پایان داستان سیاه طائب بگزارند.

2010-04-29T14:50:00.000+02:00

سرود پیوستن

از خسرو گلسرخی قهرمان ملی ایران

به مناسبت روز جهانی کارگر

باید که دوست بداریم یاران!
باید که چون خزر بخروشیم
فریادهای ما اگر چه رسا نیست
باید یکی شود.
باید تپیدن هر قلب اینک سرود
باید سرخی هر خون اینک پرچم
باید که قلب ما
سرود و پرچم ما باشد...
باید در هر سپیدی البرز
نزدیک تر شویم
باید یکی شویم
اینان هراسشان از یگانگی ماست...
باید که سرزند
طلیعه خاور
از چشمهای ما
باید که لوت تشنه
میزبان خزر باشد...
باید که کویر فقر
از چشمه های شمالی بی نصیب نماند
باید که دستهای خسته بیاسایند
باید که خنده و آینده ، جای اشک بگیرد
باید بهار
در چشم کودکان جاده ی ری
سبز و شکفته و شاداب
باید بهار را بشناسند
باید « جوادیه » بر پل بنا شود
پل ،
این شانه های ما.
باید که رنج را بشناسیم
وقتی که دختر رحمان
با یک تب دو ساعته می میرد
باید که دوست بداریم یاران!
باید که قلب ما
سرود و پرچم ما باشد...

2010-04-29T13:46:00.000+02:00

گراميداشت روز جهانی همدردی با کارگران آسيب ديده

بيانيه سنديکای شرکت واحد، سنديکای نيشکر هفت تپه و ...

28 آوريل (8 ارديبهشت) روز جهانی همدردی با کارگران آسيب ديده در محيط کار را گرامی ميداريم

28 آوريل برابر با هشتم ارديبهشت ماه روز جهانی همدردی با کارگران آسيب ديده است. امسال نيز سازمانهای کارگری همانند ديگر سالها در بيش از صد کشور در سراسر جهان با برپايی مراسم های همدردی با کارگران کشته شده و آسيب ديده در محيط کار، خواهان بهتر شدن قوانين ايمنی کار و مجازات صاحب کارانی خواهند شد که مسبب مرگ و يا نقص عضو کارگران در محيط کار شده اند.
کارگران در اين روز در سراسر دنيا به ياد همکاران قربانی خود، کارزار همبستگی و گرامي‌داشت و همدردی با خانواده‌های کارگران قربانی را به راه خواهند انداخت و برنامه‌های آموزشی و اعتراضی گوناگونی را عليه سياست‌ها و قوانينی که باعث قربانی شدن ميليون‌ها کارگر در سال مي‌شود سازمان خواهند داد.
کارگران ايران در شرايطی اين روز را گرامی ميدارند که وضعيت ايمنی در محيط های کار در بدترين شرايط در طی چند دهه گذشته قرار دارد. راننده ای که در پشت فرمان اتوبوس در هوای بسيار آلوده کار ميکند، کارگران معادن، پالايشگاه، پتروشيمي، ماشين سازي، معلمی که تدريس ميکند تا کارگر کشاورزی و همه و همه از اين قاعده متثنی نيستند و زنان و کودکان کارگر جدا از اين که به دليل انجام کارهای سخت و زيان‌آور قربانی حوادث شغلی مي‌شوند، همچنين قربانی آزار و اذيت جنسی برخی کارفرمايان و همکاران مرد خود نيز مي‌گردند.
وجود ميليونها کارگر بيکار، تحميل قرار دادهای موقت بر کارگران، نبود امنيت شغلی و بختک اخراج سازی و تعطيلی يکی پس از ديگری شرکت ها و کارخانجات آنچنان سايه شوم خود را بر سر کارگران انداحته است که امروزه پيدا کردن شغل، حفظ آن و تلاش برای بدست آوردن لقمه نانی به اولويت اول زيست کارگران در ايران تبديل شده است، بطوريکه در اين ميان مطالبات مربوط به بهداشت و ايمنی کار در رده فراموش شده ترين و آخرين مطالبات کارگران ايران قرار گرفته است.
افزون بر غيرايمنی بودن محيط کار که سالانه هزاران کارگر در ايران را قربانی خود ميکند از ديگر سو وجود دستگاه‌های گوناگون انتظامی و امنيتی و حراستی و اطلاعاتی در محيط‌های کار، امنيت روحی و روانی کارگران ايران را پيوسته به مخاطره انداخته است. تحت چنين شرايطی کارگری که مي‌خواهد برای پيش‌برد مطالبات خود و بهبود شرايط کار و ايمنی اش قدمی بردارد بلافاصله مورد تهديد، بازجويی و ضرب و شتم نيروهای حراست و انتظامی و امنيتی قرار ميگيرد و کم نيستند کارگرانی که در طول سالهای گذشته و هم اکنون به دليل طرح مطالبات خود اخراج و روانه‌ی زندان‌ها شده اند و آسيب‌های روحی و روانی غير قابل جبرانی بر آنان و خانواده هايشان وارد آمده است.
آمارهای تکان‌دهنده‌ و روند رو به افزايش حوادث ناشی از نبود اطلاعات و آموزش ايمنی در محيط کار در طی سال‌های گذشته نشان مي‌دهد که اساسا صيانت و حفاظت از جان کارگران و زحمتکشان و پاسخگويی به مطالبات عادلانه آنان و بهبود شرايط کار در دستور کار سيستم موجود قرار ندارد و روند چاره‌جويی و پيشگيری برای کاهش حوادث شغلی برای مجموعه سيستم مديريت و قانون‌گذار از ذره ای اهميت برخوردار نيست.
در اين ميان محروميت کارگران ايران از تشکلهای مستقل خود، يکی از حلقه های اصلی مجموعه عواملی است که امروزه کارگران ايران را در چنين موقعيت آسيب پذيری در رابطه با وجود ايمنی در محيط کار قرار داده است. وجود تشکلهای مستقل کارگری و آموزش در محيط کار يکی از حياتی ترين ابزارها جهت بهبود شرايط کار و کاهش حوادث شغلی است که از ديگر سو ميتواند باعث تغييراتی بنيادی در وضعيت کنونی طبقه کارگر ايران بشود.
ما همراه و همگام با کارگران جهان 28 آوريل روز جهانی همدردی با کارگران آسيب ديده و روز اعتراض به نبود ايمنی در محيط کار را گرامی ميداريم و با اعتراض به شرايط وخيم نبود ايمنی در محيطهای کار ضمن اعلام همدردی با عموم کارگران آسيب ديده و خانواده هايشان در ايران و سراسر جهان، خواهان بکار گيری بالاترين استانداردهای ايمنی در محيط کار هستيم و سيستم موجود را مسئول بلاواسطه قربانيان حوادث ناشی از کار ميدانيم.

سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
سنديکای کارگران شرکت نيشکر هفت تپه
اتحاديه آزاد کارگران ايران
هيئت بازگشائی سنديکای فلز کار و مکانيک
هيئت بازگشايی سنديکای کارگران نقاش
انجمن صنفی کارگران برق و فلز کار کرمانشاه
کميته پيگيری ايجاد تشکلهای آزاد کارگری
کميته هماهنگی برای کمک به ايجاد تشکلهای کارگری
انجمن دفاع از کارگران اخراجی و بيکار سقز
شورای زنان

2010-04-29T13:08:00.000+02:00

كانون نویسندگان ایران بمناسبت اول ماه مه، روز جهانی كارگر :

كارگرانی كه به خاطر پی‌گیری حق مسلّم خود در بند شده‌اند را آزاد کنید

اول ماه مه، روز جهانی كارگر است. در سال ۱۸۸۶ در چنین روزی ۱۰۰هزار كارگر در شیكاگو، آمریكا، با درخواست ۸ ساعت كار روزانه به خیابان‌ها آمدند. اما پلیس تظاهرات و راه‌پیمایی كارگران را وحشیانه سركوب كرد و چهار تن از رهبران طبقه كارگر را به جوخه‌ی اعدام سپرد. از آن پس در بیش‌تر كشورهای جهان، زنان و مردان كارگر و تشكل‌های آزاد كارگری هر سال در اول ماه مه، آزادانه و فارغ‌بال، به خیابان‌ها می‌آیند و با جشن و پای‌كوبی خاطره‌ی این روز را گرامی می‌دارند. در این روز كارگران بار دیگر بر حق خود برای برپاداشتن جهانی فارغ از ستمِ سرمایه، استثمار، نابرابری، تبعیض جنسیتی، بیكاری و ترس از بیكاری، اعدام و شكنجه، جنگ و آزادی‌كُشی و سانسور، و در یك كلام،‌ ساختن جهانی شایسته‌ی انسانِ آزاد پا می‌فشارند.

در ایران، اگرچه روز جهانی كارگر را،‌ هم در اواخر رژیم گذشته و هم پس از انقلاب در حاكمیت كنونی، ظاهراً به رسمیت شناخته‌اند، در واقعیت امر، همواره از تشكیل هر گونه تشكل آزاد و مستقل كارگری با سركوب و بند و زندان جلوگیری شده، و اول ماه مه - روز كارگر- یا روز تعقیب و گریز و ضرب ‌وشتم كارگران بوده است یا روز نمایش‌های فرمایشی دولتی.

كانون نویسندگان ایران،‌ كه تشكلی آزاد و مستقل است، ضمن شادباش این روز فرخنده به كارگران و همه‌ی مردم زحمتكش، به حكم منشور خود كه خواهان آزادی بیان و قلم و اندیشه در همه‌ی عرصه‌ها برای همگان است، بر پا داشتن تشكل‌های آزاد و مستقل كارگری و برگزاری آزادانه‌ی جشن بزرگ اول ماه مه را حق بی‌چون‌وچرای كارگران ایران می‌داند، و خواهان آزادی همه‌ی كارگرانی است كه به خاطر پی‌گیری این حق مسلّم خود در بند شده‌اند.

كانون نویسندگان ایران
۹ اردیبهشت ۸۹

اعلامیه کانون ایرانیان مبارز- استکهلم به مناسبت روز جهانی کارگر

2010-04-28T16:32:00.000+02:00

اول ماه مه و تقابل دو جبهه

مخالفت با استثمار ، بی عدالتی و ظلم، یعنی، دفاع از حقوق انسانی، یعنی، مقابله با توحش و بربریت. مخالفت و مبارزه با عاملین استثمار ، بی عدالتی و ظلم ،عکس العملی انسانی است .
مبارزه با آمرین و عاملین آزار و اذیت ، اخراج و دستگیری ، زندان و شکنجه کارگران و دیگر مزد بگیران تحت ستم، زمانی که به جنبشی گسترده تبدیل شود میتواند سٌد راه پیشروی استبداد و استثمار شود .
ایجاد سندیکا ها و اتحادیه هاي کارگری و تشكل هاي مردمی ، و تبدیل آنها به شبکه های سراسری ، در خدمت پدیداری و تداوم مبارزات کارگران و دیگر مزدبگیران تهیدست است.
کارگران با پیکارهای روزمره برای منافع ملموس خودشان است که پیوند خود با طبقات و اقشار جامعه را کشف میکنند و با دست یابی به آگاهی های عمیق تر، از جمله آگاهی هائی که توسط عنصر آگاه بدرون جنبش مردمی آورده میشود، در رابطه با پیچیدگی مناسبات اجتماعی و سازمان یابی های لازم، ضرورت گریز ناپذیر مبارزه برای رهائی از خفقان حکومت استبدادی و مبارزه علیه هر نوع بهره کشی انسان از انسان را کشف مینمایند.

با توجه به این حقایق ؛

* - نمی بایست در مقابل بریدن زبان منصور اسالو و شکنجه او و دهها رفیق و همرزم كارگر او بی تفاوت باشیم.
* - نمی بایست بی تفاوت به وضعیت میلیونها خانواده کارگری باشیم که حقوق شان یک سوم خط فقر است و همین مبلغ ناچیز نیز ماهها و گاهی سالها به تعویق می افتد.
* - نمی بایست بی تفاوت به وضعیت زندگی بیش از هفت میلیون کارگری باشیم که در شرایط فقر و بی حقوقی و استیصال تن به قرار داد موقت و سفید امضاء داده و به بردگی کشیده می شوند و هر لحظه در اضطراب اخراج و بیکاری بسر می برند.
* - با توجه به این حقیقت که در ایران از نزدیک به هشت میلیون کارگر، فقط 700000 نفر تحت پوشش قانون کار و خدمات اجتماعی و درمانی هستند، نمی بایست نسبت به درد رنج کارگران و دیگر مزدبگیران تحت ستم بی توجه باشیم.
* - نمی بایست شاهد بی تفاوت بهره کشی نزدیک به صدها هزار کودک کار باشیم، که در بدترین شرایط کار می کنند و در معرض بیماریهای گوناگون و تجاوز و تعرض و انحرافات گوناگون اجتماعی هستند و هیچگونه زمینه مناسبی برای تحصیل آنان فراهم نیست.
* - نمی بایست شاهد بی تفاوت استثمار ودرد و رنج مضاعف زنان کارگر و زحمتکشی باشیم که تنها نان آور خانواده هستند وحتی از همکاران مرد خود کمتر مزد می گیرند .
* - نمی بایست شاهد بی تفاوت درد و رنج میلیونها کارگر و زحمتکش بیکاری باشیم که از هیچگونه حمایت قانونی و اجتماعی برخوردار نیستند و برای گذران زندگی حتی مجبور به فروش کلیه شان می شوند.
* - نمی بایست شاهد بی تفاوت استثمار ودرد و رنج صدها هزار معلم زحمتکشی باشیم که در زیر سرکوب های رژیم و فشارهای طاقت فرسای مخارج زندگیشان، بسیاری از آنان برای گذران زندگی شان، ناچارند دو شغله باشند.
در اول ماه مه صف ها مشخص می شود .
جمهوری اسلامی ایران، از هم اکنون مامورین سرکوبگر تا دندان مسلح و کارد های سلاخی و دستگاههای شلاق و شکنجه و زندانهایش را آماده کرده است.
بیائیم نشان دهیم که بی تفاوت نیستیم
بیائیم دوش به دوش کارگران و زحمتکشان میهنمان با توحش و بربریت مبارزه کنیم
بیائیم حمایت کارگران جهان را از کارگران و زحمتکشان ایران جلب کنیم
بیائیم از همبستگی کارگران و زحمتکشان جهان دفاع کنیم
بیائیم نشان دهیم که انسانیم!
کانون ایرانیان مبارز- استکهلم

ما از شما دعوت میکنیم تا در تظاهرات روز اول ماه مه بهمراه دیگر نیروهای مترقی سوئدی و خارجی در حمایت از طبقه کارگر شرکت نمائید و افکار عمومی را از جمله به حمایت از کارگران و دیگر مزدبگیران تهیدست ایران فراخوانید.
ساعت تظاهرات : 12:00 محل تظاهرات : Medborgarplatsen - Stockholm

Första maj: KLASSKAMP
Att vara emot exploatering och orättvisor betyder att försvara mänskliga rättigheter,
Att vara emot barbariska handlingar och kämpa mot de som orsakar explorering och orättvisor är en human reaktion.
Förutsättningen för att sätta stopp för diktaturer är att organisera lands-omfattande kamp för demokrati och frihet så att uppsägningar, arresteringar, fängelsestraff och tortyr av arbetare upphör.
Att etablera fackliga organisationer, fackförbund och folkliga organisationer blir ett steg i rätt riktning för att förvandla dessa till nätverk så att arbetarnas och övriga löntagarnas kamp får kontinuitet.
Arbetare fördjupar sina kunskaper om klasskampen på olika sätt. Ett sätt är genom sin dagliga kamp för fackliga krav och på så sätt upptäcker de hur deras liv är i interaktion med övriga sociala grupper i samhället. Ett annat sätt är att progressiva krafter för vidare sina kunskaper in de folkliga rörelserna som då kan växa i sin uppfattning om de mest avancerade sociala infrastrukturen och därmed kan de organisera sig tillräckligt för att ha förstålse för att upprätthålla kampen mot hela systemet och kampen mot utsugning.
Utifrån ovanstående fakta:
• Vi ska inte negligera om censur sensor och tortyr av Mansour Osanloo och hans arbetarkamrater
• Vi ska inte negligera den livsituation som millionstals arbetarfamljer har. Deras lön ligger en tredje del under fattigdomsgränsen och även denna minimala summa betalas inte i tid, ibland först efter ett år
• Vi ska inte negligera den livsituation som 8 millioner arbetare lider av; fattigdom, utan rättigheter och med slitsamma arbetsvillkor där alla tvingas acceptera visstidanställningar eller vilkorslösa kontrakt, Trots detta hotas de varje sekund av uppsägning eller arbetslöshet
• Vi ska inte negligera att endast 700 000 av 8 millioner arbetare är försäkrade på jobbet, socialt och medicinskt. Sådant lidande får inte nonchaleras.
• Vi ska inte negligera den exploatering av hundratusentals barnarbetare som sker. Många lever under de sämsta förhållanden och hotas av sjukdomar, våldtäkter och övriga övergrepp och sociala misär. De har inte ens möjlighet tilll utbildning.
• Vi ska inte negligera kvinnorna som är dubbelt förtryckta pga av sitt kön och pga ekonomi.Kvinnorna tjänar alltid mindre än sina manliga kollegor.
• Vi ska inte negligera det lidande som milliontals arbetare har. De har inga rättigheter eller socialt stöd överhuvudtaget och blir ibland tom tvungna att sälja sina njurar och andra organ.
• Vi ska inte negligera om exploatering och lidande för hundratusentals lärare som under tryck från regimen och för att överleva är tvugna att ha två jobb för att klara det minimum i sina liv
:Första maj blir fronterna tydliga
Islamiska regimen har redan nu har förberett sig för att fängsla, tortera och piska sina motståndare genom sina beväpnade poliser och agenter
Låt oss visa att vi bryr oss om kampen för frihet och demokrati.
Låt oss kämpa mot islamiska regimens barbariska handlingar och solidarisera med iranska arbetarklasssen och deras rättigheter.
Låt oss uppmärksamma världen och få deras stöd till iranska arbetare och fattiga lönetagares kamp.
Låt oss försvara solidaritet emellan arbetarna i världen
Kämpande iranska förbundet - Stockholm
Härmed bjuder vi in till att delta i demonstrationer i första maj tillsammans med svenska och invandrar progressiva krafter och på så sätt uppmärksamma kraften om arbetarmakt.
demonstration
Tid: kl.12.00
Plats: Medborgarplatsen- Stockholm

2010-04-28T16:10:00.000+02:00

بیانیه کانون مدافعان حقوق کارگر

به مناسبت روز جهانی کارگر، اردیبهشت 1389

سال گذشته را در حالی سپری کردیم که یکی از پرتنش ترین سال ها در تحمیل دردها و آلام به مردم زحمتکش وکارگران بود. در جشن روز کارگران در سال گذشته، یورش خشم آگین نیروهای امنیتی به تجمع مسالمت آمیز کارگران، ده ها نفر از آنان را روانه زندان کرد و پس از آن نیز اعتراضات مردم برای حق طبیعی تجمع آزاد بارها و بارها مورد حمله و یورش قرار گرفت.

خواسته های به حق مردم که در سی سال گذشته انباشته شده بود و با اعتراضات خیابانی بیان می شد، به شدت مورد سرکوب قرار گرفته و بخش بیشماری از اعتراض کنندگان کشته یا به بدترین وجه دستگیر شده، مورد آزار قرار گرفته و روانه زندان ها شدند.

کارگران نیز همراه با سایر اقشار زحمتکش، معلمان، دانشجویان و مردم معترض به نبود آزادی های اجتماعی بارها و بارها اعتراضات خودشان را به اشکال مختلف بیان کردند.

از سوی دیگر بیکاری فقر و تنگدستی اخراج و فشارهای مختلف ، زندگی کارگران و سایر زحمتکشان را در سال گذشته به شدیدترین وجه مورد حمله قرار داد. از هم اکنون طرح هدفمند کردن یارانه ها نیز می رود تا زندگی مشقت بارتری را برای کارگران و حقوق بگیران در سال جاری رقم زند.

ما ضمن حمایت از اعتراضات به حق مردم زحمتکش در سال گذشته و با پافشاری بر خواسته های روز کارگر در سال 88 و حمایت از خواسته های قطعنامه تشکل های کارگری در 89 اعلام می کنیم:

1- ایجاد تشکل های کارگری صنفی، سندیکایی و شورایی حق مسلم کارگران ، زحمتکشان معلمان و سایر اقشار مردم است و اعمال قدرت مردم تنها از طریق ایجاد نهادهای انتخابی در همه شئون زندگی و درمحل کار امکان پذیر است. این خواسته به حق مردم برای انتخاب نمایندگان خود در همه ی زمینه ها باید پیگیری شود.

2- ایجاد یک زندگی شرافتمندانه انسانی که در آن نیازهای اولیه زندگی از قبیل کارمناسب، خوراک، پوشاک، مسکن ، آموزش و پرورش و بهداشت وبیمه های اجتماعی برای همگان تامین باشد، حق مسلم هر انسانی است واین امر جز با محو استثمار انسان از انسان میسر نخواهد شد.

3- وجود جامعه ای امن وعاری از خشونت شکنجه و زندان و اعدام خواست همه ی کارگران و زحمتکشان ومردم تحت ستم است و این مهم جز با برابری کامل انسان ها اعم از زن و مرد، اقوام و ملیت ها امکان پذیر نخواهد بود.

4- هر جامعه ای که در آن کودکان و زنان از احترام بیشتری برخوردار باشند متمدن تر است. کار کودکان مصداق بارز ظلم و ستم بر جامعه است و باید محو گردد.

5- آزادی بیان واندیشه بی حصر واسثتثنا حق مسلم همگان است.

ما ضمن پشتیبانی از تمام خواسته های آزادی خواهانه مردم اعلام می کنیم که طرفداران دروغین کارگران و زحمتکشان و پشتیبانان سیاست های نئو لیبرالی در قالب طرفداران بازار آزاد و یا استثمار آزاد و دفاع از نظام سرمایه داری غم خوار کارگران و زحمتکشان نبوده و تنها می خواهند از آنان به عنوان سیاهی لشگر برای سهم خواهی بیشتر از نظام موجودند استفاده کنند واعلام می کنیم که کارگران و زحمتکشان تنها به نیروی خود و با تکیه بر تشکل های مستقل مردمی، که آن را در جریان مبارزه بدست خواهند آورد از حقوق حقه ی خود برای رسیدن به یک جامعه ی انسان محور ، خواسته های خود رابه هر طریق دنبال خواهند کرد.

کانون مدافعان حقوق کارگر

8 اردیبهشت 89

2010-04-27T08:25:00.000+02:00

قطعنامه مشترک روز جهاني کارگر ( تشکل هاي کارگري ايران)

اول ماه مه روز همبستگي بين المللي طبقه کارگر و روز اعتراض جهاني کارگران به فقر و فلاکت و نابرابري است. در اين روز ميليونها کارگر در سراسر جهان دست از کار مي کشند، خيابانها را به تسخير خود در مي آورند و با اعلام خشم و انزجار از مصائب بي شماري که نظام سرمايه داري بر بشريت تحميل کرده است، رهائي از ستم و استثمار و بر پائي دنيائي بهتر را فرياد ميزنند.

قطعنامه مشترک روز جهاني کارگر

( تشکل هاي کارگري ايران)

اول ماه مه روز همبستگي بين المللي طبقه کارگر و روز اعتراض جهاني کارگران به فقر و فلاکت و نابرابري است. در اين روز ميليونها کارگر در سراسر جهان دست از کار مي کشند، خيابانها را به تسخير خود در مي آورند و با اعلام خشم و انزجار از مصائب بي شماري که نظام سرمايه داري بر بشريت تحميل کرده است، رهائي از ستم و استثمار و بر پائي دنيائي بهتر را فرياد ميزنند.

طنين اعتراض به مشقات نظام سرمايه داري و برابري خواهي کارگران در اقصي نقاط جهان در حالي در روز اول ماه مه پهنه گيتي را در برميگيرد که علاوه بر ممنوعيت برگزاري مراسم اين روز در ايران، هم اکنون بسياري از کارگران برگزار کننده مراسم اول ماه مه سال 88 يا به زندان محکوم شده اند و يا در معرض صدور احکام سنگين قضائي قرار دارند و دهها تن از فعالين و رهبران کارگري به جرم برپائي تشکلهاي کارگري و دفاع از حقوق انساني شان در زندانها بسر ميبرند.

تحميل چنين ابعاد وحشتناکي از بي حقوقي اجتماعي بر کارگران ايران در شرايطي است که سيستم سرمايه داري ايران پس از گذشت سه دهه از انقلاب بهمن 57، دستمزد کارگران را به يک چهارم مبلغ زير خط فقر تقليل داده و با عدم پرداخت بموقع اين دستمزدها و اخراج و بيکار سازي توده هاي عظيمي از کارگران و رواج قراردادهاي موقت و سفيد امضا شرايط به غايت جهنمي را بر ميليونها خانواده کارگري تحميل کرده است و امروزه براي تضمين بيش از پيش سود آوري سرمايه با به تعطيلي کشاندن کارخانه ها و طرح قطع يارانه ها در صدد است تا آخرين لقمه ها براي زنده ماندن ميليونها خانواده کارگري را از سفره آنان به جيب صاحبان سرمايه سرازير کند.

اما همانگونه که ما کارگران ايران در انقلاب بهمن 57 و سالهاي اخير نشان داديم تاب تحمل اينهمه فلاکت و بي حقوقي را نخواهيم آورد و عليرغم زندان و سرکوب، پيشاپيش عموم مردم ايران در مقابل لگد مال شدن بديهي ترين حقوق انساني خود ايستادگي خواهيم کرد و اجازه نخواهيم داد بيش از اين حق حيات و هستي ما را به تباهي بکشانند. ما توليد کنندگان اصلي تمامي ثروتها و تعمات موجود در جامعه هستيم و داشتن يک زندگي انساني مطابق با بالاترين استانداردهاي زندگي بشر امروز را حق مسلم خود و عموم توده هاي مردم ايران ميدانيم.

در اين راستا ما ضمن اعتراض به وضعيت موجود که از روز جهاني کارگر سال گذشته به اين سو کارگران و عموم توده هاي مردم ايران را بيش از پيش در معرض سرکوب و تحميل بي حقوقي قرار داده است بر تحقق مطالبات زير پاي مي فشاريم و خواهان تحقق فوري و بي قيد شرط همه آنها هستيم:

1- برپايي تشكل هاي مستقل از دولت و کارفرما، اعتصاب، اعتراض، راهپيمائي، تجمع و آزادي بيان حق مسلم ما است و اين خواسته ها بايد بدون قيد و شرط به عنوان حقوق خدشه ناپذير اجتماعي كارگران و عموم مردم ايران به رسميت شناخته شوند

2- ما طرح قطع يارانه ها (هدفمند کردن يارانه ها ) و حداقل دستمزد 303 هزار توماني را تحميل مرگ تدريجي بر ميليونها خانواده کارگري ميدانيم و خواهان توقف فوري طرح قطع يارانه ها و افزايش حداقل دستمزدها به يک ميليون تومان هستيم

3- دستمزدهاي معوقه كارگران بايد فورا" و بي هيچ عذر و بهانه اي پرداخت شود و عدم پرداخت آن بايستي به مثابه يك جرم قابل تعقيب قضائي تلقي گردد و خسارت ناشي از آن به كارگران پرداخت شود

4- اخراج و بيكار سازي كارگران به هر بهانه اي بايد متوقف گردد و تمامي كساني كه بيكار شده و يا به سن اشتغال رسيده اند و آماده به كار هستند بايد تا زمان اشتغال به كار از بيمه بيكاري متناسب با يك زندگي انساني برخوردار شوند

5- ما خواهان محو قراردادهاي موقت و سفيد امضاء، تامين امنيت شغلي كارگران و تمامي مزد بگيران ، رعايت بالاترين استاندارد هاي بهداشت و ايمني کار و بر چيده شدن تمامي نهادهاي دست ساز دولتي از محيطهاي کار هستيم

6- ما خواهان لغو مجازات اعدام و آزادي فوري و بي قيد و شرط ابراهيم مددي ، منصور اسالو ، علي نجاتي و کليه فعالين کارگري و ديگر جنبش هاي اجتماعي و اعتراضي از زندان و توقف پيگرد هاي قضايي عليه آنان هستيم .

7- ما ضمن محكوم كردن هر گونه تعرض به اعتراضات کارگري و اعتراضات مردمي، اعتراض به هر گونه بي حقوقي و ابراز عقيده را حق مسلم و خدشه نا پذير کارگران و عموم مردم مي دانيم

8- ما خواهان لغو کليه قوانين تبعيض آميز نسبت به زنان و تضمين برابري کامل و بي قيد و شرط حقوق زنان و مردان در تمامي عرصه هاي زندگي اجتماعي، اقتصادي، سياسي، فرهنگي و خانوادگي هستيم

9- ما خواهان برخورداري تمامي بازنشستگان از يك زندگي مرفه و بدون دغدغه اقتصادي و رفع هرگونه تبعيض در پرداخت مستمري بازنشستگان و بهره مندي آنان از تامين اجتماعي و خدمات درماني هستيم

10- کار کودکان بايد محو گردد و تمامي کودکان بايد جداي از موقعيت اقتصادي و اجتماعي والدين، نوع جنسيت و وابستگي هاي ملي و ن‍‍ژادي و مذهبي از امكانات آموزشي، رفاهي و بهداشتي يكسان و رايگاني برخوردار شوند

11- ما بدينوسيله پشتيباني خود را از تمامي جنبش هاي اجتماعي آزادي خواهانه اعلام مي داريم و دستگيري، محاكمه و به زندان افكندن فعالين اين جنبش ها را قويا" محكوم مي كنيم

12- ما ضمن اعلام حمايت قاطعانه از مطالبات معلمان، پرستاران و ساير اقشار زحمتكش جامعه ، خود را متحد آنها مي دانيم و خواهان تحقق فوري مطالبات آنان هستيم

13- ما بخشي از كارگران جهان هستيم و اخراج و تحميل هر گونه تبعيض بر كارگران مهاجر افغاني و ساير مليت ها را به هر بهانه اي محكوم مي كنيم

14- ما ضمن قدرداني از تمامي حمايت هاي بين المللي از مبارزات كارگران در ايران و حمايت قاطعانه از اعتراضات و خواسته هاي كارگران در سراسر جهان خود را متحد آنان مي دانيم و بيش از هر زمان ديگري بر همبستگي بين المللي كارگران براي رهايي از مشقات نظام سرمايه داري تاكيد مي كنيم

15- اول ماه مه بايد تعطيل رسمي اعلام گردد و در تقويم رسمي كشور گنجانده شود و هر گونه ممنوعيت و محدوديت برگزاري مراسم اين روز ملغي گردد

زنده باد اول ماه مه

زنده باد همبستگي بين المللي كارگران

1 مه 2010

11ارديبهشت1389

سنديکاي کارگران شرکت واحد اتوبوسراني تهران و حومه

سنديکاي کارگران شرکت نيشکر هفت تپه

اتحاديه آزاد کارگران ايران

هيئت بازگشائي سنديکاي فلز کار و مکانيک

هيئت بازگشايي سنديکاي کارگران نقاش

انجمن صنفي کارگران برق و فلز کار کرمانشاه

کميته پيگيري ايجاد تشکلهاي آزاد کارگري

کميته هماهنگي براي کمک به ايجاد تشکلهاي کارگري

انجمن دفاع از کارگران اخراجي و بيکار سقز

شوراي زنان

2010-04-27T05:48:00.001+02:00

گزارش اولین جلسه عمومی کانون ایرانیان مبارز – استکهلم

در روز یکشنبه 25 آپریل 2010 از ساعت 14 الی 17 در مرکز آموزشهای کارگری منطقه سوندبی بری استکهلم ، بدنبال فراخوان پایه گذاران کانون ایرانیان مبارز برای شرکت در جلسه عمومی این کانون، 16 نفر از فعالین ایرانی عرصه های سیاسی – اجتماعی ساکن استکهلم در این جلسه شرکت نمودند.

مسئول منتخب جلسه بعد از خوش آمد گوئی به حضار، گزارش کوتاهی از نشستها و مذاکرات و توافق نظرها حول پلاتفرم مشترک کانون ارائه داد؛ سپس یکی دیگر از پایه گذاران کانون توضیحات مبسوطی در مورد دیدگاهها و نقطه نظرات مطروحه در منشور داد ؛ بعد از آن سئوالاتی توسط مدعوین حول دیدگاهها ، شیوه های کار ، نحوه ارتباطات و عرصه های گوناگون ارتباطات و مسائل مورد توجه ایرانیان داخل کشور مطرح گردید و به مدت یک ساعت و نیم مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت.
ماحصل و جمع بندی بحث و گفتگوها که در زیر عنوان میشود باتفاق آرا تصویب شد.

1- تائید پلاتفرم
2- برگزاری کنفرانسها و جلسات مشترک با سایر تشکل هائی که می خواهند از مبارزات مردم ایران حمایت کنند.
3- موضعگیری در رابطه با تحولات داخل کشور.
4- خبر رسانی از مبارزات مردم ایران و نقض مکرر و دائمی حقوق مردم توسط حاکمیت ایران
5- جلب حمایت مردم ، احزاب و سازمانها و تشکل های مترقی و مردمی در سوئد از مبارزات آزادیخواهانه مردم ایران. 6- سازماندهی تحرکات کانون در جهت تحقق اهداف کانون.
7- انتخاب مسئولین براي پیگیری و ایجاد هماهنگی امور كانون
در پايان جلسه خانمها : مريم و فرشته و آقايان :امين ، احمد، حيدر، نادر و حميد به عنوان مسئولین پیگیری و هماهنگی امور كانون به اتفاق آرا انتخاب شدند و جلسه بعد از سه ساعت بحث و گفتگو و تصمیم گیری مثبت در محیطی بسیار آرام و دوستانه و صمیمانه در ساعت 17 خاتمه یافت.
25.4.2010

2010-04-26T18:22:00.000+02:00

ما کی هستیم – با کی هستیم – و چرا ما همه با هم نیستیم

اصولا معنی شعار "ما همه با هم هستیم" ، که توسط مردم ایران از 22 خرداد 1388 به بعد سر داده شد، چه می باشد؟
غرض از نوشتار این مطلب آشنا نمودن هموطنان گرامی به اساس سیاست و موازین پایه ای کانون ایرانیان مبارز می باشد، تا قادر گردیم در کنار یکدیگر با تفاهم مشترک، مبارزه علیه رژیم جهل و جنایت سرمایه داری جمهوری اسلامی را با درایت و صلابت هر چه بیشتر به پیش بریم.
تظاهرات با شکوه میلیونی مردم ایران که در اعتراض به "انتخابات" تقلبی دوره دهم ریاست جمهوری اسلامی از 22 خرداد 1388 بوقوع پیوست و ارکان رژیم بربرمنش را به لرزه مرگ درآورد، عاملی بود تا جنبش خارج از کشور را بحرکت درآورده و در عین حال مرز بین دوست و دشمن را روشن تر نماید. تشکل های گوناگون به تکاپو افتادند و هر یک در حد توان خویش سعی نمودند تا خویشتن را مدافعین راستین مبارزات مردم ایران جلوه دهند. در این میان عناصر مرتجع و عقب مانده که توسط انقلاب بهمن 57 به موزه تاریخ پیوسته بود ند ، فرصت را جهت مختوش نمودن تاریخ غنیمت شمرده و سعی وافر نمودند با پول سنای امریکا و سازمان های جاسوسی کشور های امپریالیستی و صهیونیستی چهره نمائی کنند و خود را انقلابی دوآتشه نشان دهند. متاسفانه پاره ای از عناصر وطن پرست که معنی شعار "ما همه با هم هستیم" مردم ایران را بدرستی درک نکرده بودند بدام خود کشیدند.
کانون ایرانیان مبارز متشکل از افرادی است که برای ایرانی آزاد و شکوفان، ایرانی مستقل و دموکراتیک، ایرانی که توسط خود مردم ایران زمین، بدور از قدرت اجنبی ساخته شود و عدالت اجتماعی بمعنی واقعی در آن جاری گردد مبارزه می کند، ماوظیفه خود می دانیم که بمنظور دفاع حقیقی از جنبش بحق اعتراضی مردم ایران وارد کارزار مبارزاتی گردیم.
در مجموع اعضای کانون اعتقادی راسخ دارند که تمامی "انتخابات" انجام شده رژیم از بدو تاسیس جمهوری اسلامی تا کنون تقلبی بوده و خواهد بود. دلیل آن نیز روشن است. چراکه تجربه بیش از سی سال حکومت خون و شمشیر رژیم اسلامی بما میآموزد؛ در چارچوب نظام جمهوری اسلامی امکان برگزاری یک انتخابات دموکراتیک مقدور نیست. زیرا این رژیم هرگز اصلاح پذیر نمی باشد.
تجربه مبارزاتی بما آموخته است؛ که جهت برگزاری هر انتخابات آزادی باید مقدمات دموکراتیک انتخابات مهیا باشد. باید آزادی تحزب و تشکل، و سازمانهای صنفی و سیاسی برسمیت شناخته شوند. باید آزادی قلم و بیان و اندیشه برسمیت شناخته شود. باید آزادی اتحادیه های کارگری برسمیت شناحته شود. باید به سانسور مطبوعات و رسانه های گروهی خاتمه داده شود و امکانات برابر برای تمامی تشکلات و فعالین سیاسی برقرار گردد. باید هرگز انسانها بخاطر بیان اندیشه زندانی و شکنجه نگردند. باید به اعدام انسانها پایان داده شود. به یک کلام ؛باید شرایطی فراهم گردد که اساسا حق انتخابات آزادنه با اراده آزاد برای هر فردی برسمیت شناخته گردد. تجربه بما در عمل نشان داده است که بدون وجود چنین مقدماتی،هر انتخابی در هر کجای جهان و از جمله در ایران انجام گردد، تقلبی خواهد بود. لذا تجربه بما می آموزد که؛ رژیم جمهوری اسلامی هرگز قادر نخواهد شد مقدمات بر شمرده را فراهم گرداند. بنابراین هرگز نباید چهره خونبار چنین رژیم وحشی را آرایش نمود، و دیو آدامخوار را انسانی جلوه داد.
لذا می توانیم با تمام کسانی که به اصول برشمرده فوق اعتقاد راسخ دارند در یک صف متحد، همه ما با هم در ایران مبارزه نمائیم و رژیم را در این عرصه تحت فشار قرار دهیم ، تا شرایط براندازی وی فراهم گردد.
ما اعتقاد راسخ به مبارزه ضد امپریالیستی و مبارزه دمکراتیک داریم، و این دو را در ارتباط جدا نشدنی از هم می دانیم.
در واقع مبارزه ملی یک مبارزه ضد امپریالیستی است،مبارزه ای علیه قدرت خارجی و برای حفظ استقلال و حاکمیت ملی است. مبارزه دموکراتیک مبارزه ای برای دستیابی به حقوقی است که منافع عمومی خلق را که اکثریت اهالی جامعه است، در برگیرد. حقوق و خواست های دموکراتیک از زمره این حقوق عمومی می باشند. لذا این دو بخش مبارزه، لازم و ملزوم یکدیگر هستند و جدا نمودن آنها از هم می تواند صدمات جبران ناپذیری به مبارزه مردم ایران بزند.
بدیهی است برای مبارزه علیه امپریالیسم نمی توان از امدادهای غیبی کمک گرفت، بلکه باید توده های مردم را بسیج و سازماندهی نمود. وقتی نیروی خلق آگاهانه بسیج شود و مصمم گردد که نیروهای اجنیی را از کشورش بیرون بریزد، امپریالیسم غول آسا با تمامی سلاحهای مخوفش در مقابل وی بی مقدار خواهد بود. تجربه مبارزات مردم ویتنام، الجزایر، عراق در مقابل ماست. ولی باید توجه داشت که بسیج توده های مردم برای مبارزه فداکارانه علیه تجاوز امپریالیستی بدون به رسمیت شناختن حقوق دموکراتیک آنها مقدور نیست.مبارزه برای تحقق حقوق مردم، ارزش قائل شدن برای مردم، قبول کردن این امر که انسان ها دارای حقوقی هستند که دستاورد تاریخی بشریت است، و هیچ قوم و گروه و دارودسته ای مجاز نیست این حقوق را بطور کلی و خودسرانه از آنها سلب نماید، از جمله مواردی هستند که به بسیج توده های عظیم مردم یاری می رسانند و آنها را آماده فداکاری می نماید.
از این جهت است که مبارزه ملی همواره باید با مبارزه دموکراتیک همراه باشد. مبارزه دموکراتیک بخش لاینفک مبارزه ملی است.
مبارزه مردم ایران بر ضد ستمگری و استبداد، برای یک زندگی سعادتمند و آزاد از 22 خرداد شروع نشده است.
تاریخ مبارزات مردم ایران از 22 خرداد نیست، چرا که باین معنی خواهد بود که گویا هر آنچه قبل از 22 خرداد بوقوع پیوست بر وفق مراد بوده است.
مردم غیور ایران همواره از انقلاب مشروطیت تا بحال درجهت همین خواستهای امروزین یعنی ایجاد جامعه انسانی و زندگی شرافتمندانه بر ضد حکومت های ستمگر، دیکتاتور، مستبد و قدرت های چپاولگر خارجی مبارزه کرده اند و می کنند. این مبارزه بیش از یک قرن ادامه دارد و علیرغم فراز و نشیبی که دارد، ادامه خواهد داشت و تا ظلم و ستم وجود دارد، پایان نخواهد پذیرفت.

چرا ما همه با هم نمی توانیم باشیم:

شعار "ما همه با هم هستیم"از 22 خرداد 1388 به بعد تبلبغ شد و بر سر زبانها افتاد. تاریخچه امر بر می گردد به تظاهرات اعتراضی مردم در بعد از انتخابات همیشه تقلبی جمهوری اسلامی در ایران. رژیم بربرمنش جمهوری اسلامی که از مبارزات غیر منتظره مردم به وحشت مرگ افتاده بود، تمام نیروهای سرکوبگرش را بکار برد تا جنبش را در نطفه خفه کند. حضور بیشمار مردم در این تظاهرات میلیونی که نشانه قدرت مردم بود و با شعار مرگ بر دیکتاتور و پاره کردن عکس خامنه ای همراه بود، وحشت مرگ بر حکومتگران مستولی نمود. رژیم نهایت وحشیگری خویش را بکار گرفت تا توسط عامل زور مانع از آمدن مردم به خیابانها شود.
در واقع شعار "ما همه با هم هستیم" مصرع دوم شعری بود که می گفت:"نترسید! نترسید! ما همه با هم هستیم". این شعار روی سخن اش با مردم است که با روحیه مبارزاتی بیشتر بدون ترس از وحشیگری آدمخواران رژیم در صحنه حاضر شوند، تا قادر گردند قدرت جنون آسای وی را درهم شکنند.
در چنین شرایطی است که عناصر ضد انقلاب فعال میگردد تا برای کسب آبروی از دست رفته اش از فضای مسموم و آکنده از جنایتگری، نهایت بهره برداری نماید. سلطنت طلبانی که هرگز حاضر نبودند و نیستند؛ 50 سال استبدادگری، 50 سال دستگیری و زندان و شکنجه ، 50 سال غارت و چپاولگری ثروت مردم ، 50 سال نوکری قدرتهای امپریالیستی و صهیونیستی بر ضد منافع ملی ایران و .... را تنها حتی بصورت شفاهی محکوم کنند، بیکباره خود را مدعی" آزادی و دمکراسی" در ایران جا می زنند و با پول سنای آمریکا و سازمانهای جاسوسی کشور های امپریالیستی و صهیونیستی در صدد برمی آیند تا خود را مجلسی کنند. مگر می شود 50 سال آزگار توسط حکومت های مطلقا استبدادی پدر و پسر پهلوی، آزادیخواهان را به بند کشید، زبانهایشان را قطع کرد- دهانشان را دوخت- با آمپول هوا جانشان را گرفت- حقوق دموکراتیک اکثریت مردم را پایمال نمود، و حال بدون محکوم نمودن این همه استبدادگری خود را طرفدار آزادی و دمکراسی جا زد. هرگز انسانهای آگاه، آزادیخواهان راستین و وطن دوستان واقعی فریب آنان را نخواهند خورد.
کانون ایرانیان مبارز، تغیر رژیم جمهوری اسلامی ایران را وظیفه تخطی ناپذیر مردم ایران می داند و با احترام عمیق به اراده این مردم قهرمان، این توانائی را در آنها می بیند، که مستقل از دول خارجی و با تکیه بر نیروی لایزال خویش، همانگونه که تا کنون نشان داده اند،سرزمین ایران را از لوث وجود این حاکمان بربرمنش پاک نمایند.
با کانون ایرانیان مبارز برای کسب اطلاعات بیشتر و آشنائی عمیق تر با نظراتش، با ما تماس بگیرید. ما برای هر همکاری اصولی و بنفع مردم ایران آمادگی کامل داریم. و بر این اساس برای هر وحدت عمل حساب شده ای آماده ایم . پیروز و سر بلند باشید.
زنده باد آزادی و دموکراسی!
برقرار باد عدالت اجتماعی در ایران مستقل!

امین 18-04-2010

2010-04-26T08:51:00.000+02:00

گزارش جلسه کانون ایرانیان مبارز 10 آپریل 2010 در هالونبری

ابتدا رفقا در رابطه با ارتباط با دیگران برای دعوت به کار مشترک توضیحاتی دادند. در این زمینه اسامی تعدادی از کسانی که دوستان و رفقا تماس داشتند برده شد. سپس دوستان و رفقا پیرامون اینکه دعوت شوندگان می بایستی افراد معقول و بی درسر باشند توافق نظر داشتند، رفیق احمد نوین توضیحاتی در مورد اهداف جمع و و چشم انداز و زمینه های کاری آینده صحبت کردند.
سعید از تماسهائی که داشته ازجمله ارتباط با رادیو پیوند و امکان استفاده از آن رسانه توضیح داد.
رفیق علی اشاره داشتند که برای برطرف کردن شک و شبهه و دودلی فعالین مدنظر برای جذب به این حرکت ، می توانیم در عمل ازجمله با پخش اعلامیه در حرکتها و شرکت فعال در حیات سیاسی شهر وبویژه اشاره به فعالیت در رابطه با جنبش کارگری و راه حل های پیشنهادی این جمع در رابطه با جنبش و در رابطه با معضلات اجتماعی می توانیم تاثیر مثبت بگذاریم.
حیدر در رابطه با سبک کار برتعهد جمعی در رعایت اصول و پرنسیپ های انسانی سوسیالیستی در فعالیت های کانون تاکید داشت.
چهار حوزه کاری برای تبلیغ و ترویج کانون برشمرده شد، کار رادیویی ، کار سایت و اینترنتی ، اطلاعیه ها و تشکیل سمینارها.
پیشنهاد شد برای فراخوان به جلسه عمومی ، روی این نکته که ما کانونی هستیم دوستانه و می خواهیم در وقایع سیاسی دخالتگر باشیم تاکید شود.
در رابطه با وبلاگ کانون پیشنهاد شد که مقالاتی که با نام کانون است نظر جمع و در غیر اینصورت نظر فردی است و الزاما مربوط به نظر جمع نیست. در رابطه با درج مقالات در وبلاگ کانون قرارشد جلسه ای برای توافق حول سیاست مقالات مندرج در وبلاگ برگذار شود.
رفیق نادر نیز بر دعوت از افرادی که مسئولانه برخورد کرده و باپرنسیپ باشند تاکید داشتند. همچنین اعلام کردند که در زمینه کار وبلاگ و انتشارات اینترنتی توان همکاری دارند و از کار تبلیغات رادیویی معذورند. رفیق پیشنهاداتی در مورد تهیه سی دی از فیلم کلیپ های وضعیت کارگران و زحمتکشان ارائه دادند.
رفیق جمشید تاکید داشتند که اکنون توافق برروی طرح داریم این طرح را بیرونی کرده و حول آن فراخوان دهیم.
رفیق امین ضمن ابراز رضایت از کار جمعی تاکنونی و دست آورد تاکنونی پیشنهاداتی را مطرح کردند. از جمله اینکه شرکت دیگران را منوط بر پذیرش حداقل مندرج در پلاتفرم جمع است. مسئولیت فردی باشد و تصمیم جمعی و در چهارچوب پلاتفرم کانون باشد. رفیق احمد را مسئول تبلیغات و رفیق نادر را مسئول وبلاگ پیشنهاد نمود. چون به کامپیوتر دسترسی ندارد پیشنهاد فعالیت در رابطه با کار ترویجی را برای خودش اعلام نمود.
رفیق احمدنوین امکان استفاده از تلویزیون آسوسات را مطرح کردند.
تصمیات این جلسه: رفیق احمد نوین مسئول هماهنگی تماس رادیوی برای فراخوان حول پلاتفرم
رفیق نادر مسئول وبلاگ
تعیین یکشنبه 25 آپریل از ساعت 2 بعد از ظهر برای جلسه عمومی
حاضرین رفقا: نادر/ امین / سعید/ احمد نوین / منصور/ حیدر/ جمشید/ علی
شروع جلسه 17 و خاتمه آن ساعت 19 .
مسئول جلسه حیدر جهانگیری

2010-04-15T14:44:00.000+02:00

دعوت به برگزاری مراسم اول ماه مه در تهران

شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر، از کارگران و آزادی خواهان ایران برای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر در شنبه اول ماه مه، دعوت کرده است. این مراسم با تجمع در مقابل وزارت کار آغاز می شود و سپس تا میدان انقلاب راه پیمایی انجام می گیرد. در بیانیه ی منتشر شده از سوی این شورا، هشت مطالبه ی آزادی خواهانه و عدالت طلبانه ی کارگران در ایران مورد تاکید قرار گرفته است ...
شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر سال ٨۹، بیانیه ی رسمی شماره ی یک خود را در مورد راهپیمایی روز شنبه یازده اردیبهشت در ساعت ۵ عصر در مقابل وزارت کار منتشر کرده است.
در این بیانیه آمده است:

کارگران، معلمان، دانشجویان، پرستاران، مزدبگیران!
زنان و مردان و عموم مردم آزادایخواه!

روز جهانی کارگر (یازده اردیبهشت)، روز اول ماه مه در امسال، روز تلفیق خواسته ها و مطالبات‌ دموکراتیک و آزادیخواهانه با مطالبات اقتصادی و سیاسی همه ی ماست.
بدون گره خوردن مطالبات اقتصادی ما از طریق قدرت طبقاتی و متشکل ما، با خواسته های آزادیخواهانه و دموکراتیک،‌ اعتراضات ما تنها و تنها تبدیل به ابزاری برای به قدرت رسیدن گروه و جناحی دیگر از جناح های سرمایه داری خواهد بود. برابری اقتصادی و برابری اجتماعی- سیاسی بدون یکدیگر از مفهوم تهی خواهد شد. امسال در روز جهانی کارگر، ما بر علیه فقر، نابرابری، سطح پایین دستمزدها، حقوق های معوقه، ‌عدم امنیت شغلی ،حذف سوبسیدها (طرح هدفمند کردن یارانه ها)، سرکوب های سیاسی و اجتماعی و در یک کلام سرکوب کرامت انسانی خود به اعتراض بر خواهیم خواست.
در روز جهانی کارگر سال ٨۹ (شنبه، یازده اردیبهشت)،‌ مهمترین خواسته ها و مطالبات عمومی مردم و به وی‍ژه مطالبات کارگری ِ زیر (که خلاصه ی مطالبات و از عمده ترین خواسته های کارگری میباشند)، در شعارها و خواسته های ما و در همه جا مطرح خواهد شد و تلاش ما کارگران بر این خواهد بود که نه تنها در مراسم های این روز، بلکه پس از آن و در هر جا و هر زمان و بیش از پیش برای تحقق این خواسته ها دست به مبارزات خستگی ناپذیر بزنیم.

۱- ما خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی (اعم از زندانیان کارگری و معلمان، دانشجویان، زنان فعالین حقوق کودک، روزنامه نگاران) و تمامی زندانیان عقیده و بیان و تمامی زندانیان حوادث اخیر هستیم. اعتراض و آزادی بیان جزو حقوق ابتدایی و مسلم مردم است. تمامی احکام قضایی صادره برای فعالین سیاسی- اجتماعی و کارگری لغو و تعقیب قضایی علیه آنان متوقف باید گردد.

۲- آزادی تشکل های مستقل طبقاتی، آزادی انجمن ها، تحزب، اعتراض و اعتصاب و آزادی مطبوعات و آزادی بیان و اندیشه، حق مسلم انسانی ماست. ما برای کسب این حقوق و مطالبات دست از مبارزه برنخواهیم داشت.

۳- تعیین حداقل دستمزد ۳۰۳ هزار تومان اعلام شده توسط شورای عالی کار، در حالیکه خط فقر اعلام شده توسط برخی نهادهای رسمی حاکمیت ۹۰۰ هزارتومان است، نشان از عطش بی پایان نظام سرمایه داری به استثمار هرچه بیشتر کارگران و مزد بگیران و کسب سود هرچه بیشتر است. ما خواهان اعلام حداقل دستمزد توسط نمایندگان مستقل کارگری و تشکل های مستقل آنان و براساس حداقل های یک زندگی شرافتمندانه و انسانی هستیم.

۴- ما در مقابل طرح ضدانسانی، سودمحورانه و وحشیانه ی حذف سوبسید ها (هدفمند کردن یارانه ها) که چیزی جز خوش خدمتی به منافع سرمایه داری داخلی و جهانی نیست، دست از هرگونه اعتراض و اعتصاب بر نخواهیم داشت و عموم مردم را دعوت به اعتراضات گسترده علیه هر درجه از اعمال این اقدام ضدمردمی می نماییم.

۵- ما ضمن تأکید بر لزوم تأمین تمامی بازنشستگان برای داشتن یک زندگی انسانی و شرافتمندانه، خواهان برچیده شدن قوانین بردگی مدرن و روش های آن از جمله قراردادهای سفید امضا و قراردادهای موقت هستیم.

۶- ما خواهان برخورداری تمامی افراد جامعه از آموزش، بهداشت و خدمات عمومی رایگان هستیم.

۷- ما جنبش های اجتماعی دیگر مانند جنبش زنان، جنبش حقوق کودک و جنبش دانشجویی را متحد خود می دانیم و هرگونه تعرض به آنان را تعرض به جنبش کارگری و تجاوز به کرامت انسانی ِاکثریت افراد اجتماع می دانیم.

۸- ما ضمن حمایت از کارگران مهاجر در ایران از جمله مهاجرین افغان، ‌خود را در صف مبارزه جهانی طبقه کارگر می بینیم و از مطالبات و خواسته های تمامی کارگران جهان حمایت می کنیم. همچنین ما خواستار آن هستیم که روز اول ماه مه،‌ تعطیلی رسمی اعلام شود و هرگونه ممنوعیت اجرای مراسم در این روز ملغی گردد.

زنده باد همبستگی جهانی طبقه ی کارگر
شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر - سال ۸۹
(۱may۱۳۸۹@gmail.com)

زمان و مکان برنامه:
شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر سال ۸۹ با لحاظ کردن امکانات زمانی و مکانی مختلف، ضمن دعوت از دیگر افراد و گروه هایی که به دلیل تاخیر ما در اعلام برنامه و به دلیل عدم انسجام و برنامه ای از پیش تعیین شده، زمان ها و مکان های احتمالی دیگری را برای مراسم این روز پیشنهاد کرده بودند، اعلام میکند ما کارگران، مستقل از هرگونه مطالبات و برنامه هایی که هر گروه یا گرایش فکری- سیاسی اعلام نموده است، با طرح مطالبات و شعارهای مستقل خود (از جمله مطالبات ِ هشت گانه ی فوق )، در روز شنبه یازده اردیبهشت، بدین ترتیب گرد هم خواهیم امد و مطالبات خود را فریاد خواهیم زد.

مراسم روز جهانی کارگر: تهران - ساعت ۵ عصر - خیابان آزادی، مقابل وزارت کار و سپس راهپیمایی به سمت میدان انقلاب (عبور از مسیر خیابان های خوش، رودکی، نواب، اسکندری، جمالزاده - میدان انقلاب) و در شهرستان ها در مقابل ادارات کار یا مکان های منتخب خود کارگران و در ساعاتی که اعلام مینمایند.

بيانيه رسمي شماره 2 شوراي برگزاري مراسم روز جهاني كارگر سال 89
(شنبه - يازده ارديبهشت- تهران - ساعت 5 عصر ، مقابل وزارت كار )
روز جهاني كارگر، حلقه مفقوده ي مبارزات
كارگران و مردم مبارز و آزاديخواه !
از دورجديد اعتراضات مردم ايران عليه ستمگري، نابرابري، ديكتاتوري، سركوب، فقر، فساد، جهل، كشتار، حبس، تبعيد و اقدامات ضد انساني حاكميت سرمايه داري در ايران، حدود يازده ماه مي گذرد. مبارزاتي كه بهانه ي اعتراض به نتايج انتخابات،‌آغازگاه زماني آن بود ولي ريشه در عمر حاكميت موجود ايران داشت. حاكميتي كه از ابتداي فرمانفرمايي خود با سركوب آزادي ها و مطالبات اقتصادي- سياسي عموم مردم و كارگران و نيروهاي كارگري و سوسياليست و ساير نيروهاي مبارز آغاز كرد و بر بنياد اين سركوب ها به غارت حاصل دسترنج مردم و كسب سود و به بند كشيدن آزادي هاي بدست آمده از مبارزات منتهي به قيام 57 پرداخت.
اعتراض به نتايج انتخابات به زودي در ميان بسياري از معترضين تبديل به نفي كليت نظام و پيدايش زمينه اي براي نقد و بازنگري و دقت در هردو جناح درون حكومت شد. بسياري به درستي و به سرعت در فضاي ايجاد شده عليه ديكتاتوري، حكومت ديني، فقر و نابرابري و شرايط غير انساني تحميل شده بر مردم شعار دادند. اصلاح طلبان حكومتي، سراسيمه اين اقدامات را " ساختار شكنانه " خواندند و خواستار بازگشت به قانون اساسي و انديشه هاي " امام " شدند. اما واقعيت اين است كه منافع و مطالبات اكثريت مردم از خواسته ها و موجوديت اصلاح طلبان و نيز رقيب آنان در جناح اصولگرا، جداست و حتي در مقابل آن قرار دارد.
درس هاي اتفاقات ِ نه تنها يك ساله ي اخير بلكه سي سال حاكميت جمهوري اسلامي و تجارب قيام 57، بايد براي هميشه به ما بياموزد كه مطالبات اقتصادي – اجتماعي – سياسي ما با توهم به اين يا آن جناح سرمايه داري – چه ازنوع اسلامي و برآمده از حوزه هاي علميه و چه بيرون آمده از مكاتب اقتصادي نوليبرالي آمريكا و غرب – بدست نمي آيد.
ما نمي توانيم و نبايد چشم به فرود هيچ هواپيمايی و فرود اختاپوس گونه ي هيچ رهبري با هر لباس و شعار و فريب و ادعايي باشيم. نگاه ما باید به سازماندهی از پایین و توسط خود مردم و بر اساس مطالبات اقتصادی – سیاسی– اجتماعی خود مان باشد.این است درس بزرگی که باید از تجارب گذشته و حالمان پیش روی خود قرار دهیم!
روز جهاني كارگر و پيام نهفته درآن كليد حل معماي ماست.
اكثريت مردم جامعه،‌مزد بگيران و حقوق بگيران و فروشندگان نيروي كار – ، كارگران- هستند و هم اينان هستند كه - چه با كار فكري و چه كار بدني و يدي - توليد كنندگان تمامي ثروت هاي مادي و معنوي جامعه اند. كدام دموكراسي عالي و كامل تر از اين خواهد بود كه اكثريتي كه همه نعمات مادي و معنوي را توليد مي كنند، قدرت راهبري جامعه را در دست داشته باشند؟
سرمايه ي سرمايه داران از دل هيچ غار ِ معجزه اي بيرون نزده است. بدون نيروي كار، هيچ سرمايه اي به سرمايه افزوده نمي شود و حيات و هستي جامعه در سرمايه داري و دولت هاي سرمايه داري – چه اسلامي و چه ليبرالي و چه پادشاهي- در اين است كه بتوانند اين نظام سياسي- اقتصادي مسلط بر جامعه را با چنگ و دندان حفظ كند تا مبادا، بنياد اين مناسبات استثمارگرانه در هم بريزد. كاركرد تمام نيروهاي پليسي وامنيتي وقضايي و جنگ افروزي ها، همه و همه براي حفظ نظام سرمايه داري وبهره كشي حاصل از آن و جلوگيري از اتحاد و سازمان يابي طبقه كارگر است.
چنانچه اقشار و اصناف مختلف كارگري – چه فكري و چه يدي – آگاهانه و متحدانه تشكل هاي مستقل طبقاتي خود را ايجاد كنند و در پيوند و هماهنگي با يكديگر در جامعه – و در سطح جهان - براي كسب مطالبات دموكراتيك، آزادي خواهانه و مطالبات اقتصادي وسياسي خود با يكديگر متحد شوند، اساس مناسبات استثمارگرانه ي سرمايه داري متلاشي خواهد شد؛ و از سوي ديگر اكثريت افراد جامعه ،همزمان با رسيدن به خواسته ها و حقوق اقتصادي و سياسي خود موفق به ايجاد دموكراسي راستين – حاكميت اكثريت - شده اند.
آري! روز جهاني كارگر، و درس هايي كه طبقه كارگر با خون خود به يادگار گذاشته است ،يگانه راه نجات جامعه را به ما نشان مي دهد.
اعتراضات مردمي عليه سركوب،‌نابرابري، فقر و ستمگري بايد به قدرت گيري خود مردم منتهي شود. تنها با ايجاد تشكل هاي مستقل طبقاتي است كه حاصل رنج ها و مبارزات مردمي منجر به قدرت گيري جناحي ديگر با رنگ و لعابي ديگر از سرمايه داري نمي شود. تنها ضامن ايجاد و تثبيت دموكراسي و آزادي، قدرت و عرض اندام تشكل هاي مستقل در اصناف و اقشار مختلف است، قدرتي سراسري، متحدانه و سيلاب وار كه هرگونه دست اندازي و تجاوز به مطالبات مردمي را پاسخي درخور دهد.
كارگران ِ كارخانه ها، كارگران خدماتي، مزدبگيران شركت ها و سازمان ها، پرستاران ، معلمان،‌دانشجويان بايد هرچه زودتر دست به ايجاد تشكل هاي مستقل كاري و عموم مردم اقدام به ايجاد شورا هاي محله اي خود بكنند؛قدرتي كه در اتحاد اين تشكل هاست تيري است كه همزمان دو نشانه را هدف گيري مي كند:
1-حاكميت استثمارگرانه و ظالمانه حاضر را برمي اندازد و
2- اجازه قدرت گيري كلاهبردارانه حاكميتي ديگر را نمي دهد و بلكه قدرت سازمان يافته ي مردمي را به عرصه حاكميت اجتماعي مسلط خواهد كرد.
روز جهاني كارگر در خود در بردارنده ي تمام اين درس ها و راه حل هاست و ساليان سال است كه كارگران با بلند كردن پرچم سرخ خود و با جوش و خروشي در گستره ي اكثريت مردم كره زمين، معناي بلند اين كليد معما را به بانگ بلند فرياد مي كشند.
روز جهاني كارگر در سال 89 همزمان شده است با خروش عمومي مردم عليه ظلم و سركوب و ديكتاتوري. سال 89 آبستن بزرگترين اعتراضات و اعتصابات مردمي و كارگري نيز خواهد بود. حذف سوبسيد ها ( طرح هدفمند كردن يارانه ها) ،حذف حداقل توانايي هاي اقتصادي و معيشتي اكثريت مردم است. و درآمد حاصل از حذف يارانه ها ، براي تحكيم قلدري ها و نظامي گري هاي حاكميت و بازپرداخت هاي وام هاي ننگين بانك جهاني و صندوق بين المللي پول هزينه خواهد شد.
وام هايي كه براي سرمايه داران هزينه شده ، باعث تقويت قدرت اقتصادي نيرو هاي سركوبگر نظامي از جمله سپاه و بسيج شده ،منجر به افزايش فاصله طبقاتي شده ،عده قليلي را فربه و فربه تر نموده است و اكنون بازپرداخت آن را نيز از جيب مردمي كه فقيرترشده اند، انجام مي دهند!!
از هم اكنون نشانه هاي اعتراضات عملي مردم به اين طرح خانمان برانداز، با نپرداختن هزينه هاي آب و برق و گازو... آغاز شده است.
از سويي در سال 89، حداقل دستمزد تعيين شده از سوي شواري عالي كار براي كارگران رقم303 هزار تومان در ماه اعلام شده است كه اين رقم حدود يك سوم خط فقر اعلام شده توسط منابع رسمي حكومتي است! شوراي عالي كار مركب از نماينده ي كارفرمايان (كه دنبال تعيين كمترين مقدار دستمزد هستند ) ، نماينده ي دولت (كه حامي سرمايه داران است و خود كارفرمايي عمده محسوب مي شود ) و نماينده خانه كارگر و شوراي اسلامي كار (كه نهادي ضد كارگري و دست ساخته ي حكومت است ) مي باشد.در اين شورا حتا اگر به جاي شوراي اسلامي كار نماينده ي مستقل كارگري شركت كند در برابر دو راي از دولت و كارفرما بازنده است.در واقع در اين سيستم ( سه جانبه گرايي ) كارگر حتا فرصتي براي قيمت گذاشتن بر كالايي كه ميفروشد ( يعني نيروي كارش ) ندارد !!! در حالي كه دستمزد بايد توسط تشكل هاي مستقل كارگري اعلام گردد.
در اين شرايط مردم و كارگران به جان آمده را به "كار مضاعف" نيز دعوت ميكنند ! كارگراني كه ديگر ناي ِ كار كردن در ساعات متمادي و كارهاي اضافه بر شغل خود را ندارند و با اينهمه كار و زحمت از پس خرج بخور و نمير خانواده شان بر نمي آيند.
در اقدامی دیگر برای حمله به حداقل آزادی های مردم ، و برای ایجاد رعب و وحشت و تسلط روانی بر جامعه با طرح به اصطلاح " امنیت اجتماعی" بر روح و روان مردم خراش میزنند! در حالی که ما باور داریم آزادی پوشش و روابط انسان ها در جامعه از جمله اصول اولیه و حداقلی زندگی انسانی است.
بهترين و كاملترين عكس العمل اساسي و هميشگي به اينگونه دست اندازي ها و تجاوزات به جان و مال و اندك نان موجود در سفره مردم، اعتراض هاي سازمان يافته از طريق تشكل هاي خود ساخته ي مردمي و كارگري امكان پذير است. در ميان جنبش كارگري – و در مقطع ساليان اخير- مدت هاست كه درميان كارگران اين اقدامات براي ايجاد تشكل هاي مستقل طبقاتي آغاز شده است. از همين روست كه حاكميت سرمايه داري اسلامي ايران، فعالين كارگري و تشكل هاي كارگري مستقل را مورد تهاجم و سركوب قرار داده است. كارگران زنداني بسياري از جمله محمود صالحي ( در سقز) ابراهيم مددي، منصور اسالو ( از سنديكاي كارگران شركت واحد) و ديگر همكارانشان ، علي نجاتي و ديگر همكارانش (در سنديكاي كارگران نيشكر هفت تپه) ، فعالين كارگري بسيارو فعالين كارگري در صنف معلمان و ... همه و همه در اين سالها مورد خشم حاكميت كارگر ستيزِ سرمايه داري اسلامي قرار گرفته اند. اما اين جنبش را سر باز ايستادن نيست.
از همين رو و بنا به دلايل ذكرشده در روز جهاني كارگر سال 89 (شنبه ،يازده ارديبهشت)،‌ مهمترين خواسته ها و مطالبات عمومي مردم و به وي‍ژه مطالبات كارگري ِ زير(كه خلاصه ي مطالبات و از عمده ترين خواسته هاي كارگري ميباشند)، در شعارها و خواسته هاي ما و در همه جا مطرح خواهد شد و تلاش ما كارگران بر اين خواهد بود كه نه تنها در مراسم هاي اين روز ،بلكه پس از آن و در هر جا و هر زمان و بيش از پيش براي تحقق اين خواسته ها، دست به مبارزات خستگي ناپذيربزنيم.
1- ما خواستار آزادي فوري و بدون قيد وشرط تمامي زندانيان سياسي ( اعم از زندانيان كارگري و معلمان، دانشجويان، زنان فعالين حقوق كودك ، روزنامه نگاران) و تمامي زندانيان عقيده و بيان و تمامي زندانيان حوادث اخيرهستيم. اعتراض و آزادي بيان جزو حقوق ابتدايي و مسلم مردم است. تمامي احكام قضايي صادره براي فعالين سياسي- اجتماعي و كارگري لغو و تعقيب قضايي عليه آنان متوقف بايد گردد.
2- آزادي تشكل هاي مستقل طبقاتي، آزادي انجمن ها، تحزب، اعتراض و اعتصاب و آزادي مطبوعات و آزادي بيان و انديشه، حق مسلم انساني ماست. ما براي كسب اين حقوق و مطالبات دست از مبارزه برنخواهيم داشت.
3- تعيين حداقل دستمزد 303 هزارتومان اعلام شده توسط شوراي عالي كار ، درحاليكه خط فقر اعلام شده توسط برخي نهاد هاي رسمي حاكميت 900 هزارتومان است، نشان از عطش بي پايان نظام سرمايه داري به استثمار هرچه بيشتر كارگران و مزد بگيران و كسب سود هرچه بيشتر است. ما خواهان اعلام حداقل دستمزد توسط نمايندگان مستقل كارگري و تشكل هاي مستقل آنان و براساس حداقل هاي يك زندگي شرافتمندانه و انساني هستيم.
4- ما درمقابل طرح ضد انساني ،سود محورانه و وحشيانه ي حذف سوبسيد ها ( هدفمند كردن يارانه ها) كه چيزي جز خوش خدمتي به منافع سرمايه داري داخلي و جهاني نيست، دست از هرگونه اعتراض و اعتصاب برنخواهيم داشت و عموم مردم را دعوت به اعتراضات گسترده عليه هر درجه از اعمال اين اقدام ضد مردمي مي نماييم.
5- ما ضمن تأكيد بر لزوم تأمين تمامي بازنشستگان براي داشتن يك زندگي انساني وشرافتمندانه، خواهان برچيده شدن قوانين بردگي مدرن و روش هاي آن از جمله قراردادهاي سفيد امضا و قراردادهاي موقت هستيم.
6 - ما خواهان برخورداري تمامي افراد جامعه از آموزش، بهداشت و خدمات عمومي رايگان هستيم.
7- ما جنبش هاي اجتماعي ديگر مانند جنبش زنان، جنبش حقوق كودك و جنبش دانشجويي را متحد خود مي دانيم و هرگونه تعرض به آنان را تعرض به جنبش كارگري و
تجاوز به كرامت انساني ِاكثريت افراد اجتماع مي دانيم.
8- ما ضمن حمايت از كارگران مهاجر در ايران از جمله مهاجرين افغان،‌خود را در صف مبارزه جهاني طبقه كارگرمي بينيم و از مطالبات و خواسته هاي تمامي كارگران
جهان حمايت مي كنيم. همچنين ما خواستار آن هستيم كه روز اول ماه مه،‌ تعطيلي رسمي اعلام شود و هرگونه ممنوعيت اجراي مراسم در اين روز ملغي گردد.
زنده باد همبستگي جهاني طبقه ي كارگر
( 1may1389@gmail.com ) شوراي برگزاري مراسم روز جهاني كارگر – سال89
زمان و مكان برنامه : شوراي برگزاري مراسم روز جهاني كارگر سال 89 با لحاظ كردن امكانات زماني و مكاني مختلف ،ضمن دعوت از ديگر افراد و گروه هايي كه زمان ها و مكان هاي احتمالي ديگري را براي مراسم اين روز پيشنهاد كرده بودند ، اعلام ميكند ما كارگران ،مستقل از هرگونه مطالبات و برنامه هايي كه هر گروه يا گرايش فكري- سياسي اعلام نموده است ،با طرح مطالبات و شعارهاي مستقل خود (از جمله مطالبات ِهشت گانه ي فوق )،براي روز شنبه يازده ارديبهشت ،بدين ترتيب گرد هم خواهيم آمد و مطالبات خود را فرياد خواهيم زد : مراسم روز جهاني كارگر: تهران – ساعت 5 عصر – خيابان آزادي، مقابل وزارت كار و سپس راهپيمايي به سمت ميدان انقلاب (عبور از مسير خيابان هاي خوش ،رودكي، نواب،اسكندري ،جمالزاده – ميدان انقلاب ) و در شهرستان ها در مقابل ادارات كار يا مكان هاي منتخب خود كارگران و در ساعاتي كه اعلام مينمايند.

سرود سندیکا

2010-04-13T00:38:00.000+02:00

چهره واقعی حاکمیت ولایت فقیهی جمهوری اسلامی

2010-04-12T09:18:00.000+02:00

فیلم شکنجه و تجاوز به مردان در زندان اوین

2010-03-12T02:11:00.000+01:00

اعلام موجودیت کانون ایرانیان مبارز

اکثریت عظیم مردم با پیکارهای روزمره برای منافع ملموس خودشان است که پیوند خود با طبقات و اقشار جامعه را کشف میکنند. در این مسیر شهروندان مدافع آزادی و برابری، با دست یابی به آگاهی های عمیق تر، از جمله آگاهی هائی که توسط عنصر آگاه بدرون جنبش مردمی آورده میشود، در رابطه با پیچیدگی مناسبات اجتماعی و سازمان یابی های لازم، ضرورت گریز ناپذیر مبارزه برای رهائی از خفقان حکومت استبدادی و مبارزه علیه هر نوع بهره کشی انسان از انسان را کشف مینمایند و در بطن مبارزات سیاسی، اقتصادی و صنفی روز مره و یا محدود خودشان است که به افق های وسیع تر که منجر به حاکمیت خودشان بر سرنوشتشان خواهد شد، دست می یابند. هر چه مبارزات مردم در راه دست یابی به خواست های بی واسطه و روزمره خودشان، عمومی تر و گسترده تر گردد، اشکال پایدارتر سازماندهی میتوانند در دستور کار بخش های مختلف مبارزات مردمی قرار گیرند.
پس از برگزاری " انتخابات" دوره دهم ریاست جمهوری دستگاه ولایت و تقلبات گسترده در شمارش آراء، بسرعت مطالبات مردم از خواست رهبران اصلاح طلب جمهوری اسلامی ایران ( که بر سر نحوه حکومت و تقسیم غنائم با دستگاه ولایت به نیروی مردم نیاز داشتند و لذا تلاش به محدود نمودن مبارزات مردم در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی داشتند) به سوی " مرگ بر دیکتاتور" و مرگ بر ولایت فقیه" ارتقاء یافت و بگونه ای روشن دیرک خیمه نظام را مورد حمله قرار داد.
عکس العمل رژیم تشدید سرکوب و خفقان و روی آوری به خشونت عریان بود. دستگیری های گسترده، قتل در خیابان ها و زندان ها، شکنجه و تجاوزات جنسی به معترضین و صدور و اجرای اعدام بصورت مستمر بود.
با بالا رفتن هزینه های سنگین تظاهرات های مردمی در هشت ماه اخیر، توجه به اشکال دیگر مبارزه علاوه بر آنکه میتواند از بهای سنگین اعتراضات بکاهد، میتواند منجر به تداوم مبارزه و فرسایش و پراکندگی نیروهای سرکوبگر رژیم و در نتیجه بهم خوردن هر چه بیشتر توازن قوا، بنفع مردم آزادی خواه و برابری طلب شود.
این مبارزات در صورتی که از یک طرف تظاهرات خیابانی را به صحنۀ های اعلام خواست های گروه های سازمان داده شده مردمی که به چابکی در نقاطی که بدور از تمرکز نیروهای سرکوبگر تجمع نموه اند تبدیل نماید و از طرف دیگر تمرکز کارگران و دیگر مزد بگیران را بر سازماندهی خواست های مطالبات شان در محل های زیست و کارشان، سامان دهد، قادر خواهد شد که علاوه بر آنکه هزینه سنگین تظاهرات خیابانی را کاهش دهد، به پراکندگی نیروهای سرکوبگر رژیم نیز منجر شود.
در صورتی که در این مسیر امکان هماهنگی میان بخش های مختلف مبارزات مردمی – بویژه مبارزاتی در رابطه با خواست های مطالباتی - به واقعیت نزدیک تر شود، آنگاه با استفاده بهینه از شکاف های بوجود آمده در بالا، زمینه های مساعدتری برای چیرگی صفوف بهم فشرده نیروهای مردمی برای سرنگونی جمهوری اسلامی ایران و دست یابی مردم به جمهوریت و حق تعیین سرنوشتشان فراهم خواهد گردید.
ما در تداوم سنت دفاع پیگیر از مبارزات آزادیخواهانه و برابری طلبانه مردم ایران و یاری رسانی به جنبش توده ای عظیمی که در عمل از منازعات انتخاباتی فراتر رفته و چشم اندازسیاسی بسیار وسیع تری را پیش روی توده مردم گشوده است ( و فقط با جنبش و انقلاب ضد سلطنتی و ضد امپریالیستی 1357 که به ستم شاهی و حضور مستقیم امپریالیسم در ایران پایان داد قابل مقایسه است ) ، بعنوان پشتیبان و مدافعین مبارزات مردم در ایران در سطور فوق توضیح دادیم که با کدامین چشم انداز و امید به حمایت حمایت و پشتیبانی از این جنبش برخواسته ایم.
آنچه در اینجا بعنوان خواسته های مطالباتی برای جنبش از نظر ما مطرح می شود خواسته هایی است که حاصل دست آوردهای بشریت مترقی در طول دو قرن گذشته است که متاسفانه در دو دهه اخیربخش بزرگی ازهمین دست آوردها نیز مجدداً بشدت مورد تهاجم نیرورهای بورژوازی قرارگرفته و بخشآ نابود وبخشی از درون تهی شده است. این خواست ها عبارتند از :
مطالبات سياسی و اجتماعی:
* - دموکراتیک و انتخابی شدن همه مسئولین ارکان های مهم در کشور.
* - آزادی تشکل ها و احزاب.
* - آزادی کلیه زندانیان سیاسی.
* - تضمین آزادی های فردی و حقوق انسانی و شهروندی کلیه آحاد جامعه.
* - آزادی تشکل های مستقل کارگری و هم چنین ازادی اعتصابات کارگری.
* - برسمیت شناختن حقوق همه اقلیت های ملی و مذهبی ایران.
* - تامین مشارکت ملیتهای ایرانی در حکومت مرکزی.
* - مخالفت با دخالت قدرت های امپریالیستی و ارتجاع منطقه در تعیین سرنوشت مردم درایران.
* - آزادی اجتماعات ، تظاهرات و اعتصابات برای کلیه شهروندان کشور.
* - آزادی مطبوعات و آزادی قلم ؛ بیان.
* - انتخابات آزاد و برسمیت شناختن حق مردم در تعیین سرنوشت کشورشان.
* - آزادی کاندید شدن و تضمین حق راًی همه شهروندان کشور.
* - لغو قانون مجازات اعدام و شکنجه .
* - ممنوعیت هر گونه آپارتاید جنسی در رابطه با زنان در ایران و کسب حقوق برابر زنان با مردان.
* - جدائی دین از دولت و برسمیت شناخته شدن مذهب بعنوان امر خصوصی شهروندان.
* - حق آزادی اننخاب پوشش برای همه شهروندان کشور.
مطالبات اقتصادي:
* - جدا شدن امور مسکن ؛ تغذیه مناسب و مکفی ؛ بهداشت و تحصیل از بازار کالا و تأمین آنها برای کلیه شهروندان کشور.
* - تامین حقوق مکفی برای یک زندگی شرافتمندانه برای 8 ساعت کار روزانه که بطور روشن در سطوحی بالاتر از حداقل زیست در جامعه است.
* - پرداخت حقوق مکفی به کلیه بیکاران زن و مرد بالای 18 سال و تضمین حقوق بازنشستگان متناسب با تامین نیازهای انسانی با توجه به خط فقر در جامعه.
* - تأمین اجتماعی برای کلیه کارگران و دیگر مزد و حقوق بگیران.
* - تأمین مسکن مناسب توسط دولت و کارفرما برای کارگران و دیگر مزد و حقوق بگیران.
* - برقراری دمکراسی در زمینه های سیاسی و اقتصادی در کشور.
* - لغو نظارت اداره کار در انتخاب شدن نمایندگان کارگران.
* - ممنوعیت استخدام موقت و آزمایشی بیش از 3 ماه. پس از پایان این مدت، میبایست تکلیف استخدام رسمی روشن شود.
* - برسمیت شناختن حق تصمیم گیری در رابطه بااخراج کارگران با دخالت تشکل مستقل کارگری.
* - اجتماعی شدن کار خانگی. اعم از کارهای "خانه داری" و یا انجام سفارشات مربوط به بازار کار در محیط خانه.
* - حق برخورداری از بهداشت و آموزش رایگان برای کلیه شهروندان کشور.
* - لغو تبعیض کامل بین کارگران و دیگر مزد و حقوق بگیران، اعم از تفاوت های جنسیتی ؛ ملی ؛ قومی و مذهبی.
* - ممنوعیت کار کودکان و تاًمین زندگی انسانی کودکان و فراهم نمودن زمینه مناسب برای تحصیل آنان.
* - تعهد دولت و دیگر کارفرمایان به حفظ محیط زیست بعنوان یک وظیفه اساسی.
* - مخالفت با اجرای تحریم های اقتصادی بر علیه مردم ایران.
ایرانیان آزادیخواه!
طبعاً " کانون ایرانیان مبارز " در اولین فرصت با دعوت از شما مدافعان آزادی و پیروان راه برابری طلبی، با برگزاری جلسات بحث و تبادل نظر، در تدقیق نظرات و خواست های ارائه شده و سازماندهی مبارزات حمایتی از مردم ایران تلاش خواهد نمود. برای تداوم و تعمیق مبارزات خارج از کشور و جلب افکار عمومی شهروندان کشورهای محل اقامت مان و جلب نهادهای مدافع حقوق انسانی به حمایت گسترده و پیگیرتر از مبارزات مردم در داخل کشور، مخلصانه دست های صمیمی شما را میفشاریم.
هفتم مارس 2010